உடல்நலப் பராமரிப்பில் நாம் கவனிக்கத் தவறும் முக்கியமான பகுதி: மனநலம்

“என் அம்மாவை ஒவ்வொரு உடல்நலப் பிரச்சினைக்கும் மருத்துவரிடம் அழைத்துச் சென்றேன். ஆனால் அவரது மனதைப் பற்றி ஏன் நான் யோசிக்கவில்லை?”

ஒரு மகள் என்னிடம் கேட்ட இந்தக் கேள்வி, இன்று பல குடும்பங்களும் தங்களுக்குள் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய கேள்வியாக இருக்கலாம்.

நமக்கு உடல் வலித்தால் மருத்துவரிடம் செல்கிறோம்.

Blood test செய்கிறோம்.

Scan செய்கிறோம்.

மருத்துவர் பரிந்துரைக்கும் சிகிச்சையைப் பின்பற்றுகிறோம்.

ஆனால் ஒருவர் பல ஆண்டுகளாக கவலை, பயம், மனவேதனை அல்லது தீர்க்கப்படாத வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகளைத் தனக்குள் சுமந்துகொண்டிருந்தால்?

அவரது மனநலத்தையும் நாம் அதே அக்கறையுடன் கவனிக்கிறோமா?

அம்மாவை அக்கறையுடன் கவனித்த மகள்

இளம் பெண் ஒருவர் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் புதிதாகப் பணியில் சேர்ந்திருந்தார்.

தன்னம்பிக்கையும் பொறுப்புணர்வும் கொண்டவர். குறிப்பாக தனது அம்மாவின் உடல்நலத்தில் மிகுந்த அக்கறை கொண்டிருந்தார்.

அம்மாவுக்கு உடல்நலப் பிரச்சினை ஏற்பட்டபோதெல்லாம் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்வார்.

அறிகுறிகளை மருத்துவரிடம் தெளிவாக விளக்குவார்.

தேவையான பரிசோதனைகளைச் செய்வார்.

மருத்துவர் பரிந்துரைத்த மருந்துகள் மற்றும் சிகிச்சைகளை முறையாகப் பின்பற்ற உதவுவார்.

“என் அம்மாவுக்காக என்னால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்கிறேன்” என்ற நம்பிக்கை அவருக்கு இருந்தது.

அது உண்மையும் கூட.

ஆனால் ஒரு நாள் அவருக்கு உடல்நலத்தைப் பற்றிய இன்னொரு perspective அறிமுகமானது.

ஒரு Mental Health Awareness நிகழ்ச்சி ஏற்படுத்திய கேள்வி

அவர் பணிபுரிந்த software நிறுவனத்தில் மனநல விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிக்காக நான் அழைக்கப்பட்டிருந்தேன்.

அந்த நிகழ்ச்சியில் thoughts, emotions, chronic stress மற்றும் தீர்க்கப்படாமல் இருக்கும் வாழ்க்கை அனுபவங்கள் ஒருவரின் மனநலம், தூக்கம், அன்றாட செயல்பாடு, உறவுகள், வாழ்க்கைமுறை மற்றும் ஒட்டுமொத்த wellbeing-உடன் எவ்வாறு தொடர்புகொள்ளலாம் என்பதைப் பற்றி பேசினேன்.

மனதை அமைதிப்படுத்தவும் எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் ஆரோக்கியமாக நிர்வகிக்கவும் உதவும் சில நடைமுறைப் பயிற்சிகளும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன.

நிகழ்ச்சி முடிந்த பிறகு அந்தப் பெண் என்னைச் சந்தித்தார்.

அவரிடம் பல கேள்விகள் இருந்தன.

“மனதை அமைதிப்படுத்துவது ஒருவரின் வாழ்க்கையில் இவ்வளவு மாற்றத்தை எப்படி ஏற்படுத்த முடியும்?”

“எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் நிர்வகிப்பது பற்றி நமக்கு ஏன் பள்ளியிலேயே கற்றுக்கொடுக்கப்படுவதில்லை?”

“மனநலமும் உடல்நலமும் தொடர்புடையவை என்றால், அதைப் பற்றி ஏன் இன்னும் அதிகமாகப் பேசுவதில்லை?”

இந்தக் கேள்விகள் அவரை தனது அம்மாவின் வாழ்க்கையை இன்னொரு கோணத்தில் பார்க்க வைத்தன.

“அம்மாவின் உடலை கவனித்தேன்; அவரது மனம் எப்படி இருக்கிறது?”

தான் அம்மாவுக்கு சிறந்த மருத்துவ உதவியை வழங்கிக்கொண்டிருப்பதாக நம்பியிருந்த அந்த மகளுக்கு ஒரு புதிய கேள்வி உருவானது:

“அம்மா உணர்ச்சி ரீதியாக எப்படி இருக்கிறார்?”

அவருடைய அம்மாவையும் உளவியல் ஆலோசனைக்கு அழைத்து வரலாம் என்று பேசினோம்.

அம்மாவுடன் உரையாட ஆரம்பித்தபோது, அவர் பல ஆண்டுகளாக பல வாழ்க்கைச் சிரமங்களை எதிர்கொண்டிருந்ததாகப் பகிர்ந்துகொண்டார்.

குடும்பப் பிரச்சினைகள் இருந்தன.

கவலை இருந்தது.

பயம் இருந்தது.

ஏமாற்றங்கள் இருந்தன.

மனவேதனைகள் இருந்தன.

ஆனால் அவற்றில் பலவற்றை பாதுகாப்பாகவும் சுதந்திரமாகவும் பகிர்ந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு அவருக்கு கிடைக்கவில்லை.

உணர்வுகளை அடக்கிவைத்தால் உடல் நோய் வந்துவிடுமா?

இங்கே ஒரு முக்கியமான அறிவியல் வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அடக்கிவைக்கப்பட்ட உணர்வுகள்தான் அனைத்து உடல் நோய்களுக்கும் காரணம் என்று கூற முடியாது.

அதேபோல் psychotherapy மூலம் எல்லா physical illnesses-ஐயும் குணப்படுத்த முடியும் என்பதும் சரியல்ல.

ஆனால் மனமும் உடலும் முற்றிலும் தனித்தனி அமைப்புகளும் அல்ல.

தொடர்ச்சியான stress மற்றும் emotional distress ஒருவரின் தூக்கம், உணவுப் பழக்கம், physical activity, pain perception, concentration, self-care, relationships மற்றும் treatment adherence போன்றவற்றை பாதிக்கக்கூடும்.

மறுபுறம் chronic physical illness-உம் anxiety, depression, uncertainty மற்றும் emotional distress-ஐ அதிகரிக்கக்கூடும்.

மனம் உடலை பாதிக்கலாம்; உடலும் மனதை பாதிக்கலாம்.

இதனால்தான் comprehensive health care-ல் இரண்டையும் கவனிப்பது முக்கியம்.

பேசுவதற்கான பாதுகாப்பான இடம் கிடைத்தபோது...

ஆரம்ப psychotherapy sessions-ல் அவரது அம்மாவுக்கு முதலில் கிடைத்தது advice அல்ல.

ஒரு பாதுகாப்பான, confidential மற்றும் non-judgmental space.

பல ஆண்டுகளாக மனதில் வைத்திருந்த அனுபவங்களை அவர் தனது வேகத்தில் பகிர ஆரம்பித்தார்.

எந்த உணர்ச்சிகள் அவரை அதிகமாகப் பாதிக்கின்றன?

எந்த thoughts தொடர்ந்து வருகின்றன?

எந்தச் சூழல்கள் stress-ஐ அதிகரிக்கின்றன?

எதை மாற்ற முடியும்?

எதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?

எங்கே healthy boundaries தேவை?

என்பதைப் படிப்படியாகப் புரிந்துகொள்ள ஆரம்பித்தார்.

Psychotherapy-ல் என்ன கற்றுக்கொள்ளலாம்?

Psychotherapy என்பது மனதில் இருப்பதைப் பேசிவிட்டு செல்வது மட்டும் அல்ல.

ஒருவருடைய தேவைகள் மற்றும் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப பல psychological skills-ஐ வளர்க்க உதவலாம்.

உதாரணமாக:

• அடையாளம் காணப்படாத உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளுதல்
• எண்ணங்களின் patterns-ஐ கவனித்தல்
• stress triggers-ஐ அறிதல்
• emotional regulation
• healthy communication
• problem-solving
• healthy boundaries
• self-confidence
• coping skills
• relaxation மற்றும் mindfulness
• வாழ்க்கை மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப தன்னைச் சரிசெய்துகொள்ளுதல்

போன்ற திறன்கள் இதில் இடம்பெறலாம்.

“அம்மாவுக்கு இன்னொரு வாழ்க்கை இருக்கிறது”

காலப்போக்கில் அம்மா தனது உணர்வுகளையும் தேவைகளையும் அதிகமாகப் புரிந்துகொள்ள ஆரம்பித்தார்.

தன்னம்பிக்கையை வளர்ப்பது, உணர்வு ரீதியாகவும் நடைமுறை வாழ்க்கையிலும் அதிகமான independence உருவாக்குவது, தனக்கான வாழ்க்கையையும் கவனிப்பது போன்ற பகுதிகளிலும் அவர் பணியாற்றினார்.

இந்த மாற்றங்களைப் பார்த்த மகள் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சியுடன் இன்னொரு உணர்வும் வந்தது.

குற்றவுணர்வு.

“இதை நான் ஏன் முன்பே செய்யவில்லை?”

“எத்தனையோ மருத்துவர்களிடம் அழைத்துச் சென்றேன். ஆனால் அவரது உணர்வுகளை ஏன் கவனிக்கவில்லை?”

“இதையும் health care-ன் ஒரு பகுதியாக யாராவது முன்பே சொல்லியிருக்கலாமே?”

என்று வருந்தினார்.

அந்த மகள் தோல்வியடைந்தாரா?

இல்லை.

அவர் தனது அம்மாவைக் கவனிக்கத் தவறவில்லை.

அந்த நேரத்தில் அவருக்குத் தெரிந்தவற்றின் அடிப்படையில் முழுமையான அன்புடனும் பொறுப்புடனும் செயல்பட்டிருந்தார்.

இருப்பதே தெரியாத ஒரு உதவியை ஒருவர் எப்படித் தேட முடியும்?

Mental health literacy இன்னும் பல குடும்பங்களில் போதுமான அளவில் இல்லை.

Psychotherapy எப்போது தேவை?

Counselling மற்றும் psychotherapy என்ன வித்தியாசம்?

எந்த அறிகுறிகளுக்கு உதவி பெற வேண்டும்?

மருத்துவ சிகிச்சையுடன் psychological support எவ்வாறு இணைந்து செயல்படலாம்?

போன்ற கேள்விகளுக்கு பலருக்கும் தெளிவான பதில்கள் கிடைப்பதில்லை.

எனவே புதிய awareness குற்றவுணர்வை உருவாக்குவதற்காக அல்ல.

இன்றிலிருந்து ஒரு நல்ல முடிவை எடுக்க உதவுவதற்காக.

உளவியல் சிகிச்சை யாருக்காக?

Psychotherapy என்பது மிகவும் தீவிரமான psychiatric condition உள்ளவர்களுக்கு மட்டும் அல்ல.

தகுந்த சூழலில் அது ஒருவருக்கு:

• உணர்வுகளை பாதுகாப்பாகப் பகிர
• repeated thought patterns-ஐ புரிந்துகொள்ள
• stress-ஐ நிர்வகிக்க
• வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்ள
• communication-ஐ மேம்படுத்த
• emotional regulation வளர்க்க
• self-confidence மற்றும் resilience உருவாக்க
• உறவுகளை ஆரோக்கியமாக அணுக
• தூக்கம் மற்றும் அன்றாட செயல்பாட்டை பாதிக்கும் psychological factors-ஐ address செய்ய
• வாழ்க்கையை அதிக விழிப்புணர்வுடன் அணுக

உதவக்கூடும்.

மருத்துவ சிகிச்சையா? உளவியல் சிகிச்சையா?

இந்தக் கேள்வியை “ஒன்று அல்லது மற்றொன்று” என்று பார்க்க வேண்டியதில்லை.

Physical health problem இருந்தால் தேவையான மருத்துவ மதிப்பீடு மற்றும் treatment முக்கியம்.

Emotional distress, anxiety, chronic stress அல்லது psychological difficulties இருந்தால் அதற்கான professional psychological support-உம் முக்கியமாக இருக்கலாம்.

சிலருக்கு மருத்துவ சிகிச்சை முக்கியமாக இருக்கும்.

சிலருக்கு psychotherapy முக்கியமாக இருக்கும்.

சில நிலைகளில் இரண்டும் இணைந்த multidisciplinary care சிறந்ததாக இருக்கலாம்.

உளவியல் சிகிச்சை தேவையான மருத்துவ சிகிச்சைக்கு மாற்றாக அல்ல; முழுமையான நல்வாழ்வைப் பாதுகாக்கும் care-ன் ஒரு பகுதியாக இருக்க முடியும்.

உடல்நலப் பராமரிப்பில் இந்தக் கேள்விகளையும் கேளுங்கள்

குடும்பத்தில் ஒருவர் தொடர்ந்து உடல்நலப் பிரச்சினைகளை எதிர்கொண்டால் medical symptoms மட்டுமல்லாமல் அவருடைய overall wellbeing-ஐயும் கவனிக்கலாம்.

“நீங்கள் மனதளவில் எப்படி உணர்கிறீர்கள்?”

“ஏதாவது தொடர்ந்து கவலைப்படுத்துகிறதா?”

“நன்றாக தூங்குகிறீர்களா?”

“உங்களுடைய உணர்வுகளை யாரிடமாவது பேச முடிகிறதா?”

“நீங்கள் தனியாக எல்லாவற்றையும் சுமப்பதாக உணர்கிறீர்களா?”

போன்ற எளிய கேள்விகள் ஒரு முக்கியமான உரையாடலின் தொடக்கமாக இருக்கலாம்.

உதவி கேட்பது பலவீனம் அல்ல

நாம் பல் வலித்தால் dentist-ஐ பார்க்க வெட்கப்படுவதில்லை.

கண் பார்வையில் பிரச்சினை இருந்தால் ophthalmologist-ஐ அணுகுவதையும் தோல்வியாக நினைப்பதில்லை.

அப்படியிருக்க,

மனம் தொடர்ந்து கஷ்டப்படும்போது professional psychological support பெறுவதை மட்டும் ஏன் பலவீனமாக நினைக்க வேண்டும்?

பிரச்சினைகளைப் பகிர்ந்துகொள்வது பலவீனம் அல்ல.

உளவியல் சிகிச்சையை நாடுவது தோல்வியல்ல.

அது நம்மைப் புரிந்துகொள்வதற்கும், புதிய coping skills கற்றுக்கொள்வதற்கும், வாழ்க்கையை ஆரோக்கியமாக நிர்வகிக்கவும் எடுக்கப்படும் ஒரு விழிப்புணர்வான முடிவாக இருக்கலாம்.

மனநலம் பற்றி எப்போது கவனம் செலுத்த வேண்டும்?

ஒருவரிடம் தொடர்ந்து அதிகமான worry, மனச்சோர்வு, irritability, தூக்கப் பிரச்சினைகள், தினசரி செயல்களில் ஆர்வமின்மை, repeated distressing thoughts, உறவுகளில் தொடர்ச்சியான சிக்கல்கள் அல்லது வேலை மற்றும் அன்றாட செயல்பாடுகளில் குறிப்பிடத்தக்க பாதிப்பு இருந்தால் mental health professional-ஐ அணுகுவது உதவியாக இருக்கலாம்.

அதேபோல் unexplained அல்லது persistent physical symptoms இருந்தால் அவற்றை psychological என்று தானாக முடிவு செய்யாமல் முதலில் பொருத்தமான மருத்துவ மதிப்பீட்டையும் பெற வேண்டும்.

முடிவுரை

நேற்று நாம் கவனிக்கத் தவறியதை எண்ணி வருந்துவதற்காக awareness கிடைப்பதில்லை.

இன்று நாம் தொடங்க வேண்டிய நல்ல மாற்றத்தை உணர்த்துவதற்காக அது கிடைக்கிறது.

உடல்நலத்தை கவனிப்பதுபோல மனநலத்தையும் கவனிப்போம்.

மருத்துவப் பரிசோதனைகள் தேவைப்படும் இடத்தில் அவற்றைப் பெறுவோம்.

உளவியல் ஆதரவு தேவைப்படும் இடத்தில் அதையும் இயல்பாகப் பெறுவோம்.

நமது குடும்பத்தினரிடம்,

“உடம்பு எப்படி இருக்கிறது?”

என்று கேட்பதுடன்,

“மனம் எப்படி இருக்கிறது?”

என்றும் கேட்போம்.

அமைதியான மனம், ஆரோக்கியமாக வெளிப்படுத்தப்படும் உணர்வுகள், நல்ல உறவுகள் மற்றும் விழிப்புணர்வுடன் வாழும் வாழ்க்கை ஆகியவை ஆடம்பரமான தேவைகள் அல்ல.

அவை முழுமையான நல்வாழ்வின் முக்கியமான பகுதிகள்.

எனவே “உடல்நலத்திற்கு உளவியல் அணுகுமுறையே ஒரே சரியான தீர்வு” என்று பார்க்காமல், உடலுக்கும் மனதிற்கும் தேவையான சரியான உதவிகளை ஒன்றிணைப்பதே முழுமையான ஆரோக்கிய அணுகுமுறை என்பதை நினைவில் கொள்வோம்.

உளவியல் சிகிச்சை – பாகம் 1:
YouTube-ல் பயிற்சியைப் பார்க்க

நல்லதுதான் நடக்கும்… நல்லது மட்டும்தான் நடக்கும்!

“என்ன நடக்குமோ?” என்ற பயத்துடன் எதிர்காலத்தைப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, “என்ன நடக்க வேண்டும்?” என்ற தெளிவுடன் வாழ்க்கையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தால் என்ன ஆகும்?

வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

எதிர்பாராத மாற்றங்கள் வரலாம். தோல்விகள் இருக்கலாம். மற்றவர்களின் முடிவுகளை நம்மால் தீர்மானிக்க முடியாது. சில நேரங்களில் நாம் விரும்பாத சம்பவங்களையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கலாம்.

ஆனால் நம்மால் செய்யக்கூடிய மிக முக்கியமான ஒன்று இருக்கிறது.

எதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும், எதை நோக்கி செயல்பட வேண்டும், எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையை உருவாக்க முயற்சிக்க வேண்டும் என்பதை நாம் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.

மன உளைச்சலை கையாளக் கற்றுக்கொள்ளும்போது இந்தத் தேர்வு மேலும் தெளிவாகிறது.

“என்ன நடக்கும்?” என்பதிலிருந்து “என்ன நடக்க வேண்டும்?” என்பதற்கு

மன உளைச்சலில் இருக்கும் மனம் பொதுவாக எதிர்காலத்தைப் பற்றி கேட்பது:

“ஏதாவது தவறாகிவிட்டால்?”

“எனக்கு முடியாவிட்டால்?”

“அவர் என்னை விட்டுச் சென்றால்?”

“என் தொழில் சரியாக நடக்காவிட்டால்?”

“பணம் போதாமல் போனால்?”

இத்தகைய எண்ணங்கள் சில நேரங்களில் உண்மையான பிரச்சினைகளுக்குத் தயாராக உதவலாம். ஆனால் தொடர்ந்து இதே கோணத்தில் சிந்தித்தால், மனம் வாய்ப்புகளைவிட அபாயங்களையே அதிகமாக கவனிக்கத் தொடங்கலாம்.

அப்போது ஒரு புதிய கேள்வியைப் பயிற்சி செய்யலாம்:

“நான் பயப்படுவது என்ன?” என்பதோடு, “நான் உண்மையில் விரும்புவது என்ன?”

இந்தக் கேள்வி மனதை fear-centred thinking-இலிருந்து need-focused thinking-க்கு நகர்த்த உதவும்.

உங்கள் வாழ்க்கையின் தேர்வை யார் செய்ய வேண்டும்?

ஒரு நிறுவனத்திற்கு நூறு பேர் வேலை கேட்டு வரலாம்.

ஆனால் அந்த நூறு பேரையும் நிறுவனம் வேலைக்கு எடுத்துக்கொள்வதில்லை.

அந்த நிறுவனத்தின் தேவைகள், நோக்கம் மற்றும் மதிப்புகளுக்கு யார் பொருத்தமானவர் என்பதைப் பார்த்து தேர்வு செய்கிறது.

வாழ்க்கையிலும் இதேபோன்ற ஒரு தெளிவு நமக்குத் தேவை.

எல்லோருடைய கருத்துகளையும் நம் மனதிற்குள் அனுமதிக்க வேண்டியதில்லை.

எல்லா உறவுகளிலும் தொடர வேண்டியதில்லை.

எல்லா வாய்ப்புகளையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

“இது என்னுடைய மனநிம்மதிக்கும் வாழ்க்கை இலக்குகளுக்கும் பொருத்தமானதா?”

என்று கேட்டு தேர்வு செய்யலாம்.

Healthy boundaries, conscious choices மற்றும் தெளிவான goals ஆகியவை நாம் விரும்பும் வாழ்க்கையை உருவாக்க உதவும்.

நீங்கள் விரும்பும் நல்ல நிகழ்வுகளை எழுதுங்கள்

நாம் விரும்பாத விஷயங்களைப் பற்றி மனம் மிகத் தெளிவாக இருக்கும்.

“Stress வேண்டாம்.”

“கடன் வேண்டாம்.”

“சண்டை வேண்டாம்.”

“தோல்வி வேண்டாம்.”

ஆனால்,

“அப்படியானால் எனக்கு என்ன வேண்டும்?”

என்று கேட்டால் சிலருக்கு பதில் சொல்லவே நேரம் தேவைப்படுகிறது.

அதனால் ஒரு எளிய உளவியல் பயிற்சியாக நீங்கள் விரும்பும் நல்ல நிகழ்வுகளை எழுத ஆரம்பியுங்கள்.

உதாரணமாக:

• நான் நேசிப்பவர்களுடன் அன்பான, மரியாதையான உறவு வேண்டும்.
• வீட்டில் சிரிப்பும் இனிமையான உரையாடல்களும் அதிகரிக்க வேண்டும்.
• எனக்குப் பிடித்த வசதியான வீட்டை உருவாக்க வேண்டும்.
• எனக்கு ஏற்ற காரை வாங்க வேண்டும்.
• குடும்பத்துடன் புதிய இடங்களுக்குப் பயணம் செய்ய வேண்டும்.
• நான் விரும்பும் விமான அல்லது கப்பல் பயணத்தை அனுபவிக்க வேண்டும்.
• நிலையான வருமானத்தை உருவாக்க வேண்டும்.
• என்னுடைய தொழிலை படிப்படியாக வளர்க்க வேண்டும்.
• புதிய நல்ல வாய்ப்புகளை உருவாக்க வேண்டும்.
• என்னுடைய முயற்சிக்கு ஏற்ற recognition கிடைக்க வேண்டும்.
• குழந்தைகள் நம்பிக்கையுடன் வளர வேண்டும்.
• உடல் மற்றும் மன ஆரோக்கியத்தை கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும்.
• ஒவ்வொரு நாளிலும் மனநிறைவு தரும் தருணங்களை உருவாக்க வேண்டும்.

இப்படி உங்களுக்கு முக்கியமான 10, 20 அல்லது 100 விஷயங்களைக்கூட எழுதலாம்.

எழுதினால் மட்டும் அவை நடந்துவிடுமா?

இங்கே ஒரு முக்கியமான உளவியல் வேறுபாடு உள்ளது.

நாம் எழுதுவதாலோ கற்பனை செய்வதாலோ வெளி உலகம் தானாக நமது விருப்பப்படி மாறிவிடும் என்று உளவியல் கூறுவதில்லை.

அதேபோல், நல்ல எண்ணங்கள் மட்டும் நல்ல நிகழ்வுகளை உறுதியாக “ஈர்க்கும்” என்பதற்கும் அறிவியல் ஆதாரம் இல்லை.

ஆனால் நாம் விரும்புவதைத் தெளிவாக எழுதுவது வேறு விதத்தில் மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கலாம்.

அது நமது:

கவனம் → முன்னுரிமை → முடிவு → செயல்

என்ற தொடரை மாற்ற உதவும்.

உதாரணமாக,

“என்னுடைய தொழில் வளர வேண்டும்”

என்று மட்டும் நினைப்பதைவிட,

“அடுத்த மூன்று மாதங்களில் 20 புதிய வாடிக்கையாளர்களை அடைய வேண்டும்”

என்று தெளிவாக்கும்போது அதற்கான marketing, networking, skill development போன்ற செயல்களைத் திட்டமிட முடியும்.

இதுதான் positive thinking-ஐ practical psychology-யுடன் இணைக்கும் இடம்.

Visualization எப்படி உதவலாம்?

நீங்கள் எழுதிய விஷயங்களில் சிலவற்றை தினமும் சில நிமிடங்கள் மனதில் கற்பனை செய்யலாம்.

உதாரணமாக, நீங்கள் ஒரு presentation சிறப்பாகச் செய்ய விரும்புகிறீர்கள் என்றால்:

மேடையில் அமைதியாக நிற்பது,

தெளிவாகப் பேசுவது,

கேள்விகளுக்கு நிதானமாகப் பதிலளிப்பது,

presentation முடிந்ததும் மனநிறைவுடன் இருப்பது

போன்றவற்றை மனதில் rehearse செய்யலாம்.

இதை mental rehearsal அல்லது visualization எனலாம்.

இத்தகைய பயிற்சி சில சூழல்களில் confidence, preparation மற்றும் goal-directed behaviour-ஐ ஆதரிக்கலாம்.

ஆனால் visualization-க்கு அடுத்த கேள்வி எப்போதும் இருக்க வேண்டும்:

“இதற்காக இன்று நான் என்ன செய்கிறேன்?”

21 நாட்கள் பயிற்சி செய்தால் வாழ்க்கை மாறுமா?

21 நாட்களை ஒரு practice challenge ஆகப் பயன்படுத்தலாம்.

ஆனால் ஒரு புதிய பழக்கம் சரியாக 21 நாட்களில் உருவாகிவிடும் என்பது அனைவருக்கும் பொருந்தும் உளவியல் விதி அல்ல.

சிலருக்கு விரைவாக பழக்கம் உருவாகலாம்.

மற்றவர்களுக்கு அதிக நாட்கள் தேவைப்படலாம்.

எனவே 21 நாட்களின் உண்மையான நோக்கம்:

Consistency.

தினமும் சில நிமிடங்கள் உங்கள் இலக்குகளைப் படியுங்கள்.

கற்பனை செய்யுங்கள்.

பிறகு ஒரு சிறிய action எடுங்கள்.

இதுவே பயிற்சியை வாழ்க்கையுடன் இணைக்கிறது.

“நல்லது மட்டும்தான் நடக்கும்” என்பதன் ஆரோக்கியமான உளவியல் அர்த்தம்

இந்த வாக்கியத்தை,

“என் வாழ்க்கையில் இனி எந்தப் பிரச்சினையும் வராது”

என்ற literal prediction ஆக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

அதற்குப் பதிலாக,

“சிரமம் வந்தாலும் அதை கையாள முடியும்.”

“எனக்கான நல்ல வாய்ப்புகளை கவனிக்க முடியும்.”

“என்னால் மாற்றக்கூடியதை மாற்றுவேன்.”

“மாற்ற முடியாததை ஏற்றுக்கொண்டு அடுத்த படியைத் தேர்ந்தெடுப்பேன்.”

“ஒரு தோல்வியால் என் முழு எதிர்காலத்தையும் தீர்மானிக்க மாட்டேன்.”

என்ற resilient mindset ஆகப் பார்க்கலாம்.

இதுதான் positive thinking-ன் ஆரோக்கியமான வடிவம்.

பழைய பயம் உங்கள் எதிர்காலத்தை எழுத வேண்டியதில்லை

கடந்தகாலத்தில் சில கஷ்டமான அனுபவங்கள் இருந்திருக்கலாம்.

தோல்வி இருந்திருக்கலாம்.

பண இழப்பு இருந்திருக்கலாம்.

உறவுகளில் ஏமாற்றம் இருந்திருக்கலாம்.

அதனால்,

“எனக்கு எப்போதும் இப்படித்தான் நடக்கும்”

என்று எதிர்காலத்தை எழுத வேண்டியதில்லை.

கடந்தகாலம் தகவலைக் கொடுக்கலாம்.

ஆனால் அது எதிர்காலத்திற்கான கட்டாயமான script அல்ல.

பழைய பயத்தை வைத்து எதிர்காலத்தை predict செய்வதற்குப் பதிலாக, தற்போதைய தெளிவை வைத்து அடுத்த செயலைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.

உங்கள் “Good Life List” உருவாக்குங்கள்

இன்று ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

மேலே எழுதுங்கள்:

“என் வாழ்க்கையில் நான் உருவாக்க விரும்பும் நல்ல விஷயங்கள்”

அதன் கீழ் 10 விஷயங்களை எழுதுங்கள்.

ஒவ்வொன்றுக்கும் அடுத்ததாக:

“இதற்காக என்னால் செய்யக்கூடிய ஒரு செயல் என்ன?”

என்று எழுதுங்கள்.

உதாரணமாக:

“குடும்பத்தில் மகிழ்ச்சியான உரையாடல் வேண்டும்.”
→ தினமும் குறைந்தது 20 நிமிடங்கள் phone இல்லாமல் குடும்பத்துடன் பேசுவேன்.

“எனக்கு நல்ல financial security வேண்டும்.”
→ மாதாந்திர budget உருவாக்குவேன்.

“தொழில் வளர வேண்டும்.”
→ வாரத்திற்கு மூன்று புதிய professional contacts உருவாக்குவேன்.

“உடல் ஆரோக்கியமாக இருக்க வேண்டும்.”
→ எனக்குப் பொருத்தமான உடற்பயிற்சி மற்றும் மருத்துவ பராமரிப்பை தொடர்ந்து பின்பற்றுவேன்.

இப்போது ஆசை ஒரு actionable goal ஆக மாறுகிறது.

Positive thinking மட்டும் போதுமா?

இல்லை.

ஆரோக்கியமான மாற்றத்திற்கு,

Positive Thinking + Realistic Planning + Consistent Action + Emotional Regulation + Flexibility

தேவை.

சில நாட்களில் நீங்கள் திட்டமிட்டது நடக்காமல் போகலாம்.

அது positive thinking தோல்வியடைந்தது என்று அர்த்தமல்ல.

உங்கள் திட்டத்தை மாற்றுங்கள்.

தேவையான உதவியைப் பெறுங்கள்.

மீண்டும் முயற்சி செய்யுங்கள்.

Positive thinking என்பது reality-ஐ மறுப்பது அல்ல; reality-ஐ பார்த்தபடியே possibility-ஐயும் பார்க்கும் திறன்.

முடிவுரை

நாம் வாழ்க்கையில் நடக்கும் அனைத்தையும் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது.

ஆனால் எதில் கவனம் செலுத்துகிறோம்,

எதை நம்பிக்கையுடன் நோக்கிச் செல்கிறோம்,

என்ன முடிவுகளை எடுக்கிறோம்,

என்ன எல்லைகளை அமைக்கிறோம்,

என்ன செயல்களை தொடர்ந்து செய்கிறோம்

என்பதில் நமக்கு முக்கியமான பங்கு இருக்கிறது.

அதனால் உங்கள் எதிர்காலத்தை பழைய பயம் மட்டும் எழுத அனுமதிக்காதீர்கள்.

உங்கள் புதிய தெளிவும் செயல்களும் அதில் பங்கு பெறட்டும்.

**நல்லதை எழுதுங்கள்.

நல்லதைப் பாருங்கள்.
நல்லதை உணருங்கள்.
நல்லதைத் தேர்ந்தெடுங்கள்.
நல்லதை நோக்கிச் செயல்படுங்கள்.
நல்ல வாழ்க்கையை உருவாக்குங்கள்.**

“நல்லதுதான் நடக்கும்… நல்லது மட்டும்தான் நடக்கும்!” என்பதை, “எந்தச் சூழ்நிலை வந்தாலும் நல்லதை நோக்கி என் மனதையும் செயல்களையும் வழிநடத்துவேன்” என்ற நம்பிக்கையாக மாற்றிப் பயிற்சி செய்யுங்கள்.

உளவியல் அணுகுமுறைகளை நீங்களும் கற்றுக்கொள்ளலாம். மன உளைச்சலை கையாளவும், thought management மற்றும் emotional regulation திறன்களைப் பயிற்சி செய்யவும் என்னுடைய 10-Day Session – உளவியல் சிந்தனை (பாகம் ஒன்று) வீடியோவைப் பார்த்துப் பயிற்சி செய்யுங்கள்.

உளவியல் சிந்தனை – பாகம் ஒன்று | 10-Day Session

Dr. Mehar Nithyan, PhD (Psychology)
Founder– Calmscious Psychotherapy Clinic

குழந்தையின் தலைவலிக்கான காரணத்தை அறிந்து உதவுவது எப்படி?

“அம்மா, தலை வலிக்கிறது...”

ஒரு குழந்தை இப்படிச் சொன்னவுடன் நாம் என்ன செய்வோம்?

தண்ணீர் குடிக்கச் சொல்வோம். சிறிது நேரம் படுக்கச் சொல்வோம். தூக்கம் குறைந்ததா, சாப்பிட்டதா என்று பார்ப்போம்.

இவை அனைத்தும் முக்கியமானவை.

ஆனால் சில நேரங்களில் இன்னொரு கேள்வியும் கேட்க வேண்டியிருக்கலாம்:

“தலைவலி ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பு குழந்தையின் மனதில் என்ன நடந்துகொண்டிருந்தது?”

குழந்தைகளின் தலைவலிக்கு பல உடல்ரீதியான காரணங்கள் இருக்கலாம். அதே நேரத்தில் stress, anxiety, பள்ளி அழுத்தம், தூக்கக் குறைவு மற்றும் emotional distress போன்ற காரணிகளும் சில குழந்தைகளிடம் தலைவலியைத் தூண்டவோ அதிகரிக்கவோ முடியும்.

எனவே தலைவலியை “உடல் பிரச்சினை” அல்லது “மனப் பிரச்சினை” என்று உடனடியாக இரண்டாகப் பிரிப்பதைவிட, குழந்தையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வதே சிறந்த அணுகுமுறை.

முதலில் குழந்தையிடம் மென்மையாகப் பேசுங்கள்

தலைவலி எப்போது ஆரம்பித்தது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்.

குழந்தையை விசாரணை செய்வதுபோல் தொடர்ந்து கேள்விகள் கேட்க வேண்டாம்.

அமைதியாகக் கேட்கலாம்:

“எப்போது தலை வலிக்க ஆரம்பித்தது?”

“இன்று பள்ளியில் உன்னை வருத்தப்படுத்திய சம்பவம் ஏதாவது நடந்ததா?”

“யாராவது உன்னிடம் கடுமையாகப் பேசினார்களா?”

“அப்போது உனக்கு பயமா, கோபமா அல்லது வருத்தமா இருந்தது?”

“இன்று சரியாக சாப்பிட்டாயா? தண்ணீர் குடித்தாயா?”

குழந்தையின் பதிலுக்கு நேரம் கொடுங்கள்.

சில குழந்தைகள் உடனடியாகப் பேசுவார்கள். மற்றவர்கள் சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகுதான் மனதில் இருப்பதைச் சொல்வார்கள்.

குழந்தைகள் மனஅழுத்தத்தை எப்போதும் வார்த்தைகளில் சொல்ல மாட்டார்கள்

பெரியவர்கள்,

“இன்று எனக்கு அதிக stress.”

என்று சொல்லிவிடலாம்.

ஒரு குழந்தையால் அதே உணர்வை அப்படியே அடையாளம் கண்டு சொல்ல முடியாமல் இருக்கலாம்.

அதற்குப் பதிலாக,

“தலை வலிக்கிறது.”

“வயிறு வலிக்கிறது.”

“பள்ளிக்குப் போக வேண்டாம்.”

“ரொம்ப tired.”

என்று சொல்லலாம்.

Stress மற்றும் anxiety சில குழந்தைகளிடம் headache, stomachache, muscle tension, sleep difficulties போன்ற physical symptoms-உடன் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம்.

ஆனால் இதன் பொருள் ஒவ்வொரு தலைவலியும் வெளிப்படுத்தப்படாத உணர்ச்சிகளால்தான் வருகிறது என்பதல்ல.

இதுதான் பெற்றோர்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான வேறுபாடு.

பள்ளியில் நடந்த ஒரு சம்பவம் காரணமாக இருக்க முடியுமா?

இருக்கலாம்.

ஒரு ஆசிரியர் கடுமையாகப் பேசியிருக்கலாம்.

நண்பர் கேலி செய்திருக்கலாம்.

தேர்வு பயம் இருக்கலாம்.

மதிப்பெண் குறைந்திருக்கலாம்.

Classroom-ல் அவமானமாக உணர்ந்திருக்கலாம்.

Bullying நடந்திருக்கலாம்.

அல்லது வீட்டில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தை நினைத்துக் கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருக்கலாம்.

இத்தகைய emotional stress குழந்தையின் physical discomfort-ஐ அதிகரிக்கக்கூடும்.

ஆனால் குழந்தையிடம்,

“Teacher திட்டியதால்தான் உனக்கு தலைவலி வந்திருக்கிறது”

என்று பெற்றோர் முன்கூட்டியே காரணத்தைச் சொல்லக்கூடாது.

அதற்குப் பதிலாக குழந்தையின் அனுபவத்தை திறந்த மனதுடன் கேட்க வேண்டும்.

குழந்தையின் உணர்வை முதலில் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்

குழந்தை,

“Teacher எல்லோருக்கும் முன்னால் திட்டினார்”

என்று கூறுவதாக வைத்துக்கொள்வோம்.

உடனடியாக,

“நீ என்ன தவறு செய்தாய்?”

என்று கேட்பதைவிட,

“அது உனக்கு வருத்தமாக இருந்திருக்கும். என்ன நடந்தது என்று சொல்ல விரும்பினால் நான் கேட்கிறேன்.”

என்று ஆரம்பிக்கலாம்.

பின்னர்,

“ஒருவர் கோபத்தில் கூறிய ஒரு வார்த்தை உன்னுடைய முழு மதிப்பையும் தீர்மானிக்காது. நாம் என்ன நடந்தது என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, அடுத்து என்ன செய்யலாம் என்று பார்க்கலாம்.”

என்று சொல்லலாம்.

இது குழந்தைக்கு emotional safety கொடுக்கிறது.

Positive Reframing என்றால் நடந்ததை மாற்றிக் கற்பனை செய்வதா?

இங்கே கவனமாக இருக்க வேண்டும்.

ஒரு ஆசிரியர் உண்மையில் குழந்தையை அவமானப்படுத்தியிருந்தால்,

“Teacher உன்னைப் பாராட்டினார் என்று கற்பனை செய்”

என்று சொல்லி உண்மையான அனுபவத்தை மாற்ற முயற்சிப்பது அவசியமில்லை.

அதற்குப் பதிலாக ஆரோக்கியமான reframing என்பது:

“Teacher அப்படிச் சொன்னது எனக்கு வலித்தது. ஆனால் அந்த ஒரு சம்பவம் நான் திறமையற்றவன் என்று அர்த்தமல்ல.”

“நான் தவறு செய்திருந்தாலும் அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள முடியும்.”

“என்னிடம் பல நல்ல திறமைகள் இருக்கின்றன.”

என்று நிகழ்விற்கு சமநிலையான புதிய அர்த்தத்தை உருவாக்குவது.

நடந்ததை மறுப்பது healing அல்ல; நடந்தது நமது self-worth-ஐ நிர்ணயிக்காமல் இருக்கக் கற்றுக்கொள்வதே முக்கியம்.

குழந்தையின் strengths-ஐ நினைவூட்டுங்கள்

ஒரு negative experience குழந்தையின் முழு கவனத்தையும் பிடித்துக்கொள்ளும்போது, வாழ்க்கையின் மற்ற நல்ல அனுபவங்களை நினைவூட்டலாம்.

அவர் பெற்ற பாராட்டுகள், நண்பர்களுடன் இருந்த மகிழ்ச்சியான தருணங்கள், படிப்பில் செய்த முன்னேற்றம், விளையாட்டு அல்லது creative skills போன்றவற்றைப் பேசலாம்.

உதாரணமாக:

“ஒரு நாள் கஷ்டமாக இருந்தது. ஆனால் உன் முழு பள்ளி வாழ்க்கையும் அந்த ஒரு நாளல்ல.”

“நீ செய்த நல்ல விஷயங்களையும் நினைத்துப் பார்ப்போம்.”

இது நடந்த கஷ்டமான அனுபவத்தை மறுப்பதல்ல. அதை ஒரு பெரிய, சமநிலையான perspective-ல் பார்க்க உதவுவது.

மனதை அமைதிப்படுத்தினால் தலைவலி குறையுமா?

Stress ஒரு trigger அல்லது aggravating factor ஆக இருக்கும் சில குழந்தைகளுக்கு relaxation உதவக்கூடும்.

அமைதியான இடத்தில் ஓய்வு, போதுமான தண்ணீர், சரியான உணவு, தூக்கம், screen break, மெதுவான breathing மற்றும் emotional reassurance போன்றவை உதவியாக இருக்கலாம்.

ஆனால் “positive thoughts உருவாக்கும் chemicals தலைவலிக்கான மருந்து” என்று கூறுவது அறிவியல் ரீதியாக மிகைப்படுத்தப்பட்ட கருத்து.

Relaxation மற்றும் emotional regulation pain perception மற்றும் stress response-ஐ பாதிக்கக்கூடும். ஆனால் அவை மருத்துவ காரணமுள்ள தலைவலிக்கான universal cure அல்ல.

குழந்தையின் தலைவலிக்கு வேறு என்ன காரணங்கள் இருக்கலாம்?

குழந்தையின் headache-க்கு emotional stress மட்டுமின்றி migraine, viral illness, dehydration, தூக்கக் குறைவு, உணவைத் தவிர்த்தல், eyesight problems மற்றும் பல காரணங்கள் இருக்கலாம்.

எனவே recurrent headache-ஐ மனஅழுத்தம் என்று மட்டும் முடிவு செய்துவிடக்கூடாது.

ஒரு எளிய headache diary வைத்துக்கொள்வதும் உதவும்:

தலைவலி வந்த நேரம், அதற்கு முன்பு குழந்தை என்ன செய்தது, உணவு/தண்ணீர், தூக்கம், screen use, பள்ளியில் நடந்த நிகழ்வுகள், emotional state மற்றும் தலைவலி எவ்வளவு நேரம் நீடித்தது என்பவற்றைக் குறித்துக்கொள்ளலாம்.

இதனால் pattern இருக்கிறதா என்பதை பெற்றோரும் மருத்துவரும் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

எப்போது மருத்துவரை அணுக வேண்டும்?

தலைவலி அடிக்கடி திரும்பத் திரும்ப வந்தால், அதிகரித்தால் அல்லது குழந்தையின் பள்ளி, தூக்கம் மற்றும் அன்றாட செயல்பாடுகளை பாதித்தால் குழந்தை மருத்துவரின் மதிப்பீட்டைப் பெறுவது நல்லது.

குறிப்பாக திடீரென மிகவும் கடுமையான தலைவலி, தலைக்காயத்திற்குப் பிறகு headache, தொடர்ந்து வாந்தி, மயக்கம், பார்வை மாற்றம், நடப்பதில் அல்லது பேசுவதில் சிரமம், உடலின் ஒரு பகுதியில் பலவீனம், கடுமையான காய்ச்சல் அல்லது குழந்தையின் வழக்கமான நடத்தையில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம் போன்றவை இருந்தால் உடனடியாக மருத்துவ உதவி பெற வேண்டும்.

உளவியல் ஆதரவு எப்போது தேவைப்படலாம்?

மருத்துவ மதிப்பீட்டுடன் சேர்த்து குழந்தைக்கு தொடர்ந்து:

பள்ளிக்குச் செல்ல பயம், தேர்வு anxiety, bullying தொடர்பான distress, அடிக்கடி அழுதல், தூக்கப் பிரச்சினை, அதிகமான worry அல்லது காரணம் கண்டறிய முடியாத recurrent physical complaints இருந்தால் psychological assessment உதவியாக இருக்கலாம்.

Psychotherapy-ன் நோக்கம் “எல்லா உடல் பிரச்சினைகளையும் மனதால் குணப்படுத்துவது” அல்ல.

மாறாக குழந்தையின் stress, anxiety, emotional regulation மற்றும் coping skills-ஐ மேம்படுத்த உதவுவதே அதன் பங்கு.

பெற்றோர் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டிய முக்கியமான விஷயம்

குழந்தை தலைவலிப்பதாகச் சொன்னால்,

“இதெல்லாம் உன் மனதில்தான் இருக்கிறது”

என்று நிராகரிக்காதீர்கள்.

அதேபோல்,

“நிச்சயமாக யாரோ உன்னை மனதளவில் பாதித்திருக்கிறார்கள்”

என்றும் உடனடியாக முடிவு செய்யாதீர்கள்.

முதலில் கேளுங்கள்.

உடலை கவனியுங்கள்.

உணர்வுகளையும் கவனியுங்கள்.

தொடர்ந்து இருந்தால் மதிப்பீடு பெறுங்கள்.

இதுதான் குழந்தைக்கு பாதுகாப்பான அணுகுமுறை.

முடிவுரை

ஒரு குழந்தையின் தலைவலி என்பது ஒரு symptom. அதன் பின்னால் ஒரே ஒரு காரணம் இருக்க வேண்டியதில்லை.

சில நேரங்களில் உடல் காரணம் இருக்கலாம்.

சில நேரங்களில் stress ஒரு trigger ஆக இருக்கலாம்.

சில குழந்தைகளிடம் இரண்டும் ஒன்றாகவும் இருக்கலாம்.

எனவே குழந்தையை குற்றம் சொல்லாமல், பயமுறுத்தாமல், அதன் உடல் அறிகுறியையும் உணர்வையும் மதித்து அணுகுங்கள்.

“உனக்கு என்ன நடந்தது என்று சொல்லலாம். நான் கேட்கிறேன். நாம் சேர்ந்து புரிந்துகொள்வோம்.”

என்ற பெற்றோரின் ஒரு செய்தியே குழந்தைக்கு பெரிய emotional safety-ஐ உருவாக்கக்கூடும்.

Calmscious பயிற்சிகள் மூலம் குழந்தைகளின் thought patterns, emotional regulation மற்றும் stress-management திறன்களைப் புரிந்துகொள்ளவும் பயிற்சி செய்யவும் உதவலாம். அதே நேரத்தில் உடல் அறிகுறிகளுக்குத் தேவையான மருத்துவ மதிப்பீட்டைத் தவிர்க்கக்கூடாது.

பயம் வாழ்க்கையைக் கட்டுப்படுத்தும்போது, மனதிற்கும் ஆதரவு தேவை!

“பல ஆண்டுகளாக நான் பயத்துடனேயே வாழ்ந்திருக்கிறேன் என்பதை இப்போதுதான் புரிந்துகொள்கிறேன்.”

சமீபத்தில் என்னைச் சந்தித்த ஒருவர் கூறிய வார்த்தைகள் இவை.

ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர் என்னுடைய ஒருநாள் பயிற்சி வகுப்பில் கலந்துகொண்டிருந்தார். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் என்னைத் தொடர்புகொண்டு நேரில் சந்திக்க விரும்புவதாகக் கூறினார்.

இந்த முறை அவரது வாழ்க்கையில் ஒரு பெரிய சவால் இருந்தது.

அவருக்கு சிறுநீரகம் தொடர்பான தீவிரமான உடல்நலப் பிரச்சினை கண்டறியப்பட்டிருந்தது. மருத்துவர்கள் dialysis சிகிச்சைக்கான சாத்தியத்தைப் பற்றிப் பேசியிருந்ததால், அவர் மிகுந்த பயத்திலும் பதற்றத்திலும் இருந்தார்.

அவர் என்னிடம்,

“நீங்கள் அன்று பயம், மனஅழுத்தம் மற்றும் மன–உடல் நலனுக்கு இடையிலான தொடர்பைப் பற்றி கூறியது இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. நான் எவ்வளவு வருடங்களாக பயத்துடனேயே வாழ்ந்திருக்கிறேன் என்பதை இப்போது புரிந்துகொள்கிறேன்.”

என்று கூறினார்.

அவருடைய தற்போதைய பயத்தை மட்டும் பார்க்காமல், அந்தப் பயம் அவரது வாழ்க்கையில் எப்போது ஆரம்பித்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள ஆரம்பித்தோம்.

சிறுவயதிலேயே ஆரம்பித்த எதிர்கால பயம்

அவருடைய தந்தை மிகவும் கண்டிப்பானவர்.

குழந்தைகள் எப்போதும் ஒழுக்கமாகவும், தவறு செய்யாமலும், வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறக்கூடியவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்ததாக அவர் பகிர்ந்துகொண்டார்.

“நீ சரியாக இருக்காவிட்டால் உன் எதிர்காலம் நன்றாக இருக்காது.”

போன்ற எச்சரிக்கைகளை சிறுவயதிலிருந்தே கேட்டதாகக் கூறினார்.

பள்ளியிலும் மதிப்பெண்கள், தேர்வு மற்றும் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய அழுத்தம் தொடர்ந்தது.

அவர் நன்றாகப் படித்தாலும் மனதிற்குள் ஒரு கேள்வி மட்டும் தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டிருந்தது:

“அடுத்து ஏதாவது தவறாகிவிட்டால் என்ன செய்வது?”

ஒரு பயம் முடிந்ததும் அடுத்த பயம்

பள்ளியில்:

“தேர்வில் தோற்றுவிட்டால் என்ன செய்வது?”

கல்லூரியில்:

“நல்ல படிப்போ, நல்ல வாய்ப்போ கிடைக்காவிட்டால்?”

வேலைக்குச் சென்றபோது:

“கொடுக்கப்பட்ட இலக்கை முடிக்க முடியாவிட்டால் என்ன ஆகும்?”

வாழ்க்கையின் சூழ்நிலைகள் மாறிக்கொண்டிருந்தன.

ஆனால் பயத்தின் pattern மட்டும் தொடர்ந்ததாக அவர் உணர்ந்தார்.

கல்லூரியில் சில பாடங்களில் arrear ஏற்பட்டபோது, தன்னைத் தானே குறைசொல்வதும் குற்ற உணர்வும் மேலும் அதிகரித்ததாகப் பகிர்ந்துகொண்டார்.

தொடர்ந்து பயப்படுவது பலவீனமா?

இல்லை.

பயம் மனிதர்களுக்குத் தேவையான ஒரு இயல்பான survival response.

ஆனால் ஒருவர் நீண்டகாலமாக எதிர்கால ஆபத்து, தோல்வி அல்லது நிராகரிப்பை எதிர்பார்த்து வாழும்போது, worry ஒரு பழக்கமான mental pattern ஆக மாறக்கூடும்.

அப்போது,

“நான் ஏன் இப்படிப் பயப்படுகிறேன்?”

என்று தன்னை குற்றம் சொல்வது உதவாது.

அதற்கு பதிலாக,

“என் மனம் எதிலிருந்து என்னைப் பாதுகாக்க முயற்சிக்கிறது?”

என்று புரிந்துகொள்வது பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

தீவிர உடல்நலப் பிரச்சினை வந்தபோது பழைய பயம் மீண்டும் அதிகரித்தது

ஒருவருக்கு kidney disease போன்ற தீவிரமான மருத்துவப் பிரச்சினை கண்டறியப்படும்போது பயம் ஏற்படுவது இயல்பானது.

“எனக்கு என்ன ஆகும்?”

“Dialysis தேவைப்படுமா?”

“என் குடும்பம் என்ன செய்வார்கள்?”

“என் வேலை அல்லது தொழிலை தொடர முடியுமா?”

என்ற எண்ணங்கள் உருவாகலாம்.

ஏற்கனவே anxiety pattern கொண்ட ஒருவருக்கு இத்தகைய diagnosis அந்தப் பயத்தை மேலும் அதிகரிக்கலாம்.

அதனால் உடலுக்கு மருத்துவ உதவி தேவைப்படும் நேரத்தில், மனதிற்கும் ஆதரவு தேவைப்படலாம்.

மனமும் உடலும் தொடர்புடையவை; ஆனால் காரணத்தை மிகைப்படுத்தக் கூடாது

மனநலமும் உடல்நலமும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை.

நீண்டகால stress மற்றும் anxiety தூக்கம், உணவு பழக்கம், physical activity, concentration, self-care மற்றும் treatment adherence போன்றவற்றை பாதிக்கலாம்.

அதேபோல் ஒரு chronic medical illness-உம் anxiety, uncertainty மற்றும் emotional distress-ஐ அதிகரிக்கலாம்.

ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான அறிவியல் வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்:

“பயம் மட்டுமே சிறுநீரக நோயை ஏற்படுத்துகிறது” என்று கூறுவதற்கு அறிவியல் ஆதாரம் இல்லை.

Kidney disease-க்கு diabetes, high blood pressure, சில kidney disorders, infections, மரபியல் மற்றும் பிற மருத்துவ காரணங்கள் இருக்கலாம்.

எனவே பயம் அல்லது மனஅழுத்தத்தை மட்டும் kidney disease-ன் காரணமாகக் கருதுவது சரியல்ல.

உளவியல் ஆதரவின் நோக்கம் என்ன?

அவருடன் பணியாற்றும்போது மருத்துவ சிகிச்சைக்கு மாற்றாக psychotherapy-ஐ பார்க்கவில்லை.

மாறாக, மருத்துவப் பிரச்சினையை எதிர்கொள்ளும் அவரது மனதை வலுப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்தினோம்.

அவர் படிப்படியாக:

• பயத்தை அடையாளம் காணுதல்
• catastrophic thinking-ஐ கவனித்தல்
• எதிர்காலத்தைப் பற்றிய தொடர்ச்சியான worry-ஐ நிர்வகித்தல்
• எதிர்மறையான நம்பிக்கைகளை மறுபரிசீலனை செய்தல்
• உடல் மற்றும் மனஅழுத்தத்தின் தொடர்பைப் புரிந்துகொள்ளுதல்
• relaxation மற்றும் calming techniques
• தற்போதைய தேவைகளில் கவனம் செலுத்துதல்
• தன்னைக் குறைசொல்வதைக் குறைத்தல்
• uncertainty-ஐ கையாளுதல்

போன்ற உளவியல் திறன்களைப் பயிற்சி செய்யத் தொடங்கினார்.

“எனக்கு ஏன் இந்த நோய் வந்தது?” என்ற குற்ற உணர்வு வேண்டாம்

தீவிரமான உடல்நலப் பிரச்சினை ஏற்பட்டதும் சிலர்,

“நான் அதிகமாகப் பயந்ததால்தான் இப்படியாகிவிட்டதா?”

“என்னுடைய மனம் சரியாக இல்லாததால்தான் இந்த நோய் வந்ததா?”

என்று தங்களை குற்றம் சொல்ல ஆரம்பிக்கலாம்.

அது தேவையற்ற கூடுதல் மனச்சுமையை உருவாக்கும்.

உடல்நலப் பிரச்சினை ஏற்பட்டிருப்பது ஒருவரின் மனவலிமை குறைந்தது என்பதற்கான அடையாளம் அல்ல.

நோய் என்பது தண்டனையும் அல்ல.

உங்களை குற்றம் சொல்லாமல்,

“இப்போது என் உடலுக்கும் மனதிற்கும் என்ன உதவி தேவை?”

என்று கேட்பதே பயனுள்ள அடுத்த படி.

அவருடைய வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட மாற்றம்

காலப்போக்கில் அவர் தனது பயத்தையும் பதற்றத்தையும் ஆரோக்கியமாக கையாள கற்றுக்கொண்டதாகவும், மனதளவில் அதிக நம்பிக்கையுடன் உணரத் தொடங்கியதாகவும் பகிர்ந்துகொண்டார்.

பின்னர் மருத்துவ follow-up-ல் அந்த நேரத்தில் dialysis தேவையில்லை என்று மருத்துவர்கள் தெரிவித்ததாக அவர் கூறினார்.

இன்று தனது உடல்நலத்தை தொடர்ந்து கவனித்துக்கொண்டு, சொந்தத் தொழிலையும் வெற்றிகரமாக நடத்தி வருவதாக அவர் பகிர்ந்துகொண்டார்.

ஆனால் இங்கே மிகவும் முக்கியமான விஷயம்:

Psychotherapy காரணமாக kidney disease குணமானது அல்லது dialysis தவிர்க்கப்பட்டது என்று இந்த அனுபவத்திலிருந்து முடிவு செய்ய முடியாது.

Kidney function மற்றும் dialysis தேவையை nephrologist மேற்கொள்ளும் மருத்துவ மதிப்பீடுகள், laboratory results மற்றும் நோயின் clinical course ஆகியவையே தீர்மானிக்கின்றன.

உளவியல் ஆதரவு அவரது பயம், coping, emotional wellbeing மற்றும் வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளும் திறனுக்கு உதவியிருக்கலாம்.

இந்த வேறுபாட்டை புரிந்துகொள்வது மிகவும் முக்கியம்.

உடல்நலப் பிரச்சினை இருக்கும்போது மனநல உதவி ஏன் முக்கியம்?

ஒரு chronic illness-ஐ எதிர்கொள்வது உடலை மட்டும் பாதிக்கும் அனுபவம் அல்ல.

அது ஒருவரின் குடும்பம், வேலை, பணநிலை, எதிர்காலத் திட்டங்கள் மற்றும் அடையாள உணர்வையும் பாதிக்கலாம்.

அதனால் மருத்துவ சிகிச்சையுடன் psychological support கிடைப்பது சிலருக்கு:

• பயம் மற்றும் பதற்றத்தை நிர்வகிக்க
• தூக்கத்தை மேம்படுத்த
• uncertainty-ஐ ஏற்றுக்கொள்ள
• வாழ்க்கைமுறை மாற்றங்களைப் பின்பற்ற
• மருத்துவ ஆலோசனைகளை தொடர்ந்து செயல்படுத்த
• குடும்பத்துடன் உணர்வுகளைப் பகிர
• வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தையும் இலக்குகளையும் மீண்டும் உருவாக்க

உதவக்கூடும்.

உடலுக்கும் சிகிச்சை தேவை. மனதிற்கும் ஆதரவு தேவை.

ஒன்று மற்றொன்றை மாற்றுவதில்லை.

இரண்டையும் சரியான இடத்தில் பயன்படுத்துவதுதான் முழுமையான health care.

“Dialysis” என்ற வார்த்தையைக் கேட்டவுடன் நம்பிக்கையை இழக்க வேண்டாம்

Dialysis பற்றி மருத்துவர் பேசுவது பலருக்கும் மிகுந்த பயத்தை ஏற்படுத்தலாம்.

ஆனால் ஒவ்வொரு kidney condition-மும் ஒரே மாதிரியானதல்ல.

உங்கள் nephrologist-இடம்,

“என் kidney function தற்போது எப்படி இருக்கிறது?”

“Dialysis ஏன் பரிசீலிக்கப்படுகிறது?”

“என்ன monitoring தேவை?”

“என்ன lifestyle அல்லது medical management தேவை?”

என்று கேட்டு தெளிவுபெறுங்கள்.

உளவியல் பயம் காரணமாக மருத்துவ follow-up-ஐ தவிர்ப்பது அல்லது prescribed treatment-ஐ தானாக நிறுத்துவது ஆபத்தானது.

வாழ்க்கை ஒரு diagnosis-இல் முடிவதில்லை

ஒரு medical report வாழ்க்கையின் முழு கதையல்ல.

உடல்நல சவால்கள் இருக்கலாம்.

பயம் இருக்கலாம்.

சில நாட்களில் நம்பிக்கையும் குறையலாம்.

ஆனால் அதே நேரத்தில் மனிதர்கள் புதிய coping skills கற்றுக்கொள்ளவும், ஆதரவைப் பெறவும், தங்களால் முடிந்த வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக வாழவும் முடியும்.

நாம் வாழ்வதற்காகப் பிறந்தவர்கள்.

வளர்வதற்காகவும்,

நம்முடைய திறமைகளை வெளிப்படுத்துவதற்காகவும்,

உறவுகளை அனுபவிப்பதற்காகவும்,

மகிழ்ச்சியான தருணங்களை உருவாக்குவதற்காகவும் வாழ்கிறோம்.

முடிவுரை

பயம் வாழ்க்கையைக் கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கும்போது,

“நான் பலவீனமானவன்”

என்று உங்களை குற்றம் சொல்ல வேண்டாம்.

அதற்கு பதிலாக,

“என் பயம் என்ன சொல்ல முயற்சிக்கிறது? அதை ஆரோக்கியமாக நிர்வகிக்க நான் என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?”

என்று கேளுங்கள்.

அதேபோல் உடல்நலப் பிரச்சினை இருந்தால்,

மருத்துவ உதவியைத் தொடருங்கள்.

அதனால் உருவாகும் பயம், பதற்றம் மற்றும் மனவேதனையை சமாளிக்க தேவையானபோது psychological support-ஐயும் பெறுங்கள்.

இனி குற்ற உணர்வு வேண்டாம்.

உங்களையே குறைசொல்ல வேண்டாம்.

மௌனமாகத் துன்பப்பட வேண்டாம்.

உடலுக்கு சரியான மருத்துவ பராமரிப்பு; மனதிற்கு சரியான உளவியல் ஆதரவு — இரண்டுமே முக்கியம்.

உங்கள் குடும்பத்தில் யாராவது பயம், பதற்றம் அல்லது உடல்நலப் பிரச்சினையால் ஏற்படும் மனவேதனையுடன் போராடினால், அவர்களை குற்றம் சொல்லாமல் உதவி பெற ஊக்குவியுங்கள்.

Calmscious பத்துநாள் பயிற்சியை YouTube-ல் பார்க்க:
Calmscious 10-Day Training

அடுத்த Calmscious பயிற்சியில் இணைய:
https://chat.whatsapp.com/HFCiRmb9KZyLYfgxZ6qVJA?s=cl&p=i&mlu=0&fbclid=IwY2xjawUPT39wZG9mBWV4dG4DYWVtAjEwAGJyaWQRMXN2OTRBT3UybzhrZHlWbzJzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeelo3K2EsIIbZA4xu3piKsyQ3uRa9yVRt2UyEBgIPEq4tW1sAvmgS534niQE_aem_SZciy0Pn6-XHtOcLX-O5dA

ஒருவர் திட்டும்போது, அவமானப்படுத்தும்போது அல்லது புண்படுத்தும்போது எப்படிக் கையாள்வது?

“அவர் சொன்ன அந்த ஒரு வார்த்தை இன்னும் என் மனதில் இருந்து போகவில்லை.”

“என்னை எல்லோருக்கும் முன்னால் அவமானப்படுத்தினார்.”

“நான் எதுவும் சொல்லாமல் இருந்துவிட்டேன். ஆனால் உள்ளே மிகவும் காயமாயிற்று.”

இப்படிப்பட்ட அனுபவங்கள் பலருக்கும் இருக்கின்றன.

ஒருவர் நம்மைத் திட்டும்போது, கேலி செய்யும்போது, கடுமையாக விமர்சிக்கும்போது அல்லது அவமானப்படுத்தும்போது மனம் புண்படுவது இயல்பானது.

சில வார்த்தைகள் சில நொடிகளில் சொல்லப்பட்டாலும், அவை பல மணி நேரம் அல்லது பல நாட்கள் மனதில் திரும்பத் திரும்ப ஓடிக்கொண்டிருக்கலாம்.

ஆனால் அந்தச் சம்பவம் நமது மனதை எவ்வளவு நேரம் பாதிக்க வேண்டும் என்பதை ஒரு அளவுக்கு நாம் கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

முக்கியமாக, உடனடியாக எதிர்வினையாற்றுவதற்குப் பதிலாக அந்தச் சூழ்நிலையை உளவியல் ரீதியாக புரிந்துகொள்வது உதவியாக இருக்கும்.

கடுமையாகப் பேசுபவரின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்

ஒருவர் மற்றவரிடம் கோபமாக அல்லது அவமானப்படுத்தும் விதத்தில் பேசுவதற்கு பல காரணங்கள் இருக்கலாம்.

அவருக்குள்:

• அதிகமான மனஅழுத்தம் இருக்கலாம்
• பாதுகாப்பின்மை இருக்கலாம்
• ஏமாற்றம் இருக்கலாம்
• கோபத்தை கையாளத் தெரியாமல் இருக்கலாம்
• தவறான புரிதல் இருக்கலாம்
• பழக்கப்பட்ட communication pattern இருக்கலாம்
• தனது உணர்ச்சிகளை வார்த்தைகளில் சொல்லும் திறன் குறைவாக இருக்கலாம்

சில நேரங்களில் தீர்க்கப்படாத மனவலி அல்லது கடந்தகால அனுபவங்களும் நடத்தையை பாதிக்கலாம்.

ஆனால் முக்கியமான ஒரு விஷயம்:

ஒருவரின் மனநிலை அவரது நடத்தையை விளக்கலாம்; ஆனால் அவமானப்படுத்தும் நடத்தையை நியாயப்படுத்தாது.

அவர் கோபமாக இருப்பது அவரது நிலை.

உங்களை அவமானப்படுத்துவது அவரது தேர்வு.

அதனால் நீங்கள் அதை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை.

மற்றவர் சொன்ன வார்த்தைகள் உங்கள் மதிப்பை நிர்ணயிப்பதில்லை

ஒருவர் உங்களை,

“உன்னால் எதுவும் முடியாது”

“நீ எப்போதும் இப்படித்தான்”

“உனக்கு அறிவே இல்லை”

என்று சொன்னால், அவை உண்மையாக மாறிவிடுவதில்லை.

அவை அந்த நபரின் அந்த நேரத்திலான கருத்து, உணர்ச்சி அல்லது reaction மட்டுமே.

பிரச்சினை என்னவென்றால், அந்த வார்த்தைகளை நாம் நமது உள்ளார்ந்த குரலாக மாற்றிக்கொள்கிறோம்.

அவர் ஒருமுறை சொன்னதை,

நாம் நமக்குள் நூறு முறை சொல்லிக்கொள்கிறோம்.

அங்குதான் உணர்ச்சி வலி நீள்கிறது.

அதனால் ஒரு முக்கியமான மனப்பயிற்சி:

“அவர் சொன்னது ஒரு கருத்து. அது என் அடையாளம் அல்ல.”

இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வது emotional resilience-ன் ஆரம்பம்.

யாராவது உங்களைப் புண்படுத்தும்போது செய்யக்கூடிய 6 உளவியல் வழிகள்

1. உடனடியாகப் பதிலளிக்காதீர்கள்

யாராவது கடுமையாகப் பேசும்போது உடல் உடனடியாக reaction mode-க்கு செல்லலாம்.

இதயத் துடிப்பு அதிகரிக்கலாம்.

உடல் சூடாகலாம்.

கோபம் வரலாம்.

உடனே திருப்பிப் பேச வேண்டும் போலத் தோன்றலாம்.

அந்த நேரத்தில் சில நொடிகள் அமைதியாக இருப்பது மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

மெதுவாக மூச்சை இழுத்து வெளியே விடுங்கள்.

உங்களுக்கு நீங்களே,

“இப்போது நான் reaction கொடுக்க வேண்டியதில்லை”

என்று நினைவூட்டுங்கள்.

சில நொடிகளின் இடைவெளி, பின்னர் வரக்கூடிய பெரிய சண்டையைத் தடுக்கலாம்.

2. ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் மனதிற்குள் எடுத்துக்கொள்ளாதீர்கள்

அவர் சொன்னதில் உண்மையில் உங்களுக்கு உதவும் கருத்து இருக்கிறதா?

அல்லது அவர் தனது கோபத்தையும் ஏமாற்றத்தையும் உங்கள்மீது வெளியேற்றுகிறாரா?

இந்த இரண்டையும் பிரித்துப் பாருங்கள்.

உதாரணமாக ஒருவர்,

“இந்த வேலை இன்னும் முடிக்கவில்லை; உனக்கு பொறுப்பே இல்லை”

என்று சொன்னால்,

முதல் பகுதி ஒரு feedback ஆக இருக்கலாம்:

“வேலை இன்னும் முடிக்கப்படவில்லை.”

ஆனால்,

“உனக்கு பொறுப்பே இல்லை”

என்பது generalised personal attack.

Feedback-ஐ எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

அவமானத்தை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

தேவையான தகவலை எடுத்துக்கொண்டு, தேவையற்ற தாக்குதலை விட்டுவிடுங்கள்.

3. அதே விஷயம் மரியாதையாக எப்படிச் சொல்லப்பட்டிருக்கலாம் என்று யோசியுங்கள்

ஒருவர் தவறான முறையில் சொன்னதால், அவர் கூறும் அனைத்து தகவல்களும் தவறு என்று அர்த்தமில்லை.

ஒரு நிமிடம் சிந்தியுங்கள்:

“அதே கருத்தை ஒருவர் அமைதியாகச் சொன்னால் எப்படி இருக்கும்?”

உதாரணமாக,

“உன்னால் எதுவுமே நேரத்துக்கு முடியாது”

என்பதற்குப் பதிலாக,

“இந்த வேலை தாமதமாகிவிட்டது. அடுத்த முறை நேரத்தை திட்டமிடலாமா?”

என்று சொல்லியிருக்கலாம்.

இப்படி reframe செய்வதால், வார்த்தையின் emotional sting குறைந்து, அதன் பின்னுள்ள தேவையைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

4. அமைதியாக எல்லையை அமைக்குங்கள்

அமைதியாக இருப்பது எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக்கொள்வது அல்ல.

ஒருவர் தொடர்ந்து உங்களை அவமானப்படுத்தினால் தெளிவான boundary தேவை.

அமைதியாகச் சொல்லலாம்:

“இந்த விஷயத்தைப் பற்றி பேச நான் தயாராக இருக்கிறேன். ஆனால் என்னை அவமானப்படுத்திப் பேசுவதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.”

அல்லது,

“நாம் இருவரும் அமைதியாக இருக்கும்போது இதைப் பற்றி பேசலாம்.”

அல்லது,

“உங்கள் கருத்தைக் கேட்கிறேன். ஆனால் இந்த வார்த்தைகளில் பேசினால் நான் இந்த உரையாடலைத் தொடர மாட்டேன்.”

Boundary என்பது மற்றவரை கட்டுப்படுத்துவது அல்ல.

நீங்கள் எந்த நடத்தையை ஏற்றுக்கொள்வீர்கள், ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டீர்கள் என்பதை தெளிவுபடுத்துவது.

5. அந்தச் சம்பவத்திலேயே மனதை நிறுத்திவிடாதீர்கள்

சில நேரங்களில் ஒரு அவமானம் நடந்துவிட்டால், மனம் அதை மீண்டும் மீண்டும் replay செய்யும்.

“அவர் ஏன் அப்படிச் சொன்னார்?”

“நான் இதைச் சொல்லியிருக்கலாமே.”

“அவர்கள் என்ன நினைத்திருப்பார்கள்?”

என்ற எண்ணங்கள் தொடர்ந்து வரலாம்.

அப்போது உங்களிடம் கேளுங்கள்:

“இந்தச் சம்பவத்திலிருந்து நான் எதை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?”

தேவையான பாடத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

பிறகு அடுத்த செயலை நோக்கி நகருங்கள்.

மற்றவரின் ஒரு நிமிட கோபத்திற்கு உங்கள் முழு நாளையும் கொடுக்க வேண்டியதில்லை.

6. உங்கள் இலக்குகளுடன் மீண்டும் இணையுங்கள்

அவமானப்படுத்தப்பட்ட பிறகு மனம் ஒருவரைச் சுற்றியே சுழலத் தொடங்கலாம்.

ஆனால் உங்கள் வாழ்க்கை அந்த ஒரே நபரை விட பெரியது.

உங்கள் வேலை.

உங்கள் குடும்பம்.

உங்கள் ஆரோக்கியம்.

உங்கள் கனவுகள்.

உங்கள் வளர்ச்சி.

இவற்றை நினைவுபடுத்திக் கொள்ளுங்கள்.

உங்களுக்கு நீங்களே சொல்லுங்கள்:

“ஒருவருடைய வார்த்தைகள் என் வாழ்க்கையின் திசையைத் தீர்மானிக்க முடியாது.”

உங்கள் ஆற்றலை அவருடைய கருத்தில் செலவிடுவதற்குப் பதிலாக, உங்கள் வாழ்க்கையில் பயன்படுத்துங்கள்.

அமைதியாக இருப்பது பலவீனம் அல்ல

சிலர் உடனடியாக எதிர்த்துப் பேசாத ஒருவரை பலவீனமானவர் என்று நினைக்கலாம்.

ஆனால் உண்மையான emotional strength என்பது ஒவ்வொரு provocation-க்கும் reaction கொடுப்பது அல்ல.

எப்போது பேச வேண்டும்?

எப்போது அமைதியாக இருக்க வேண்டும்?

எப்போது எல்லை அமைக்க வேண்டும்?

எப்போது விலக வேண்டும்?

என்பதை தெளிவாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் திறன்தான் emotional maturity.

அமைதி என்பது silence மட்டும் அல்ல.

அது conscious response.

தொடர்ந்து அவமானப்படுத்தப்படுகிறீர்களா?

ஒரு முறை ஏற்பட்ட கோபமான உரையாடலும், தொடர்ந்து நடைபெறும் emotional abuse-உம் ஒன்றல்ல.

ஒருவர் மீண்டும் மீண்டும்:

• அவமானப்படுத்துகிறார்
• மிரட்டுகிறார்
• உங்கள் சுயமரியாதையை குறைக்கிறார்
• உங்கள் முடிவுகளை கட்டுப்படுத்துகிறார்
• மற்றவர்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்துகிறார்
• பயமுறுத்துகிறார்

என்றால், அதை சாதாரண “கோபம்” என்று மட்டும் பார்க்கக்கூடாது.

பாதுகாப்பான எல்லைகள், நம்பகமான ஆதரவு மற்றும் தேவையானபோது தொழில்முறை உதவி முக்கியமானவை.

ஏன் சில வார்த்தைகள் நம்மை அதிகமாகப் பாதிக்கின்றன?

அதே criticism இரண்டு பேரிடம் சொல்லப்பட்டாலும், ஒருவருக்கு அது சில நிமிடங்களில் மறைந்துவிடலாம்.

மற்றொருவருக்கு அது பல நாட்கள் வலிக்கலாம்.

இதற்குப் பின்னால் கடந்தகால அனுபவங்கள், self-worth, rejection sensitivity மற்றும் பழைய emotional wounds போன்ற காரணிகள் இருக்கலாம்.

உதாரணமாக சிறுவயதில் தொடர்ந்து,

“உன்னால் முடியாது”

என்று கேட்ட ஒருவர், பெரியவரான பிறகு இதேபோன்ற ஒரு criticism-ஐ கேட்டவுடன் அதிகமாக பாதிக்கப்படலாம்.

அப்போது தற்போதைய வார்த்தை மட்டும் வலிக்கவில்லை.

அது பழைய நினைவுகளையும் தூண்டியிருக்கலாம்.

இதனால்தான் psychotherapy-ல் ஒரு சம்பவத்தை மட்டும் அல்லாமல், அந்த reaction ஏன் இவ்வளவு தீவிரமாக இருக்கிறது என்பதையும் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறோம்.

முடிவுரை

யாராவது உங்களைத் திட்டும்போது, கேலி செய்யும்போது அல்லது அவமானப்படுத்தும்போது மனம் புண்படுவது மனித இயல்பு.

ஆனால் மற்றவருடைய உணர்ச்சிச் சுமையை உங்கள் அடையாளமாக மாற்ற வேண்டியதில்லை.

ஒரு நிமிடம் நிறுத்துங்கள்.

மூச்சுவிடுங்கள்.

பயனுள்ள feedback-ஐ மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

தேவையான இடத்தில் எல்லையை அமைக்குங்கள்.

உங்கள் சுயமரியாதையைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளுங்கள்.

பிறகு உங்கள் வாழ்க்கையின் அடுத்த முக்கியமான செயலை நோக்கி நகருங்கள்.

மற்றவர்கள் பேசும் வார்த்தைகள் உங்கள் மதிப்பைத் தீர்மானிப்பதில்லை.

அவர்களின் கோபம் அவர்களுடையது.

உங்கள் மன அமைதியை எப்படி பாதுகாப்பது என்பது உங்கள் தேர்வு.

கடுமையான விமர்சனங்கள், அவமானம் மற்றும் பிறரின் எதிர்மறையான கருத்துகளை ஆரோக்கியமாக கையாள Calmscious பயிற்சிகளை கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

ஆறு வயதுக் குழந்தையின் மரணம்: இது எப்படி சாத்தியம்? உளவியல் சொல்வது என்ன?

விசாகப்பட்டினத்தில் பள்ளி வகுப்பறையில் சிறுவன் பிரணய் தேஜ் மயங்கி பின்னர் உயிரிழந்த சம்பவம் பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்களை அதிர்ச்சியடையச் செய்துள்ளது.

ஆகஸ்ட் 20 அன்று தனியார் பள்ளியில் நடந்த சம்பவத்தில், வீட்டுப்பாடம் முடிக்காதது தொடர்பாக ஆசிரியர் சிறுவனை கண்டித்ததாகவும், CCTV காட்சியில் குழந்தை distressed நிலையில் இருப்பதும், ஆசிரியர் அவனை அறைந்ததாகக் கூறப்படும் காட்சிக்குப் பின்னர் அவன் மயங்கி விழுவதும் பதிவாகியுள்ளதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டபோது குழந்தை உயிரிழந்ததாக அறிவிக்கப்பட்டது. சம்பவம் தொடர்பாக விசாரணை தொடங்கப்பட்டதுடன், பின்னர் ஆசிரியர் கைது செய்யப்பட்டு நீதிமன்றக் காவலுக்கு அனுப்பப்பட்டதாகவும் செய்தி வெளியாகியுள்ளது.

இந்தச் சம்பவத்தைப் பார்க்கும்போது இயல்பாக எழும் கேள்வி:

“ஒரு குழந்தை இவ்வளவு திடீரென எப்படி மயங்கி உயிரிழக்க முடியும்?”

இதற்குப் பதில் சொல்லும்போது மிகுந்த பொறுப்புடன் இருக்க வேண்டும்.

முதலில் ஒரு முக்கியமான உண்மை

இந்தக் குழந்தையின் மரணத்திற்கு பயம்தான் காரணம் என்றோ, குழந்தைக்கு முன்பே பெற்றோரால் ஏற்பட்ட psychological trauma இருந்ததால்தான் இது நடந்தது என்றோ தற்போதுள்ள தகவல்களின் அடிப்படையில் கூற முடியாது.

சம்பவத்திற்குப் பிறகு வெளியான செய்திகளில், மரணத்திற்கான சரியான மருத்துவக் காரணம் post-mortem மற்றும் pathology அறிக்கைகளுக்குப் பிறகே உறுதியாகும் என்று காவல்துறை தெரிவித்திருந்தது.

எனவே இந்த ஒரு சம்பவத்தின் காரணத்தை ஊகிப்பதற்குப் பதிலாக, ஒரு குழந்தை கடுமையான பயத்தை எதிர்கொள்ளும்போது மனமும் உடலும் பொதுவாக எப்படி எதிர்வினையாற்றுகின்றன? என்பதை உளவியல் ரீதியாகப் புரிந்துகொள்வது முக்கியம்.

ஒரு குழந்தை பயப்படும்போது மூளையில் என்ன நடக்கிறது?

குழந்தையின் மூளை ஒரு ஆபத்தை உணரும்போது உடலின் இயல்பான stress response செயல்படுகிறது.

அப்போது குழந்தை:

• அழலாம்
• நடுங்கலாம்
• அங்கிருந்து தப்பிக்க முயற்சிக்கலாம்
• பேச முடியாமல் போகலாம்
• உடல் உறைந்ததுபோல் நிற்கலாம்
• குழப்பமடையலாம்
• பெரியவரிடம் கெஞ்சலாம் அல்லது உதவி தேடலாம்

இவற்றை வேண்டுமென்றே குழந்தை செய்கிறது என்று கருதக்கூடாது.

இவை ஆபத்தை உணரும் nervous system-ன் இயல்பான fight, flight அல்லது freeze responses ஆக இருக்கலாம்.

“அவன் ஏன் எதிர்த்துப் பேசவில்லை?” என்பது சரியான கேள்வி அல்ல

ஒரு பெரியவர் கோபமாக இருக்கும்போது குழந்தை அமைதியாக நின்றால்,

“அவன் ஏன் அங்கிருந்து ஓடவில்லை?”

“ஏன் ஆசிரியரிடம் சொல்லவில்லை?”

“ஏன் தன்னை காப்பாற்றிக்கொள்ளவில்லை?”

என்று கேட்பது குழந்தையின் nervous system response-ஐ புரிந்துகொள்ளாத அணுகுமுறையாக இருக்கலாம்.

கடுமையான பயத்தில் சில குழந்தைகளால் தெளிவாக சிந்திக்கவோ, உடனடியாக வார்த்தைகளால் பதிலளிக்கவோ முடியாமல் போகலாம்.

அதனால் ஒரு குழந்தையின் silence அல்லது freezing-ஐ சம்மதமாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது.

வீட்டில் ஏற்படும் அனுபவங்கள் முக்கியமா?

ஆம். குழந்தை வளர்கின்ற சூழல் அதன் emotional development-க்கு முக்கியமானது.

வீட்டில் தொடர்ந்து:

• கூச்சல்
• மிரட்டல்
• அவமானப்படுத்துதல்
• கடுமையான விமர்சனம்
• உடல் தண்டனை
• பாதுகாப்பற்ற குடும்பச் சூழல்

போன்றவற்றை அனுபவிப்பது சில குழந்தைகளின் stress response மற்றும் emotional wellbeing-ஐ பாதிக்கலாம்.

ஆனால் இங்கே மிகவும் முக்கியமான வேறுபாடு உள்ளது.

வீட்டில் முன்பு தண்டனை பெற்ற குழந்தைதான் பள்ளியில் வன்முறையை “ஈர்க்கும்” என்று உளவியல் கூறுவதில்லை.

ஒரு ஆசிரியர் குழந்தையைத் தாக்கினால், அந்தச் செயலுக்கான பொறுப்பு குழந்தையின் பழைய அனுபவங்களுக்கோ பெற்றோருக்கோ மாற்றப்பட முடியாது.

வன்முறையைச் செய்கிற பெரியவருக்கும் அதைத் தடுக்க வேண்டிய அமைப்பிற்குமே அந்தச் செயலுக்கான பொறுப்பு உள்ளது.

குழந்தை வன்முறையை “ஈர்க்கிறது” என்று சொல்லலாமா?

இல்லை.

ஒரு குழந்தை வீட்டில் பாதுகாப்பற்ற சூழலில் வளர்ந்ததால், எதிர்காலத்தில் அதே மாதிரியான மனிதர்களையோ சம்பவங்களையோ இயல்பாக “attract” செய்யும் என்பது established psychological principle அல்ல.

கடந்தகால அனுபவங்கள் குழந்தையின்:

• threat perception
• emotional regulation
• trust
• attachment
• coping patterns

போன்றவற்றை பாதிக்கக்கூடும்.

ஆனால் ஒரு பெரியவர் குழந்தையிடம் வன்முறையாக நடந்துகொள்வதற்கு குழந்தையின் subconscious mind காரணம் என்று கூறுவது அறிவியல் ரீதியாக சரியல்ல; அது தெரியாமலேயே பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையின் மீது பொறுப்பை மாற்றிவிடும்.

உடல் தண்டனை ஏன் சாதாரண “discipline” அல்ல?

ஒரு குழந்தையை அடிப்பதால் அந்த நேரத்தில் குழந்தை அமைதியாகிவிடலாம்.

ஆனால் அமைதியாக இருப்பது கற்றுக்கொண்டதற்கான அடையாளமாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

அது பயத்தின் வெளிப்பாடாகவும் இருக்கலாம்.

NCPCR பள்ளிப் பாதுகாப்பு வழிகாட்டுதல்கள், குழந்தைகள் வன்முறையற்ற உடல் மற்றும் உளவியல் பாதுகாப்புள்ள சூழலில் இருக்க வேண்டும் என்றும், corporal punishment குழந்தையின் dignity மற்றும் கல்வியையும் பாதிக்கக்கூடும் என்றும் குறிப்பிடுகின்றன.

அதனால்,

“அடித்தால்தான் ஒழுக்கம் வரும்”

என்ற பழைய அணுகுமுறையிலிருந்து நாம் வெளியே வர வேண்டும்.

இந்திய சட்டம் என்ன சொல்கிறது?

இந்தியாவின் Right of Children to Free and Compulsory Education Act, 2009-ன் Section 17(1), குழந்தைகளுக்கு physical punishment மற்றும் mental harassment வழங்குவதைத் தடை செய்கிறது. மீறலுக்கு disciplinary action ஏற்படலாம்.

இது ஒரு முக்கியமான செய்தியைத் தருகிறது:

கல்வி என்பது பயமுறுத்துவது அல்ல.

Discipline என்பது வன்முறை அல்ல.

ஆசிரியரின் அதிகாரம் குழந்தையின் கண்ணியத்தை மீறுவதற்கான உரிமை அல்ல.

ஆசிரியரின் கோபத்தை குழந்தை ஏன் சுமக்க வேண்டும்?

ஆசிரியர்களும் மனிதர்கள்தான். அவர்களுக்கும் வேலை அழுத்தம், குடும்பப் பிரச்சினைகள், சோர்வு மற்றும் frustration இருக்கலாம்.

ஆனால் அவை குழந்தையை அவமானப்படுத்தவோ தாக்கவோ காரணமாக இருக்க முடியாது.

ஆசிரியர்களுக்கு பாடம் கற்பிக்கும் திறனுடன் சேர்த்து,

Emotional Regulation, Child Psychology, Positive Discipline, Classroom Behaviour Management மற்றும் Child Safeguarding

போன்ற பயிற்சிகளும் அவசியம்.

ஒரு ஆசிரியரால் தனது கோபத்தை கட்டுப்படுத்த முடியாதபோது அதன் விலையை ஒரு குழந்தை கொடுக்கக்கூடாது.

பெற்றோர்களின் பொறுப்பு என்ன?

இந்தச் சம்பவத்தில் நடந்ததாகக் கூறப்படும் செயலுக்கான பொறுப்பை பெற்றோரிடம் மாற்றக்கூடாது.

ஆனால் எல்லா பெற்றோர்களுக்கும் இதிலிருந்து ஒரு பொதுவான பாடம் இருக்கிறது.

குழந்தைக்கு வீடு ஒரு safe base ஆக இருக்க வேண்டும்.

குழந்தை வீட்டிற்கு வந்து,

“Teacher என்னை திட்டினார்.”

“எனக்கு பள்ளிக்குப் போக பயமாக இருக்கிறது.”

“ஒருவர் என்னை அடித்தார்.”

என்று சொன்னால்,

உடனடியாக,

“நீ என்ன செய்தாய்?”

என்று குற்றம் தேடுவதற்கு முன்பு,

“என்ன நடந்தது? நீ பாதுகாப்பாக இருக்கிறாயா? சொல்லு, நான் கேட்கிறேன்.”

என்று கேட்பது முக்கியம்.

பள்ளிகள் என்ன செய்ய வேண்டும்?

CCTV வைத்திருப்பது மட்டும் child safety அல்ல.

பள்ளிகளுக்கு தெளிவான child-protection system தேவை.

ஆசிரியர்களுக்கு positive discipline மற்றும் emotional-regulation training வழங்கப்பட வேண்டும். குழந்தைகள் தங்களுக்கு நடந்ததை பயமின்றி தெரிவிக்கக்கூடிய complaint mechanism இருக்க வேண்டும். பெற்றோரின் புகார்கள் உடனடியாக விசாரிக்கப்பட வேண்டும்.

NCPCR-ன் school-safety framework உடல் பாதுகாப்புடன் psychological safety-க்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது.

பெற்றோர்களுக்கும் குழந்தை வளர்ப்பு கல்வி தேவையா?

நிச்சயமாக குழந்தை வளர்ப்பு என்பது அன்பு மட்டும் சார்ந்தது அல்ல.

குழந்தையின் developmental needs, emotions, behaviour, boundaries மற்றும் communication ஆகியவற்றைப் பற்றிய அறிவும் பெற்றோருக்கு பெரிதும் உதவும்.

Parenting education, antenatal education, school-based parent workshops போன்றவற்றை பரவலாகக் கிடைக்கச் செய்வது நல்ல சமூக முதலீடாக இருக்கலாம்.

ஆனால் “parenting certificate இருந்தால்தான் ஒருவர் குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள சட்டம் அனுமதிக்க வேண்டும்” என்பது தற்போதைய சட்ட நிலை அல்ல; மேலும் அது தனிநபர் உரிமைகள் சார்ந்த பெரிய சட்ட, நெறிமுறை கேள்விகளை எழுப்பும். எனவே இதை ஒரு policy proposal ஆக மட்டுமே விவாதிக்க வேண்டும்.

மகிழ்ச்சியான குழந்தையை மட்டும் அல்ல, பாதுகாப்பாக உணரும் குழந்தையை வளர்ப்போம்

குழந்தை எப்போதும் மகிழ்ச்சியாகவே இருக்க வேண்டும் என்பது சாத்தியமில்லை.

கோபம் வரும்.

சோகம் வரும்.

தோல்வி வரும்.

பயம் வரும்.

ஆனால் அந்த உணர்ச்சிகளுடன் இருக்கும்போதும்,

“எனக்கு உதவ ஒருவர் இருக்கிறார்.”

“என் வீட்டில் நான் பாதுகாப்பாக இருக்கிறேன்.”

“என்ன நடந்தாலும் நான் பேசலாம்.”

என்ற நம்பிக்கை குழந்தைக்கு இருக்க வேண்டும்.

அதுவே emotional safety.

முடிவுரை

பிரணய் தேஜின் மரணம் தொடர்பான சரியான மருத்துவ காரணத்தை அதிகாரப்பூர்வ விசாரணை மற்றும் மருத்துவ ஆதாரங்களே தீர்மானிக்க வேண்டும். உளவியல் கோட்பாட்டை மட்டும் பயன்படுத்தி அவரது மரணத்திற்கான காரணத்தை நாம் தீர்மானிக்கக்கூடாது.

ஆனால் இந்தத் துயரச் சம்பவம் நமக்கு எழுப்பும் பெரிய கேள்வியைத் தவிர்க்க முடியாது:

ஒரு குழந்தை தவறு செய்தால், அதை கற்றுக்கொடுப்பதற்கு பயமும் வன்முறையும் ஏன் தேவை?

குழந்தைக்கு ஒழுக்கம் தேவை.

எல்லைகள் தேவை.

பொறுப்புணர்வு தேவை.

ஆனால் அதைவிட அடிப்படையாக,

பாதுகாப்பு, கண்ணியம், அன்பு மற்றும் புரிதல் தேவை.

ஒரு குழந்தையை பயமுறுத்தி அமைதியாக்குவது discipline அல்ல.

அந்தக் குழந்தை தவறு செய்தாலும் பாதுகாப்பாக உணரச் செய்து, தவறிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள உதவுவதே ஆரோக்கியமான வழிகாட்டுதல்.

குழந்தைகளின் உணர்ச்சி மற்றும் நடத்தை சார்ந்த அறிவியலைப் பெற்றோர்களும் ஆசிரியர்களும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் பாதுகாப்பான குழந்தைப் பருவம் என்பது ஒரு குழந்தைக்கு நாம் கொடுக்கக்கூடிய மிக முக்கியமான அடித்தளங்களில் ஒன்று.

பரிணாமப் பிழை (Evolution Error): மனித மனத்தின் துன்பத்தை அன்புடன் புரிந்துகொள்வோம்

ஒருவர் எப்போதும் பயப்படுகிறார்.

இன்னொருவர் சிறிய விஷயத்திற்கும் கோபப்படுகிறார்.

ஒருவர் மற்றவர்களை நம்ப முடியாமல் தவிக்கிறார்.

மற்றொருவர் எல்லோரிடமிருந்தும் விலகி தனியாக இருக்கிறார்.

இப்படிப்பட்ட மனிதர்களைப் பார்க்கும்போது,

“ஏன் இவர் இப்படி இருக்கிறார்?”

என்று நாம் கேட்கிறோம்.

ஆனால் உளவியல் பார்வையில் இன்னொரு கேள்வி முக்கியமானது:

“இவர் இப்படி செயல்படுவதற்கு முன்பு, இவருடைய வாழ்க்கையில் என்ன நடந்தது?”

இந்த ஒரு கேள்வி, ஒரு மனிதரை நாம் பார்க்கும் விதத்தையே மாற்றக்கூடும்.

எந்தக் குழந்தையும் துன்பப்பட வேண்டும் என்று பிறப்பதில்லை

ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் அன்பு, பாதுகாப்பு, உணவு, உறவு மற்றும் பராமரிப்பு போன்ற அடிப்படைத் தேவைகள் உள்ளன.

ஆனால் எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும் பாதுகாப்பான குழந்தைப் பருவம் கிடைப்பதில்லை.

சிலர் தொடர்ந்து குடும்பச் சண்டைகளைப் பார்க்கலாம்.

சிலர் கடுமையாக விமர்சிக்கப்படலாம்.

சிலர் புறக்கணிப்பு, அவமானம் அல்லது அன்பின்மையை அனுபவிக்கலாம்.

சிலர் பயமூட்டும் அல்லது வேதனையான அனுபவங்களை எதிர்கொள்ளலாம்.

அத்தகைய சூழலில் குழந்தையின் மனமும் மூளையும் அந்தச் சூழலை சமாளிக்க சில பாதுகாப்பு முறைகளைக் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

அந்த நேரத்தில் அவை உதவியாக இருந்திருக்கலாம்.

ஆனால் சூழல் மாறிய பிறகும் அதே response தொடரும்போது, அது வாழ்க்கையில் சிரமத்தை ஏற்படுத்தலாம்.

Calmscious கூறும் “பரிணாமப் பிழை” என்றால் என்ன?

Calmscious அணுகுமுறையில் இந்த நிகழ்வைப் புரிந்துகொள்ள “பரிணாமப் பிழை – Evolution Error” என்ற கருத்தைப் பயன்படுத்தலாம்.

இங்கே ஒரு விஷயம் தெளிவாக இருக்க வேண்டும்:

“பரிணாமப் பிழை” என்பது மருத்துவ அல்லது உளவியல் நோயறிதல் (clinical diagnosis) அல்ல.

மாறாக, ஒருகாலத்தில் நம்மைப் பாதுகாக்க கற்றுக்கொண்ட சில மனப்பழக்கங்கள், பின்னர் தேவையில்லாத சூழல்களிலும் தொடர்ந்து செயல்பட்டு துன்பத்தை ஏற்படுத்துவதை விளக்குவதற்காக Calmscious பயன்படுத்தும் ஒரு conceptual framework.

உதாரணமாக, சிறுவயதில் எப்போதும் கண்டிக்கப்பட்ட ஒருவர்,

“நான் எப்போது வேண்டுமானாலும் தவறு செய்யலாம்”

என்ற அதிக எச்சரிக்கையுடன் வளரலாம்.

தொடர்ந்து நிராகரிக்கப்பட்ட ஒருவர்,

“இவரும் என்னை விட்டுவிடுவாரோ?”

என்று உறவுகளில் அதிகமாக பயப்படலாம்.

அந்தப் பழக்கம் ஒருகாலத்தில் தன்னைப் பாதுகாக்க உதவியிருக்கலாம். ஆனால் இன்று அது உறவையும் மன அமைதியையும் பாதிக்கலாம்.

பாதுகாப்பு எப்போது துன்பமாக மாறுகிறது?

மனித மூளையின் முக்கியமான பணிகளில் ஒன்று ஆபத்தை அடையாளம் கண்டு நம்மைப் பாதுகாப்பது.

ஆனால் ஒருவர் நீண்டகாலமாக பயம், கூச்சல், தண்டனை, புறக்கணிப்பு அல்லது வேதனையான அனுபவங்களுக்கு உட்பட்டிருந்தால், சில சூழல்களில் அவரது stress-response system அதிக உணர்திறனுடன் செயல்படலாம்.

உண்மையான ஆபத்து இல்லாத நேரத்திலும் அவர்:

• அதிகமாகக் கவலைப்படலாம்
• மற்றவர்கள் தன்னை நிராகரிப்பார்கள் என்று பயப்படலாம்
• சில சூழ்நிலைகளைத் தவிர்க்கலாம்
• தன்னம்பிக்கையை இழக்கலாம்
• சிறிய விஷயத்திற்கும் அதிகமாக எதிர்வினையாற்றலாம்
• மற்றவர்களை நம்புவதற்குச் சிரமப்படலாம்

இவற்றை ஒரே காரணத்தால் விளக்க முடியாது. மரபியல், உடல்நலம், தற்போதைய வாழ்க்கைச் சூழல், உறவுகள் மற்றும் பல காரணிகளும் மனநலத்தில் பங்கு வகிக்கின்றன.

ஆனால் கடந்தகால அனுபவங்களைப் புரிந்துகொள்வது சிலரின் தற்போதைய நடத்தையைப் புரிந்துகொள்ள உதவலாம்.

மனிதர் பிரச்சினையா? அல்லது அவர் கற்றுக்கொண்ட pattern பிரச்சினையா?

ஒருவர் அடிக்கடி பதற்றப்படுகிறார் என்றால்,

“நான் பலவீனமானவன்”

என்று நினைக்கலாம்.

கோபத்தை கட்டுப்படுத்த முடியாத ஒருவர்,

“நான் இப்படித்தான்”

என்று முடிவு செய்துவிடலாம்.

ஆனால் psychotherapy மற்றொரு வாய்ப்பை முன்வைக்கிறது.

நமது சில responses கற்றுக்கொள்ளப்பட்டவை என்றால், ஆரோக்கியமான புதிய responses-ஐயும் கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

இதுவே மாற்றத்திற்கான நம்பிக்கையை உருவாக்குகிறது.

ஒவ்வொரு நடத்தைக்குப் பின்னாலும் ஒரு கதை இருக்கலாம்

ஒருவர் கத்துகிறார்.

ஒருவர் தனிமைப்படுகிறார்.

ஒருவர் அதிகமாகப் பயப்படுகிறார்.

ஒருவர் ஆக்ரோஷமாக நடந்துகொள்கிறார்.

மற்றொருவர் தொடர்ந்து தவறான முடிவுகளை எடுக்கிறார்.

நடத்தையை மட்டும் பார்த்து அந்த மனிதரின் முழு தன்மையையும் தீர்மானித்துவிடுவது எளிது.

ஆனால் நாம் கேட்க வேண்டியவை:

இந்த நபரின் வாழ்க்கையில் என்ன நடந்தது?

இந்த நடத்தைக்கு முன்பு அவர் என்ன உணர்கிறார்?

அவருக்குள் எந்தப் பயம் செயல்படுகிறது?

எந்தத் தேவை நிறைவேறாமல் இருக்கிறது?

இந்த pattern எப்போது ஆரம்பித்தது?

இப்படிக் கேட்கும்போது நடத்தையின் பின்னால் இருக்கும் மனிதரைப் பார்க்க ஆரம்பிக்கிறோம்.

புரிந்துகொள்வது தவறை நியாயப்படுத்துவது அல்ல

இங்கே மிக முக்கியமான வேறுபாடு உள்ளது.

ஒருவர் ஏன் தீங்கு விளைவிக்கும் வகையில் நடந்துகொள்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது, அந்த நடத்தையை ஏற்றுக்கொள்வதாக அர்த்தமில்லை.

வன்முறை, துன்புறுத்தல், திருட்டு அல்லது மற்றவர்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் நடத்தைகளுக்கு தெளிவான எல்லைகளும் பொறுப்புணர்வும் அவசியம்.

முதலில் சம்பந்தப்பட்டவர்களின் பாதுகாப்பு முக்கியம்.

அதன் பிறகு,

“இந்த நடத்தை ஏன் ஏற்பட்டது? மீண்டும் இது நடக்காமல் இருக்க என்ன மாற்றம் தேவை?”

என்பதை ஆராயலாம்.

காரணத்தைப் புரிந்துகொள்வதும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வதும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல.

இரண்டும் ஒன்றாக இருக்க முடியும்.

திருத்தம் அவசியம்; அவமானம் அவசியமில்லை

ஒருவர் தவறு செய்தால் திருத்தம் தேவைப்படலாம்.

ஆனால் அவருடைய தவறான செயலை விமர்சிப்பதற்கும், அவரையே மதிப்பற்ற மனிதராக உணரச் செய்வதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் உள்ளது.

“நீ செய்தது தவறு; இதை எப்படி சரிசெய்வது என்று பார்ப்போம்”

என்பதும்,

“நீயே மோசமானவன்; உன்னால் எதுவும் சரியாகாது”

என்பதும் ஒரே செய்தி அல்ல.

முதல் அணுகுமுறை பொறுப்பை கற்றுக்கொடுக்கலாம்.

இரண்டாவது அணுகுமுறை அவமானத்தையும் தாழ்வு உணர்வையும் அதிகரிக்கக்கூடும்.

அதனால்தான்:

தவறான செயலைத் திருத்தலாம்; மனிதரின் சுயமரியாதையை அழிக்க வேண்டியதில்லை.

ஆரோக்கியமான மனவளர்ச்சிக்கு என்ன தேவை?

மனிதர்கள் பயத்தினால் மட்டும் நல்லவர்களாக வளர்வதில்லை.

ஆரோக்கியமான உணர்ச்சி மற்றும் சமூக வளர்ச்சிக்கு,

• பாதுகாப்பு
• அன்பு
• சொந்தம் என்ற உணர்வு
• அக்கறை
• பொறுமையான வழிகாட்டுதல்
• அங்கீகாரம்
• மரியாதையான திருத்தம்
• தெளிவான எல்லைகள்
• தவறுகளிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்பு

போன்றவை முக்கியமானவை.

கனிவு என்பது எல்லையற்ற அனுமதி அல்ல.

அன்புடன் எல்லைகளை உருவாக்குவதும் ஆரோக்கியமான வளர்ச்சியின் ஒரு பகுதிதான்.

“மனதின் சூத்திரம்” என்றால் என்ன?

மனநலப் பிரச்சினைகளுடன் போராடும் பலர் முதலில் தங்களுக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதையே புரிந்துகொள்ள முடியாமல் தவிக்கிறார்கள்.

“இந்த எண்ணம் ஏன் திரும்பத் திரும்ப வருகிறது?”

“எனக்கு ஏன் திடீரென பயம் வருகிறது?”

“சிறிய விஷயத்திற்கு ஏன் இவ்வளவு கோபப்படுகிறேன்?”

“எல்லாம் சரியாக இருந்தும் ஏன் மனம் அமைதியாக இல்லை?”

இந்தக் கேள்விகளைப் புரிந்துகொள்வதிலிருந்து psychological awareness ஆரம்பிக்கிறது.

Calmscious அணுகுமுறையில் இதையே “மனதின் சூத்திரத்தைப் புரிந்துகொள்வது” என்று பார்க்கலாம்.

அதாவது ஒருவர்:

• தனது triggers-ஐ அடையாளம் காண்கிறார்
• எண்ணங்களுக்கும் உணர்வுகளுக்கும் உள்ள தொடர்பைப் புரிந்துகொள்கிறார்
• உடலில் stress எப்படி வெளிப்படுகிறது என்பதை கவனிக்கிறார்
• உடனடி reaction-ஐ அடையாளம் காண்கிறார்
• தன்னை அமைதிப்படுத்தும் திறன்களைப் பயிற்சி செய்கிறார்
• புதிய சிந்தனை மற்றும் நடத்தை முறைகளை உருவாக்குகிறார்

இவை அனைத்தும் ஒரே நாளில் நிகழ்வதில்லை.

தொடர்ச்சியான பயிற்சியும் தேவையானபோது தொழில்முறை உதவியும் முக்கியமானவை.

மூளை புதியதை கற்றுக்கொள்ள முடியுமா?

முடியும்.

மூளையின் அனுபவத்திற்கேற்ப மாறும் திறனை Neuroplasticity என்று குறிப்பிடுகிறோம்.

இதனால் ஒரு traumatic experience-ஐ simply “erase” செய்ய முடியும் என்று பொருள் அல்ல.

ஆனால் புதிய அனுபவங்கள், psychotherapy, கற்றல் மற்றும் தொடர்ந்து செய்யப்படும் ஆரோக்கியமான பயிற்சிகள் மூலம் சிந்தனை, உணர்ச்சி மற்றும் நடத்தை patterns-ல் மாற்றம் ஏற்பட முடியும்.

இதுவே recovery-க்கான முக்கியமான அறிவியல் அடித்தளங்களில் ஒன்று.

பரிணாமப் பிழையிலிருந்து விழிப்புணர்வான வளர்ச்சிக்கு

ஒருகாலத்தில் கடுமையான பயம், பதற்றம் அல்லது உணர்ச்சிக் குழப்பத்துடன் வாழ்ந்தவர்கள், தங்கள் மனதில் என்ன நடக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொண்ட பிறகு வாழ்க்கையை வேறு விதமாக அணுகத் தொடங்குவதை psychotherapy-ல் பார்க்க முடிகிறது.

அவர்கள்,

“என்னிடம் ஏதோ தவறு இருக்கிறது”

என்ற பார்வையிலிருந்து,

“நான் ஏன் இப்படிச் செயல்படுகிறேன் என்பதை இப்போது புரிந்துகொள்கிறேன்; இதற்கு புதிய response கற்றுக்கொள்ள முடியும்”

என்ற பார்வைக்கு நகரலாம்.

இந்த மாற்றமே முக்கியமானது.

கடந்தகாலம் ஒருவருடைய கதையின் ஒரு பகுதி.

அது அவருடைய எதிர்காலத்திற்கான இறுதி தீர்ப்பு அல்ல.

கனிவான மனிதப் பொறுப்பு

குடும்பம், பள்ளி, பணியிடம், சமூகம் மற்றும் சிகிச்சை அமைப்புகள் மனிதர்களின் தவறுகளை சுட்டிக்காட்டுவது மட்டுமல்லாமல், நல்ல நடத்தை வளர்வதற்கான சூழலையும் உருவாக்க வேண்டும்.

ஒருவர் தவறு செய்யும்போது,

அவரை உடனடியாக “கெட்டவர்” என்று முத்திரை குத்தாமல்,

தவறான செயலை நிறுத்தி,

பாதுகாப்பை உறுதிசெய்து,

தெளிவான எல்லைகளை அமைத்து,

அதே நேரத்தில்,

“இந்த மனிதருக்கு என்ன உதவி தேவை?”

என்ற கேள்வியையும் கேட்க முடியும்.

மனிதர்களுக்குப் பொறுப்புணர்வு அவசியம்.

அதேபோல் மாற்றத்திற்கான வாய்ப்பும் அவசியம்.

முடிவுரை

Calmscious பயன்படுத்தும் “பரிணாமப் பிழை” என்ற கருத்தின் மையச் செய்தி மிகவும் எளிமையானது:

ஒருவரின் தற்போதைய மனத்துன்பத்தை மட்டும் பார்க்காமல், அது எப்படி உருவானது என்பதையும் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்போம்.

பழைய பாதுகாப்பு pattern இன்று துன்பத்தை உருவாக்கினால், அதைப் புரிந்துகொண்டு புதிய ஆரோக்கியமான response-ஐ உருவாக்க முடியும்.

அதற்குத் தேவை அதிகமான பயமோ அவமானமோ அல்ல.

விழிப்புணர்வு.
கனிவான புரிதல்.
பொறுப்புணர்வு.
உணர்வுக் கல்வி.
தொடர்ச்சியான பயிற்சி.
தேவையானபோது தொழில்முறை உதவி.

மனதின் செயல்பாட்டைப் புரிந்துகொள்ளும்போது, மனத்துன்பத்தின் காரணங்களையும் தெளிவாக ஆராய முடியும்.

காரணங்களைப் புரிந்துகொண்டால் அவற்றை நிர்வகிப்பதற்கான திறன்களை வளர்க்க முடியும்.

அந்தத் திறன்கள் வளரும்போது, அமைதியான, ஆரோக்கியமான மற்றும் விழிப்புணர்வான வாழ்க்கையை நோக்கி நகர முடியும்.

Calmscious Therapy

Calmscious பயிற்சியின் மூலம் உங்கள் எண்ணங்கள், உணர்வுகள் மற்றும் மனப்பழக்கங்களைப் புரிந்துகொண்டு, வாழ்க்கையின் சிரமங்களை அமைதியாக எதிர்கொள்ளும் திறன்களை கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

“எதனால் பயப்படுகிறேன் என்று தெரியவில்லை. எல்லாமே பயமாக இருக்கிறது. நான் இயல்பாக இல்லை. எப்போதும் தலைவலி இருக்கிறது.”

உளவியல் சிகிச்சைக்காக என்னைச் சந்தித்த ஒருவர் கூறிய வார்த்தைகள் இவை.

அவரைப் பார்த்தபோதே அவருக்குள் ஆழமான பயமும் பதற்றமும் இருப்பதை உணர முடிந்தது. மிகவும் அமைதியாக இருந்தார். அதிகமாகப் பேசவில்லை.

“எதனால் பயப்படுகிறீர்கள்?” என்று கேட்டபோது அவரால் குறிப்பிட்ட ஒரு காரணத்தைச் சொல்ல முடியவில்லை.

அவருடைய தற்போதைய பயத்தை மட்டும் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பதைவிட, அவரது வாழ்க்கை அனுபவங்களை மெதுவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது.

காரணமே தெரியாமல் பயம் வருமா?

பயம் பொதுவாக ஒரு ஆபத்துக்கான இயல்பான மனித எதிர்வினை.

ஆனால் சிலருக்கு வெளிப்படையான ஆபத்து இல்லாத நேரத்திலும் பதற்றம், அமைதியின்மை, உடல் இறுக்கம் போன்றவை ஏற்படலாம்.

அதற்கு ஒரே ஒரு காரணம் இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. தற்போதைய மனஅழுத்தம், கடந்தகால அனுபவங்கள், தூக்கம், உடல்நிலை, உறவுச் சிக்கல்கள் மற்றும் பல உளவியல் காரணிகள் ஒருவரின் பய அனுபவத்தில் பங்கு வகிக்கலாம்.

இந்த நபரின் வாழ்க்கையைப் பற்றி பேசத் தொடங்கியபோது, அவரது குழந்தைப் பருவம் முக்கியமானதாகத் தெரிந்தது.

உணர்வுப் பாதுகாப்பு குறைந்த குழந்தைப் பருவம்

சிறுவயதில் அவர் தனது பெற்றோருடன் வளரவில்லை. தாத்தா–பாட்டி வீட்டில் வளர்ந்தார்.

அந்த வீட்டில் அடிக்கடி குடும்பப் பிரச்சினைகளும் சண்டைகளும் இருந்ததாக அவர் பகிர்ந்துகொண்டார்.

ஒரு வேலையைச் சரியாகச் செய்யாதபோது கடுமையாகத் திட்டப்பட்டதாகவும்,

“உன்னால் எதையும் சரியாகச் செய்ய முடியாது”

போன்ற வார்த்தைகளை அடிக்கடி கேட்டதாகவும் தெரிவித்தார்.

குழந்தைப் பருவத்தில் அன்பு, பாதுகாப்பு, வழிகாட்டுதல் மற்றும் ஊக்கம் முக்கியமானவை. அதற்கு பதிலாக தொடர்ந்து விமர்சனம் அல்லது பயமூட்டும் சூழலை அனுபவிப்பது சில குழந்தைகளின் தன்னம்பிக்கை மற்றும் உணர்ச்சி நலனை பாதிக்கக்கூடும்.

ஆறாம் வகுப்பில் தொடங்கிய மற்றொரு பயம்

ஐந்தாம் வகுப்பு வரை தாத்தா–பாட்டியுடன் இருந்த அவர், பின்னர் பெற்றோருடன் வாழத் தொடங்கினார்.

அப்போது மற்றொரு அனுபவம் தொடங்கியது.

அவரது தாய் தயாரித்த சில பொருட்களை விற்பதற்காக அவர் தனியாகச் செல்ல வேண்டியிருந்ததாகக் கூறினார். அவர் செல்ல வேண்டிய வழியில் ஆள் நடமாட்டம் குறைவாக இருந்ததுடன், சுடுகாடு போன்ற ஒரு பகுதியையும் கடந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது.

ஆறாம் வகுப்பு முதல் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு வரை இது தொடர்ந்ததாக அவர் தெரிவித்தார்.

ஒவ்வொரு முறையும் பயந்தார்.

ஆனால்,

“எனக்கு பயமாக இருக்கிறது”

என்று சொல்லி ஆதரவு பெறக்கூடிய ஒருவர் அவருக்கு இருந்ததாக அவர் உணரவில்லை.

இதனால் தனது உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தாமல் தனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்ளும் பழக்கம் உருவாகியிருந்தது.

பழைய அனுபவங்கள் இன்றைய பயத்தை பாதிக்குமா?

குழந்தைப் பருவத்தில் ஏற்பட்ட ஒரு அனுபவமே ஒருவரின் தற்போதைய அனைத்து மனநலப் பிரச்சினைகளுக்கும் காரணம் என்று முடிவு செய்ய முடியாது.

ஆனால் நீண்டகாலமாக அனுபவிக்கப்பட்ட பயம், குடும்ப மோதல்கள், கடுமையான விமர்சனங்கள் மற்றும் உணர்வுப்பூர்வமான ஆதரவின்மை ஆகியவை சிலரின் பின்னைய வாழ்க்கையில் stress response, anxiety மற்றும் emotional regulation-ஐ பாதிக்கக்கூடும்.

இதனால் தற்போதைய வாழ்க்கையில் பெரிய ஆபத்து இல்லாதபோதும் ஒருவர் அதிக எச்சரிக்கையுடன் இருக்கலாம்.

சிறிய மாற்றத்திற்கும் பதற்றப்படலாம்.

“ஏதோ தவறாக நடக்கப்போகிறது” என்ற உணர்வு ஏற்படலாம்.

சில நேரங்களில் அவருக்கே தனது பயத்தின் காரணத்தை விளக்க முடியாமல் இருக்கலாம்.

பயத்துடன் வந்த கடுமையான தலைவலி

இந்த நபருக்கு மற்றொரு முக்கியமான பிரச்சினை இருந்தது—அடிக்கடி ஏற்பட்ட தலைவலி.

மனஅழுத்தம் சில வகையான தலைவலியைத் தூண்டவோ அல்லது ஏற்கனவே உள்ள தலைவலியை மோசமாக உணரச் செய்யவோ முடியும். குறிப்பாக உடல் இறுக்கம், தூக்கக் குறைவு மற்றும் தொடர்ச்சியான பதற்றம் தலைவலி அனுபவத்துடன் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம்.

ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை கவனிக்க வேண்டும்.

தொடர்ச்சியான அல்லது கடுமையான தலைவலியை “மனதால்தான் வருகிறது” என்று முடிவு செய்துவிடக்கூடாது.

தலைவலிக்கு migraine முதல் பிற மருத்துவ காரணங்கள் வரை பல காரணங்கள் இருக்கலாம். எனவே புதியதாகத் தொடங்கிய, தொடர்ந்து நீடிக்கும் அல்லது தீவிரமடையும் தலைவலிக்கு மருத்துவ மதிப்பீடு அவசியம்.

திடீரென வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட மிகக் கடுமையான தலைவலி, மயக்கம், பார்வை மாற்றம், பலவீனம், பேசுவதில் சிரமம், காய்ச்சல் அல்லது neurological symptoms போன்றவை இருந்தால் உடனடி மருத்துவ உதவி தேவை.

உணர்வுகளை அடக்கி வைத்திருப்பது

சிலர் மனவேதனையை வெளிப்படையாகப் பகிர்ந்துகொள்வார்கள்.

மற்றவர்கள் மிகவும் அமைதியாக இருப்பார்கள்.

அவர்கள் அழாமல் இருக்கலாம். பிரச்சினைகளைப் பற்றி பேசாமல் இருக்கலாம். வெளியே பார்த்தால் எல்லாவற்றையும் சமாளிப்பது போலவும் தோன்றலாம்.

ஆனால் அமைதியாக இருப்பது மனதில் வலி இல்லை என்று அர்த்தமல்ல.

இந்த நபர் பல வருடங்களாக தனது பயம், வருத்தம் மற்றும் வாழ்க்கை அனுபவங்களைப் பகிராமல் வைத்திருந்தார்.

அதனால் சிகிச்சையின் முதல் நோக்கம் எல்லாவற்றையும் ஒரே அமர்வில் பேச வைப்பது அல்ல.

முதலில் பாதுகாப்பாக உணர உதவுவது.

Psychotherapy-ல் என்ன செய்தோம்?

அவரை உடனடியாக கடந்தகாலத்தைப் பற்றி பேசும்படி வற்புறுத்தவில்லை.

முதலில் மனதை அமைதிப்படுத்துவதற்கும் சிகிச்சைச் சூழலில் பாதுகாப்பாக உணர்வதற்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டது.

பின்னர் மெதுவாக,

• பயத்தை அடையாளம் காணுதல்,
• உணர்வுகளை வார்த்தைகளில் வெளிப்படுத்துதல்,
• தற்போதைய பதற்றத்தைப் புரிந்துகொள்ளுதல்,
• குழந்தைப் பருவ அனுபவங்களை பாதுகாப்பான முறையில் ஆராய்தல்,
• உடல் மற்றும் மனஅழுத்தத்தின் தொடர்பைப் புரிந்துகொள்ளுதல்,
• உணர்ச்சி மேலாண்மை,
• Relaxation மற்றும் calming practices,
• குடும்பத்தினருடன் தேவையான உணர்வுகளைப் பகிரக் கற்றுக்கொள்ளுதல்

போன்ற பகுதிகளில் பணியாற்றினோம்.

மெதுவாக ஏற்பட்ட மாற்றம்

தொடர்ந்து சிகிச்சை அமர்வுகளில் கலந்துகொண்டபோது அவர் மெதுவாக மனம் திறந்து பேச ஆரம்பித்தார்.

பல வருடங்களாக தனக்குள்ளேயே வைத்திருந்த அனுபவங்களை வெளிப்படுத்த ஆரம்பித்தார்.

குடும்ப உறுப்பினர்களிடமும் தனது உணர்வுகளைப் பகிர முயற்சித்தார்.

“எல்லாவற்றையும் நான் தனியாகவே சுமக்க வேண்டும்” என்ற பழைய pattern மெதுவாக மாறத் தொடங்கியது.

அவருடைய சொந்த அனுபவத்தின் அடிப்படையில், காலப்போக்கில் பயமும் பதற்றமும் குறைந்ததாகவும், தலைவலியிலும் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டதாகவும் தெரிவித்தார்.

இதை psychotherapy நேரடியாக தலைவலியை “குணப்படுத்தியது” என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது. அவரது emotional distress குறைந்ததுடன் symptoms மேம்பட்டது என்பது இந்த தனிநபரின் அனுபவம்.

“எல்லாமே பயமாக இருக்கிறது” என்பதற்குப் பின்னால் என்ன இருக்கலாம்?

ஒருவர்,

“எனக்கு காரணமே தெரியாமல் பயமாக இருக்கிறது”

என்று கூறும்போது உடனடியாக,

“பயப்படாதீர்கள்.”

“Positive-ஆ யோசியுங்கள்.”

“இதெல்லாம் ஒன்றுமில்லை.”

என்று சொல்வது போதுமானதாக இருக்காது.

அதற்குப் பதிலாக சில கேள்விகள் முக்கியமானவை:

இந்த பயம் எப்போது அதிகமாகிறது?

உடலில் என்ன உணர்கிறார்?

கடந்த காலத்தில் பாதுகாப்பற்ற அனுபவங்கள் இருந்தனவா?

தற்போது அவருடைய வாழ்க்கையில் அதிகமான மனஅழுத்தம் இருக்கிறதா?

தனது உணர்வுகளைப் பகிர அவருக்கு பாதுகாப்பான ஒருவர் இருக்கிறாரா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களே சரியான உளவியல் புரிதலுக்கான வழியைத் திறக்கலாம்.

கடந்தகாலத்தை மாற்ற முடியாது; அதன் தாக்கத்தை புரிந்துகொள்ள முடியும்

Psychotherapy-ன் நோக்கம் பழைய நினைவுகளை அழிப்பது அல்ல.

அந்த அனுபவங்கள் இன்று நமது எண்ணங்கள், உணர்ச்சிகள் மற்றும் நடத்தையை எவ்வாறு பாதிக்கின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்வது.

பின்னர் அவற்றை சமாளிக்க புதிய திறன்களை உருவாக்குவது.

ஒருவர் தனது உணர்வுகளை பாதுகாப்பாக வெளிப்படுத்தவும், தற்போதைய வாழ்க்கையையும் கடந்தகால அனுபவங்களையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்கவும் கற்றுக்கொள்ளும்போது, சிலருக்கு பயத்தின் தீவிரம் படிப்படியாக குறையலாம்.

முடிவுரை

பயத்திற்கு எப்போதும் நமக்கு உடனடியாகத் தெரியும் காரணம் இருக்க வேண்டியதில்லை.

சில நேரங்களில் தற்போதைய மனஅழுத்தம் அதன் பின்னால் இருக்கலாம். சில நேரங்களில் கடந்தகாலத்தில் புரிந்துகொள்ளப்படாமல் போன அனுபவங்களும் அதில் ஒரு பங்கு வகிக்கலாம். சில சமயங்களில் உடல்நலக் காரணங்களையும் ஆராய வேண்டியிருக்கலாம்.

அதனால் காரணம் தெரியாத பயம், தொடர்ச்சியான பதற்றம் அல்லது உடல் அறிகுறிகள் இருந்தால் அதை வெறும் “overthinking” என்று கடந்து செல்லாமல் சரியான மதிப்பீட்டைப் பெறுவது முக்கியம்.

சில நேரங்களில் பயத்தில் இருக்கும் ஒருவருக்கு முதலில் தேவைப்படுவது அறிவுரை அல்ல.

தீர்ப்பின்றி தனது மனதில் இருப்பதைப் பாதுகாப்பாகப் பேசக்கூடிய ஓர் இடம்.

அங்கிருந்துதான் புரிதலும் மாற்றமும் தொடங்கலாம்.

Calmscious Therapy

கவலை, பதற்றம் மற்றும் பயத்தைப் புரிந்துகொண்டு ஆரோக்கியமாக நிர்வகிக்க Calmscious Therapy மூலம் உளவியல் வழிகாட்டுதலைப் பெறலாம்.

கொரோனாவுக்குப் பிறகு உடல்நலப் பயம்: உடலில் ஏற்படும் ஒவ்வொரு மாற்றமும் ஏன் ஆபத்தாகத் தெரிகிறது? Clinical Insights

“டாக்டர், எல்லா மருத்துவப் பரிசோதனைகளும் (Clinical Tests) சாதாரணமாக இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். சில நாட்கள் நிம்மதியாக இருக்கிறேன். ஆனால் உடலில் ஏதாவது சிறிய மாற்றம் தெரிந்தால் கூட மீண்டும் தீவிரமான பயம் தொற்றிக்கொள்கிறது.”

சமீபத்தில் உடல்நலம் குறித்த தீவிரமான பயம் (Illness Anxiety Disorder / Health Anxiety) காரணமாக எங்களது உளவியல் ஆலோசனை மையத்தை நாடிய நபர் ஒருவர் பகிர்ந்த அனுபவம் இது.

ஒரு உளவியல் ஆலோசகராக (Psychotherapist) நான் சந்திக்கும் நபர்களிடம் ஒரு பொதுவான மருத்துவ-உளவியல்Pattern-ஐ கவனிக்க முடிகிறது: பிரச்சனை உடலில் உணரப்படும் sensation (உடல் உணர்வுகள்) மட்டும் அல்ல; அந்த sensation-க்கு மனம் கொடுக்கும் எதிர்மறையான Interpretation (விளக்கம்) தான் பயத்தை ஒரு தீவிர சுழற்சியாக மாற்றுகிறது.

முக்கியக் குறிப்பு (Clinical Confidentiality): நோயாளியின் தனியுரிமை மற்றும் மருத்துவ ரகசியப் பாதுகாப்புச் சட்டங்களின்படி (Confidentiality Guidelines), அடையாளம் காணக்கூடிய தனிப்பட்ட விவரங்கள் முற்றிலும் தவிர்க்கப்பட்டு, பொதுவான விழிப்புணர்வுக்காக மட்டுமே இந்த மருத்துவப் பின்னணி இங்கு விவரிக்கப்படுகிறது.

4 ஆண்டுகளில் 40-க்கும் மேற்பட்ட மருத்துவர்களைச் சந்தித்த மருத்துவ வரலாறு (Case Pattern)

தனது உடல்நலம் குறித்த பயத்தின் காரணமாக கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் 40-க்கும் மேற்பட்ட மருத்துவ நிபுணர்களை (Medical Specialists) அவர் சந்தித்ததாகத் தெரிவித்தார்.

வயிற்றுப் பிரச்சினை: Gastroenterologist-ஐ சந்தித்து Endoscopy உள்ளிட்ட தேவையான மருத்துவப் பரிசோதனைகளை மேற்கொண்டார்.

இதயம் குறித்த பயம்: Cardiologist-ஐ சந்தித்து Electrocardiogram (ECG) உள்ளிட்ட கார்டியாக் பரிசோதனைகளையும் செய்தார்.

மருத்துவ ரீதியாக எவ்விதப் பாதிப்பும் இல்லை என்று நிபுணர்களால் சான்றளிக்கப்பட்டதும், தற்காலிகமாக நிம்மதியடைந்தார். ஆனால் சில நாட்களுக்குப் பிறகு வேறு ஒரு புதிய உடல் உணர்வு (Physical Sensation) தோன்றியவுடன், மீண்டும் சந்தேகம் மற்றும் பயத்தின் சுழற்சி (Repetitive Cycle) ஆரம்பமானது.

Health News மற்றும் Google Search தூண்டும் தீவிர பயம் (Cyberchondria)

நவீன காலகட்டத்தில், ஊடகங்களில் வெளியாகும் ஒரு தற்செயலான Health News (உடல்நலம் சார்ந்த செய்தி) கூட இந்த பயத்தைத் தூண்ட போதுமானதாக இருக்கிறது. யாராவது திடீரென இறந்துவிட்டதாகக் கேள்விப்பட்டாலோ, அல்லது ஒரு நோயின் அறிகுறிகளைப் பற்றிப் பேசினாலோ, உடனே அதைத் தங்களது உடலோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் (Body Scanning) பழக்கம் உருவாகிறது.

இதன் உளவியல் சுழற்சி (Psychological Feedback Loop) பின்வருமாறு இயங்குகிறது:

சுகாதாரத் தகவல் (Health News) → தீவிர பயம் (Fear) → உடல் இறுக்கம் (Body Tension) → உணர்வுகளின் மீது அதிக கவனம் (Hyper-vigilance) → நோய் சந்தேகம் (Disease Doubt) → கூகுள் தேடல் & சரிபார்த்தல் (Google Search/Checking) → தற்காலிக நிம்மதி (Temporary Relief) → மீண்டும் பயம் (Fear Loop)

உளவியல் மருத்துவத்தில், இணையத்தில் தொடர்ந்து அறிகுறிகளைத் தேடி பயத்தை அதிகரித்துக் கொள்ளும் இந்த நிலையை 'சைபர்ஹோண்ட்ரியா' (Cyberchondria) என்று வரையறுக்கிறார்கள்.

Health Anxiety என்றால் என்ன? (Clinical Definition)

உடல்நலத்தைப் பற்றி ஆரோக்கியமான அக்கறை கொள்வது தவறல்ல. உடலில் புதிய அல்லது தொடர்ந்து நீடிக்கும் அறிகுறிகள் ஏற்பட்டால் தகுதியான மருத்துவரை அணுகுவது முறையான Health Behaviour ஆகும்.

ஆனால், தகுந்த மருத்துவப் பரிசோதனைகளுக்குப் பிறகும், பின்வரும் எண்ணங்கள் தொடர்ந்தால் அது உளவியல் ரீதியான கவனிப்பைக் கோருகிறது:

“மருத்துவர் ஏதேனும் ஒரு முக்கியப் புள்ளியை தவறவிட்டிருப்பாரோ? (Doctor Diagnostic Error)”

“Clinical Report சாதாரணமாக இருந்தாலும் உள்ளே ஏதேனும் நோய் மறைந்திருக்குமோ?”

உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் (WHO) சர்வதேச நோய் வகைப்பாட்டின்படி (ICD-11), இது Illness Anxiety Disorder என்ற பிரிவின் கீழ் வகைப்படுத்தப்படுகிறது. இது ஒருவரின் கற்பனை அல்ல; அந்த நபர் அனுபவிக்கும் பயம் முற்றிலும் உண்மையானது. ஆனால், பயம் உருவாக்கும் மோசமான கற்பனைகள் அனைத்தும் மருத்துவக் கணிப்புகள் (Medical Diagnosis) அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்வது அவசியமாகும்.

“கொரோனாவுக்குப் பிந்தைய” காலகட்டமும் உளவியல் பாதிப்புகளும் (Post-COVID Impact)

மருத்துவ மற்றும் உளவியல் உரையாடல்களின்படி, இந்த பயம் COVID-19 பெருந்தொற்று காலத்திற்குப் பிறகு உலகளவில் பலமடங்கு அதிகரித்துள்ளது.

பெருந்தொற்று காலத்தில் தினசரி நாம் எதிர்கொண்ட சில முக்கிய வார்த்தைகள்:

அறிகுறிகள் (Symptoms) & தொற்று (Infection)

ஆக்ஸிஜன் அளவு (Oxygen saturation) & மரண பயம் (Mortality Salience)

ஏற்கனவே குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே நோய் மற்றும் மருத்துவமனை சார்ந்த சூழலை அதிகம் கவனித்து வளர்ந்த நபர்களுக்கு (Early Childhood Vulnerability), கொரோனா காலத்து நிச்சயமற்ற சூழல் மற்றும் சமூக ஊடகங்களில் வரும் "இதய பாதிப்பு" அல்லது "புற்றுநோய்" தொடர்பான உள்ளடக்கங்கள் (Health Feeds) மிகப்பெரிய 'Trigger' ஆக மாறுகின்றன.

Psychological Process: நாம் எதைத் தொடர்ந்து கவனிக்கிறோமோ, அதை நமது மூளை பெரிதுபடுத்திக் காட்டும் (Selective Attention). இதனால் சாதாரண தசைப்பிடிப்பு கூட மாரடைப்பின் அறிகுறியாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.

Health Anxiety-ல் கவனிக்க வேண்டிய 9 முக்கிய அறிகுறிகள் (Diagnostic Indicators)

உடலின் செயல்பாடுகளை (Heartbeat, Breathing, Digestion) தொடர்ந்து கவனித்துக் கொண்டே இருப்பது.

மருத்துவப் பரிசோதனை முடிவுகள் துல்லியமாக இருந்தும், மீண்டும் மீண்டும் சந்தேகம் எழுவது.

வெவ்வேறு மருத்துவர்களிடம் சென்று ஒரே விஷயத்திற்குப் பலமுறை Reassurance தேடுவது (Doctor Shopping).

பிறரது மரணச் செய்திகள் அல்லது நோய் செய்திகளால் மிகத் தீவிரமாகப் பாதிக்கப்படுவது.

உடற்பயிற்சி செய்வது, பயணம் செய்வது அல்லது தனியாக இருப்பதை பயத்தின் காரணமாகத் தவிர்ப்பது (Avoidance Behaviour).

அன்றாட வேலை, தொழில் அல்லது குடும்ப வாழ்க்கையில் கவனம் செலுத்த முடியாமல் போவது.

Health Anxiety-யை நிர்வகிக்க உதவும் 5 மருத்துவ-உளவியல் அணுகுமுறைகள் (Evidence-Based Coping Strategies)

உளவியல் சிகிச்சையில், குறிப்பாக Cognitive Behavioral Therapy (CBT) முறையில், இந்த உடல்நலப் பயத்தைக் கட்டுப்படுத்த பின்வரும் வழிமுறைகள் பரிந்துரைக்கப்படுகின்றன:

1. உங்கள் Trigger-ஐ கண்டறியுங்கள் (Identify Cognitions)

"எனக்கு என்ன நோய் இருக்கிறது?" என்று தேடுவதை நிறுத்திவிட்டு, "எந்தெந்த சூழல்களில் எனது பயம் உச்சமடைகிறது?" (சமூக ஊடக வீடியோக்களைப் பார்த்த பின்னா, அல்லது மன அழுத்தம் அதிகமாக இருக்கும் போதா?) என்பதைக் குறித்து வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

2. Sensation-ஐ கவனித்து, உடனே Conclusion-க்குச் செல்வதைத் தவிருங்கள்

உடலில் ஒரு உணர்வை (Sensation) உணர்வதற்கும், அது ஒரு "ஆபத்தான நோய்" என்று தீர்ப்பு எழுதுவதற்கும் உள்ள இடைவெளியைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். "என் உடலில் ஒரு மாற்றத்தை உணர்கிறேன், அதற்கான காரணத்தை மருத்துவ ஆய்வுகள் தீர்மானிக்கட்டும், என் பயம் அல்ல" என்ற சமநிலையான சிந்தனையைப் (Balanced Response) பழகுங்கள்.

3. 'Symptom-Focused' நிலையிலிருந்து 'Meaningful Life' நோக்கி மாறுங்கள்

உங்கள் முழுக் கவனமும் உடலின் மீதே குவிந்திருப்பதைத் தடுத்து, உங்களுக்குப் பிடித்தமான அல்லது அவசியமான அன்றாடப் பணிகளில் (Career, Family, Hobbies) கவனத்தைத் திருப்புங்கள். இது அறிகுறிகளைப் புறக்கணிப்பது அல்ல, மாறாக உங்கள் கவனத்தை நீங்கள் கட்டுப்படுத்தும் பயிற்சியாகும்.

4. Fear-Based Self-Talk-ஐ மாற்றுங்கள்

"எனக்கு ஏதாவது ஆகிவிட்டால்?" என்ற எண்ணத்திற்குப் பதிலாக, "ஆபத்து நேர்ந்தால் தகுந்த அவசர மருத்துவ உதவிகள் உடனடியாகக் கிடைக்கும்" என்றும், "மருத்துவர் தவறவிட்டிருப்பாரோ?" என்ற கேள்விக்கு, "நான் தகுதியான மருத்துவ நிபுணரின் (Qualified Medical Advice) வழிகாட்டுதலைப் பின்பற்றுகிறேன்" என்றும் உங்கள் உள்மன உரையாடலை மாற்றியமைக்கவும்.

5. ஒட்டுமொத்த மன அழுத்தத்தைக் குறையுங்கள் (General Stress Management)

பல நேரங்களில், வேலைப்பளு (Work Pressure), உறவுகளில் சிக்கல் (Relationship Conflicts), அல்லது தூக்கமின்மை (Poor Sleep) போன்ற பிற காரணிகளால் ஏற்படும் மன அழுத்தம் தான் உடல்நலப் பயமாக உருவெடுக்கிறது. எனவே, ஒட்டுமொத்த Stress Management-ல் கவனம் செலுத்துங்கள்.

பொறுப்புத் துறப்பு (Medical Disclaimer): இந்த இடுகை முற்றிலும் பொதுவான உளவியல் விழிப்புணர்வுக்காக மட்டுமே எழுதப்பட்டுள்ளது. 

ஒருவர் திட்டும்போது அல்லது அவமானப்படுத்தும்போது என்ன செய்ய வேண்டும்? மனதை பாதிக்காமல் கையாள 6 உளவியல் வழிகள்

“அவர் சொன்னது முடிந்துவிட்டது. ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் மட்டும் என் மனதை விட்டு போகவில்லை.”

பலர் மனநல ஆலோசனைகளின்போது பகிரும் ஒரு பொதுவான அனுபவம் இது.

ஒருவர் நம்மைத் திட்டும்போது, கேலி செய்யும்போது, அவமானப்படுத்தும்போது அல்லது கடுமையாக விமர்சிக்கும்போது மனம் புண்படுவது இயல்பான மனித எதிர்வினை.

சம்பவம் சில நிமிடங்களில் முடிந்துவிடலாம்.

ஆனால்,

“அவர் ஏன் அப்படிச் சொன்னார்?”

“நான் ஏன் அப்போது பதில் சொல்லவில்லை?”

“என்னைப் பற்றி அவர் சொன்னது உண்மையா?”

என்ற எண்ணங்கள் பல மணி நேரங்களோ, சில நேரங்களில் பல நாட்களோ மனதில் தொடரலாம்.

இங்கே நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது மற்றவர்கள் என்ன பேச வேண்டும் என்பதை கட்டுப்படுத்துவது அல்ல.

அவர்கள் பேசும் வார்த்தைகள் நமது மனதில் எவ்வளவு நேரம் தங்க வேண்டும் என்பதை கையாளக் கற்றுக்கொள்வது.

ஒருவர் ஏன் மற்றவர்களைப் புண்படுத்திப் பேசுகிறார்?

ஒருவர் கடுமையாகப் பேசுவதற்குப் பின்னால் ஒரே ஒரு காரணம் இருப்பதில்லை.

கோபம், மனஅழுத்தம், ஏமாற்றம், பாதுகாப்பின்மை, தவறான புரிதல் அல்லது தீர்க்கப்படாத உணர்ச்சிகள் சிலருடைய reactions-ஐ தீவிரப்படுத்தலாம்.

உணர்ச்சிகள் அதிகமாக இருக்கும் நேரத்தில், தங்களுடைய தேவையை தெளிவாகவும் மரியாதையாகவும் தெரிவிப்பதற்குப் பதிலாக சிலர் குற்றச்சாட்டு, கேலி அல்லது கடுமையான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தலாம்.

அதே நேரத்தில், மற்றவர்களைப் புண்படுத்தும் அனைவரும் மனதளவில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என்று முடிவு செய்வதும் சரியல்ல.

சிலருக்கு அது பழக்கப்பட்ட communication pattern-ஆக இருக்கலாம். சிலருக்கு emotional regulation குறைவாக இருக்கலாம். சில நேரங்களில் அதிகாரம் செலுத்தும் முயற்சி அல்லது மற்றவர்களின் எல்லைகளை மதிக்காத நடத்தையாகவும் இருக்கலாம்.

ஒருவருடைய மனநிலை அவரது நடத்தையை விளக்க உதவலாம். ஆனால் அது தவறான நடத்தையை நியாயப்படுத்துவதில்லை.

இதில் நாம் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான விஷயம்:

மற்றவர்கள் உங்களைப் பற்றி பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உங்கள் மதிப்பிற்கான உண்மை அளவுகோல் அல்ல.

1. உடனடியாகப் பதிலளிக்காதீர்கள்

கடுமையான வார்த்தையைக் கேட்டவுடன் உடனடியாக பதிலளிக்க வேண்டும் என்ற impulse வரலாம்.

ஆனால் சில நொடிகள் அமைதியாக இருங்கள்.

மெதுவாக மூச்சுவிடுங்கள்.

உங்கள் உணர்ச்சியின் intensity சிறிது குறைய அனுமதியுங்கள்.

Reaction-க்கும் response-க்கும் இடையில் உருவாகும் அந்தச் சிறிய இடைவெளி, தேவையற்ற conflict-ஐ தவிர்க்க உதவும்.

2. ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் உங்களைப் பற்றிய உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளாதீர்கள்

உங்களிடம் நீங்களே கேளுங்கள்:

“அவர் சொன்னதில் நான் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய பயனுள்ள feedback ஏதாவது இருக்கிறதா?”

அப்படி இருந்தால் அதை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

அவமானம், கேலி, தேவையற்ற குற்றச்சாட்டு போன்றவற்றை உங்கள் identity-யுடன் இணைத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

ஒருவருடைய கோபமான கருத்துக்கும் உங்களுடைய உண்மையான மதிப்பிற்கும் வித்தியாசம் இருக்கலாம்.

3. அதே விஷயத்தை எப்படி மரியாதையாகச் சொல்லியிருக்கலாம் என்று பாருங்கள்

ஒருவர்,

“உனக்கு இதுகூட தெரியாதா?”

என்று சொன்னதாக வைத்துக்கொள்வோம்.

அதன் உள்ளே உண்மையில் ஒரு தேவையோ feedback-ஓ இருந்திருக்கலாம்.

அதை,

“அடுத்த முறை இதை கொஞ்சம் கவனித்துக்கொள்ள முடியுமா?”

என்று சொல்லியிருக்கலாம்.

இந்த வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொண்டால், message-ஐ எடுத்துக்கொண்டு insult-ஐ விட்டுவிடுவது எளிதாகலாம்.

4. அமைதியாக எல்லையை அமைக்கக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்

அமைதியாக இருப்பது எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்வது அல்ல.

தேவையான இடத்தில் தெளிவான boundary அவசியம்.

உதாரணமாக:

“இந்த விஷயத்தைப் பற்றி பேச நான் தயாராக இருக்கிறேன். ஆனால் என்னை அவமதித்துப் பேசுவதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.”

அல்லது,

“நாம் இருவரும் அமைதியான பிறகு இதைப் பற்றி பேசலாம்.”

என்று சொல்லலாம்.

கத்தாமல் எல்லையை அமைப்பதும் self-respect-ன் ஒரு பகுதிதான்.

5. சம்பவத்தை மனதில் மீண்டும் மீண்டும் இயக்காதீர்கள்

ஒருவர் பத்து விநாடிகள் பேசிய வார்த்தையை நாம் பத்து நாட்கள் மனதில் replay செய்தால், அந்தச் சம்பவம் முடிந்த பிறகும் அதன் emotional impact தொடரலாம்.

எனவே சம்பவத்திலிருந்து தேவையான lesson இருந்தால் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

பிறகு உங்கள் கவனத்தை அடுத்த meaningful activity-க்கு மாற்றுங்கள்.

ஒருவருடைய சில நிமிடக் கோபத்திற்கு உங்கள் முழு நாளையும் கொடுக்க வேண்டியதில்லை.

6. உங்கள் வாழ்க்கையின் இலக்குகளுடன் மீண்டும் இணையுங்கள்

அவமானப்படுத்தப்பட்ட பிறகு நமது மனம் அந்த நபரிடமே சிக்கிக்கொள்ளலாம்.

“அவருக்கு நான் நிரூபிக்க வேண்டும்.”

“நான் பதிலடி கொடுக்க வேண்டும்.”

“அவர் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்?”

என்ற எண்ணங்கள் வரலாம்.

அப்போது உங்களிடம் நீங்களே நினைவூட்டுங்கள்:

“ஒருவருடைய வார்த்தைகள் என் வாழ்க்கையின் திசையைத் தீர்மானிக்க முடியாது.”

உங்கள் வேலை, குடும்பம், படிப்பு, ஆரோக்கியம், உறவுகள் மற்றும் தனிப்பட்ட வளர்ச்சி போன்ற உங்களுக்கு முக்கியமான விஷயங்களுக்கு மீண்டும் கவனத்தைத் திருப்புங்கள்.

அமைதியாக இருப்பது பலவீனம் அல்ல

அமைதியாகக் கையாள்வது என்பது தவறான நடத்தையை அனுமதிப்பது அல்ல.

உங்கள் எல்லைகளை அமைக்கலாம்.

தேவையான இடத்தில் உறுதியுடன் பேசலாம்.

தொடர்ச்சியான அவமதிப்பு அல்லது emotional abuse இருந்தால் அந்தச் சூழலிலிருந்து விலகுவதோ, நம்பகமானவர்களின் ஆதரவைப் பெறுவதோ, தேவையான professional support-ஐ நாடுவதோ முக்கியமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் மற்றவர்களின் உணர்ச்சிச் சுமையை உங்கள் மனதில் தொடர்ந்து சுமந்து செல்ல வேண்டியதில்லை.

அவர்களின் வார்த்தைகளை நீங்கள் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் இருக்கலாம்.
ஆனால் அந்த வார்த்தைகளுக்கு நீங்கள் கொடுக்கும் இடத்தை படிப்படியாகக் கையாள கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

அடுத்த முறை ஒருவர் உங்களைப் புண்படுத்தும்போது இந்த ஒரு கேள்வியைக் கேட்டுப் பாருங்கள்:

“இதிலிருந்து நான் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியது என்ன? விட்டுவிட வேண்டியது என்ன?”

இந்த வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்வது emotional freedom-ன் முக்கியமான பகுதியாக இருக்கலாம்.

கடுமையான விமர்சனங்கள், emotional triggers மற்றும் புண்படுத்தும் வார்த்தைகளை அமைதியாக கையாள Calmscious பயிற்சிகளை கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

Dr. Mehar Nithyan, PhD (Psychology)
Founder– Calmscious Psychotherapy Clinic

குழந்தை சத்தமாகப் பேசுகிறது. பொருட்களைக் கலைத்துப் போடுகிறது. அடம்பிடிக்கிறது. கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்கிறது. சில நேரங்களில் பெற்றோர் சொல்வதைக் கேட்காமல் தனக்குப் பிடித்ததைச் செய்கிறது.

இவற்றைப் பார்க்கும்போது பல பெற்றோர்களின் முதல் எதிர்வினை என்ன?

“இதை உடனே திருத்த வேண்டும்.”

ஆனால் குழந்தை செய்யும் ஒவ்வொரு தவறும் தவறான நடத்தை அல்ல. விளையாடுவது, ஆராய்வது, கேள்விகள் கேட்பது, முயற்சி செய்வது, தோல்வியடைவது, மீண்டும் முயற்சி செய்வது போன்ற அனுபவங்கள் குழந்தையின் இயல்பான வளர்ச்சியின் பகுதிகளாக இருக்கலாம்.

அதனால் குழந்தை வளர்ப்பில் நாம் கேட்க வேண்டிய முக்கியமான கேள்வி:

“என் குழந்தையை எப்படி கட்டுப்படுத்துவது?” என்பதா?

அல்லது,

“தன்னைப் புரிந்துகொண்டு, பொறுப்புடன் வளரக்கூடிய பாதுகாப்பான சூழலை எப்படி உருவாக்குவது?” என்பதா?

குழந்தைகளுக்கு எல்லைகளே தேவையில்லை என்பது இதன் பொருள் அல்ல. வயதிற்கேற்ற பாதுகாப்பான எல்லைகள் அவசியம். அதே நேரத்தில், தேவையற்ற பயம், தொடர்ச்சியான விமர்சனம், ஒப்பீடு மற்றும் அதிகப்படியான கட்டுப்பாடு இல்லாமல் வளர்வதற்கான இடமும் குழந்தைகளுக்குத் தேவை.

அந்த வகையில், குழந்தைகளின் ஆரோக்கியமான உணர்ச்சி மற்றும் உளவியல் வளர்ச்சிக்கு உதவக்கூடிய 7 முக்கியமான சுதந்திரங்களை பெற்றோர்கள் புரிந்துகொள்வது பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

1. தவறு செய்வதற்கான சுதந்திரம்

தவறுகள் குழந்தைகளின் இயல்பான கற்றல் அனுபவங்களின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம்.

ஒவ்வொரு தவறுக்கும் உடனடியாக திட்டுவது, குறை கூறுவது அல்லது அவமானப்படுத்துவது என்பதற்குப் பதிலாக,

“என்ன நடந்தது?”
“இதிலிருந்து என்ன கற்றுக்கொள்ளலாம்?”
“அடுத்த முறை வேறு எப்படி செய்யலாம்?”

என்று பேசிப் பாருங்கள்.

தவறை மறைக்கக் கற்றுக்கொடுப்பதை விட, தவறிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள உதவுவது முக்கியம்.

2. பெற்றோரின் மனஅழுத்தத்தின் தாக்கத்திலிருந்து சுதந்திரம்

வேலை அழுத்தம், பொருளாதாரப் பிரச்சனைகள், குடும்பப் பொறுப்புகள் அல்லது தனிப்பட்ட மனவேதனை பெற்றோருக்கும் இருக்கலாம்.

ஆனால் பெரியவர்களின் accumulated stress குழந்தையின் சிறிய தவறுக்கான பெரிய தண்டனையாக மாறிவிடக்கூடாது.

குழந்தையின் behaviour நம்மை அதிகமாக trigger செய்தால்,

“இப்போது பிரச்சனை முழுவதும் குழந்தையின் நடத்தையில்தானா, அல்லது நான் ஏற்கனவே stress-ல் இருக்கிறேனா?”

என்று பெற்றோர்கள் தங்களையும் கவனித்துப் பார்ப்பது முக்கியம்.

3. தங்களைத் தாங்களே திருத்திக்கொள்ளும் சுதந்திரம்

ஒவ்வொரு நிமிடமும் அறிவுரை கூற வேண்டிய அவசியமில்லை.

சில நேரங்களில் குழந்தைக்கு நேரமும் வாய்ப்பும் கொடுத்தால், தன்னுடைய செயலின் விளைவுகளைப் புரிந்துகொண்டு தானாகவே மாற்றத்தை உருவாக்க ஆரம்பிக்கலாம்.

அதற்கு குழந்தைக்கு தேவைப்படுவது பயம் மட்டுமல்ல.

நம்பிக்கை, வழிகாட்டுதல் மற்றும் emotional safety.

4. அதிகப்படியான கட்டளைகள் மற்றும் எதிர்பார்ப்புகளிலிருந்து சுதந்திரம்

“இதைச் செய்.”

“அதைச் செய்யாதே.”

“எத்தனை முறை சொல்வது?”

“ஏன் இன்னும் முடிக்கவில்லை?”

என்ற மொழியே தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்பட்டால், பெற்றோர்–குழந்தை உறவு கட்டளை மற்றும் எதிர்ப்பு என்ற pattern-க்கு செல்லலாம்.

அதற்குப் பதிலாக,

“உன் plan என்ன?”

“இதற்கு என்ன உதவி வேண்டும்?”

“நீ இதை பொறுப்பாகச் செய்வாய் என்று நான் நம்புகிறேன்.”

என்ற உரையாடல்கள் குழந்தையின் வயதுக்கும் திறனுக்கும் ஏற்ற இடங்களில் பயன்படுத்தப்படலாம்.

5. வாழ்க்கையை அனுபவிப்பதற்கான சுதந்திரம்

குழந்தைகள் விளையாடட்டும்.

ஓடட்டும்.

இயற்கையை அனுபவிக்கட்டும்.

புதிய விஷயங்களை முயற்சி செய்யட்டும்.

வயதிற்கேற்ற சிறிய சவால்களை எதிர்கொள்ளட்டும்.

பெற்றோரின் பொறுப்பு உண்மையான ஆபத்துகளிலிருந்து குழந்தையைப் பாதுகாப்பது.

ஆனால் உலகமே ஆபத்தானது என்ற பயத்தை குழந்தைக்குள் உருவாக்காமல் இருப்பதும் முக்கியம்.

6. தங்கள் உடலைப் புரிந்துகொள்ளும் சுதந்திரம்

சிறிய உடல்நல மாற்றங்கள் ஏற்பட்ட உடனே குழந்தையை குற்றம் சுமத்துவது அல்லது பயமுறுத்துவது தேவையற்ற health fear-ஐ உருவாக்கக்கூடும்.

அதற்குப் பதிலாக உடலைப் பராமரிப்பது, தேவையான ஓய்வு, உணவு, hygiene மற்றும் சரியான மருத்துவ உதவி எப்போது தேவை என்பதை வயதிற்கேற்ற முறையில் கற்றுக்கொடுக்கலாம்.

உடலைப் பற்றி குழந்தைக்கு பயம் அல்ல, புரிதல் உருவாக வேண்டும்.

7. உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தி மகிழ்வதற்கான சுதந்திரம்

குழந்தை சிரிக்கட்டும்.

அழ வேண்டிய நேரத்தில் அழட்டும்.

கேள்விகள் கேட்கட்டும்.

கருத்துகளைப் பகிரட்டும்.

விளையாடட்டும்.

“அழாதே”, “பயப்படாதே”, “கோபப்படாதே” என்று உணர்ச்சியை உடனடியாக நிறுத்த முயற்சிப்பதை விட,

“என்ன நடந்தது?”

என்று கேட்டு அந்த உணர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ள உதவலாம்.

சுதந்திரம் என்றால் எல்லைகள் இல்லாத வளர்ப்பு அல்ல

குழந்தைகளுக்கு சுதந்திரம் கொடுப்பது என்பது அவர்கள் விரும்பிய அனைத்தையும் செய்ய அனுமதிப்பது அல்ல.

தங்களையோ மற்றவர்களையோ பாதிக்கும் செயல்களுக்கு பாதுகாப்பான எல்லைகள் அவசியம்.

ஆனால் அந்த எல்லைகளை உருவாக்கும் விதம் முக்கியம்.

பயத்திற்குப் பதிலாக வழிகாட்டுதல்.
தண்டனைக்கு முன்பு புரிதல்.
அதிகப்படியான கட்டுப்பாட்டிற்குப் பதிலாக இணைப்பு.
விமர்சனத்திற்குப் பதிலாக தெளிவான, கருணையுள்ள எல்லைகள்.

குழந்தைகள் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதற்காக மட்டும் வளரவில்லை.

அவர்கள் ஆராய்கிறார்கள்.

கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

தவறு செய்கிறார்கள்.

மீண்டும் முயற்சி செய்கிறார்கள்.

அப்படித்தான் தங்களைப் பற்றியும் இந்த உலகைப் பற்றியும் புரிந்துகொள்ள ஆரம்பிக்கிறார்கள்.

ஒரு குழந்தைக்கு நாம் வழங்கக்கூடிய முக்கியமான பாதுகாப்புகளில் ஒன்று:

“நான் நேசிக்கப்படுகிறேன். என் உணர்வுகள் கேட்கப்படுகின்றன. தவறு செய்தாலும் என்னை வழிநடத்த ஒருவர் இருக்கிறார். நான் பாதுகாப்பாக வளர முடியும்.”

என்ற அனுபவத்தை உருவாக்கும் உறவு.

இந்த சுதந்திர தினத்தின் செய்தியாக குழந்தைகளுக்கு அன்பின் வேர்களையும், பாதுகாப்பான எல்லைகளையும், சுதந்திரமாக வளர்வதற்கான சிறகுகளையும் கொடுப்போம்.

Dr. Mehar Nithyan, PhD (Psychology)
Founder – Calmscious Psychotherapy Clinic

“எனக்கு என் குடும்பம் மிகவும் முக்கியம். ஆனால் கோபம் வந்தால் என்ன பேசுகிறேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை. பிறகு நினைத்தால் மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது.”

சமீபத்தில் ஒரு consultation-ல் ஒரு கணவர் என்னிடம் பகிர்ந்த வார்த்தைகள் இவை.

அவருக்கு மனைவி, குழந்தைகள் மீது அன்பு இல்லையா? அப்படி இல்லை. குடும்பத்திற்காக உழைத்தார். அவர்களின் தேவைகளை கவனித்தார். எதிர்காலத்தைப் பற்றியும் அக்கறை கொண்டிருந்தார்.

ஆனால் ஒரு பிரச்சனை இருந்தது.

கோபம் வந்த சில நிமிடங்களில், அவருடைய அன்பை விட அவரது வார்த்தைகளே குடும்பத்தினருக்கு அதிகமாகத் தெரிந்தன.

சிறிய விஷயத்திற்கும் எரிச்சல். எதிர்பார்த்தபடி ஒன்று நடக்கவில்லை என்றால் கடுமையான பேச்சு. குழந்தைகள் தவறு செய்தால் கத்துவது. மனைவி ஏதாவது விளக்க முயன்றால் மேலும் கோபப்படுவது.

கோபம் குறைந்த பிறகு வருத்தம் வரும்.

“நான் அப்படிப் பேசியிருக்கக் கூடாது” என்று தோன்றும்.

ஆனால் சில நாட்களில் மீண்டும் அதே pattern.

அவர் அதை மிகவும் சாதாரணமாக,

“நான் கொஞ்சம் short-tempered.”

என்று சொன்னார்.

ஆனால் அவருடன் வாழும் குடும்பத்தினருக்கு அது வெறும் “short temper” ஆக இருக்கவில்லை.

கோபம் வருவது பிரச்சனையா?

கோபம் இயல்பான மனித உணர்ச்சி.

வேலை அழுத்தம், பணப் பிரச்சனை, குடும்பப் பொறுப்புகள், தூக்கமின்மை, நிறைவேறாத எதிர்பார்ப்புகள், ஏமாற்றம், பயம், frustration என பல காரணங்கள் ஒருவருக்குள் emotional pressure-ஐ உருவாக்கலாம்.

அதனால் கேட்க வேண்டிய கேள்வி,

“எனக்கு ஏன் கோபம் வருகிறது?” என்பது மட்டும் அல்ல.

“எனக்கு கோபம் வரும்போது, என்னுடன் வாழும் மனிதர்கள் எப்படி உணர்கிறார்கள்?”

என்பதும்தான்.

ஒரு சிறிய சம்பவம் சொல்லிய பெரிய உண்மை

ஒரு பெண் தனது கணவர் மற்றும் சகோதரருடன் காரில் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தார்.

காரின் கதவு சரியாக lock செய்யப்படவில்லை.

அதை கவனித்த கணவர்,

“இதுகூட தெரியாதா? கதவை lock பண்ணத் தெரியாதா?”

என்று கோபமாகப் பேசினார்.

அந்தப் பெண் எதுவும் பேசவில்லை.

சிறிது நேரத்தில் ஒரு கடையின் அருகே காரை நிறுத்தினர். Roadside என்பதால் காரிலிருந்து இறங்குவதற்கு அவருக்கு சிறிது சிரமம் ஏற்பட்டது.

மீண்டும் கோபம்.

மீண்டும் கடுமையான வார்த்தைகள்.

பின்னர் அவரது சகோதரர் தனியாக,

“ஏன் அவர் இப்படி பேசுகிறார்?” என்று கேட்டபோது அந்தப் பெண் சொன்னார்:

“இது இன்று மட்டும் இல்லை. அடிக்கடி இப்படித்தான் நடக்கிறது.”

அந்த ஒரு வாக்கியம் பல விஷயங்களைச் சொன்னது.

மனைவியின் அமைதி, புரிதலின் அடையாளமாக இருக்க வேண்டியதில்லை

ஒருவர் தொடர்ந்து கோபமாகப் பேசும்போது, மற்றவர் ஆரம்பத்தில் தன்னை விளக்க முயற்சி செய்வார்.

“நான் அப்படி நினைக்கவில்லை.”

“நான் வேண்டுமென்று செய்யவில்லை.”

“கொஞ்சம் அமைதியாக பேசுங்கள்.”

என்று சொல்லலாம்.

ஆனால் ஒவ்வொரு உரையாடலும் சண்டையாக முடிந்தால், ஒரு கட்டத்தில் பேசுவதையே குறைத்துக்கொள்ளலாம்.

அந்த அமைதியை,

“அவர் என்னைப் புரிந்துகொண்டார்”

என்று நினைத்துவிடக்கூடாது.

அது,

“பேசி என்ன பயன்?”

என்ற சோர்வாக இருக்கலாம்.

“என் உணர்வுகளைச் சொன்னாலும் புரிந்துகொள்ளப்படுவதில்லை” என்ற மனவருத்தமாக இருக்கலாம்.

அல்லது மீண்டும் conflict வேண்டாம் என்பதற்காக உருவாகும் emotional withdrawal ஆக இருக்கலாம்.

பல உறவுகளில் emotional distance ஒரு பெரிய சண்டையில் ஆரம்பிப்பதில்லை.

சிறிது சிறிதாக பேசுவதை நிறுத்துவதிலிருந்து ஆரம்பிக்கலாம்.

கோபத்தின் பின்னால் என்ன இருக்கிறது?

Psychotherapy-ல் கோபத்தை மட்டும் பார்த்துவிட்டு நிறுத்துவதில்லை.

அந்தக் கோபத்தின் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்பதையும் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறோம்.

சிலருக்கு stress.

சிலருக்கு frustration.

சிலருக்கு fear அல்லது insecurity.

சிலருக்கு தாங்கள் மதிக்கப்படவில்லை என்ற உணர்வு.

சிலருக்கு எல்லாமே தாங்கள் நினைத்தபடி நடக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு.

சிலர் தங்கள் மனஅழுத்தத்தை வெளிப்படுத்த வேறு ஆரோக்கியமான வழிகளை கற்றிருக்காமல் இருக்கலாம்.

அதனால் Anger Management என்பது கோபத்தை அடக்குவது அல்ல. கோபத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அதை எப்படி வெளிப்படுத்துகிறோம் என்பதை மாற்றக் கற்றுக்கொள்வது.

கோபம் வரும் நேரத்தில் ஒருவர் தன்னிடம் கேட்கலாம்:

“இப்போது என்னை உண்மையில் பாதித்தது என்ன?”

“நான் சொல்லப்போகும் வார்த்தை இந்தப் பிரச்சனையைத் தீர்க்குமா?”

“இதே வார்த்தையை வேறு ஒருவர் என்னிடம் சொன்னால் நான் எப்படி உணர்வேன்?”

இந்த awareness வளரும்போது, உடனடி reaction-க்கும் ஆரோக்கியமான response-க்கும் இடையில் ஒரு இடைவெளி உருவாகத் தொடங்கும்.

குடும்பத்திற்கு Emotional Safety தேவை

ஒரு கணவர் குடும்பத்திற்காக சம்பாதிக்கிறார்.

வீடு, கல்வி, மருத்துவம், சேமிப்பு, எதிர்காலம் என குடும்பத்தின் பாதுகாப்பிற்காக பல பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

அவை அனைத்தும் முக்கியமானவை.

ஆனால் குடும்பத்திற்கு financial security மட்டும் போதாது.

Emotional Safety-யும் தேவை.

மனைவி தனது கருத்தைச் சொல்லும்போது,

“இதைச் சொன்னால் அவர் கோபப்படுவாரோ?”

என்று பயப்பட வேண்டிய நிலை இருக்கக்கூடாது.

குழந்தை ஒரு தவறு செய்துவிட்டால்,

“அப்பாவுக்குத் தெரிந்தால் என்ன ஆகுமோ?”

என்று மறைக்க வேண்டிய சூழல் இருக்கக்கூடாது.

குடும்பத்தில் ஒருவர் தனது கருத்து, பயம், தவறு, வருத்தம் அல்லது தேவையை அவமானப்படுத்தப்படுவோம் என்ற அச்சமின்றி பகிர முடிவது emotional safety-யின் ஒரு முக்கியமான பகுதி.

குழந்தைகள் இதையெல்லாம் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்

குழந்தைகள் பெற்றோர் தங்களிடம் எப்படி பேசுகிறார்கள் என்பதை மட்டும் கற்றுக்கொள்வதில்லை.

அப்பா அம்மாவிடம் எப்படி பேசுகிறார் என்பதையும், அம்மா அப்பாவிடம் எப்படி பேசுகிறார் என்பதையும் பார்க்கிறார்கள்.

கருத்து வேறுபாடு வந்தால் கத்த வேண்டுமா?

கோபம் வந்தால் மற்றவரை அவமானப்படுத்தலாமா?

ஒருவர் தவறு செய்தால் எப்படி பேச வேண்டும்?

மன்னிப்பு கேட்பது பலவீனமா?

அன்பான உறவிலும் மரியாதை அவசியமா?

உறவுகளைப் பற்றிய குழந்தைகளின் ஆரம்பகால புரிதலில் அவர்கள் வீட்டில் பார்க்கும் அனுபவங்களும் ஒரு பங்கு வகிக்கின்றன.

அதனால் ஒரு பெற்றோர் தனது emotional regulation-ஐ மேம்படுத்துவது அவருக்காக மட்டும் அல்ல.

குடும்பத்தின் emotional environment-க்காகவும்.

உண்மையான Emotional Strength என்றால் என்ன?

கத்துவது strength அல்ல.

எல்லோரையும் அமைதியாக்குவது strength அல்ல.

ஒவ்வொரு வாதத்திலும் ஜெயிப்பதும் strength அல்ல.

கோபம் வந்தபோதும் வார்த்தைகளை கவனமாகத் தேர்ந்தெடுப்பது;

தவறு நடந்தால் மனிதரை அவமானப்படுத்தாமல் பிரச்சனையைப் பற்றி பேசுவது;

வேலை அழுத்தத்தை குடும்பத்தின் மீது கொட்டாமல் கையாள்வது;

மனைவி பேசும்போது பதில் சொல்லுவதற்காக மட்டும் அல்லாமல், அவர் என்ன உணர்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளக் கேட்பது;

தவறு செய்துவிட்டால்,

“நான் அப்படிப் பேசியிருக்கக் கூடாது. மன்னித்துவிடு.”

என்று பொறுப்பேற்பது—

இவையும் emotional strength தான்.

இதையே Emotional Responsibility — உணர்ச்சிப் பொறுப்பு என்று சொல்லலாம்.

திருமணத்திற்கு முன்பே நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது

திருமணத்திற்கு முன்பு பலர்,

“நல்ல வேலை இருக்கிறதா?”

“வருமானம் போதுமா?”

“வீடு இருக்கிறதா?”

“குடும்பத்தை நடத்த முடியுமா?”

என்று யோசிக்கிறார்கள்.

அதோடு இன்னொரு கேள்வியையும் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்:

“என் கோபம், மனஅழுத்தம், ஏமாற்றம் மற்றும் கடினமான உணர்ச்சிகளை ஆரோக்கியமாக கையாள எனக்குத் தெரியுமா?”

திருமணத்திற்குப் பிறகு இன்னொரு கேள்வி முக்கியம்:

“என்னுடைய emotional reactions என் மனைவிக்கும் குழந்தைகளுக்கும் எப்படிப்பட்ட அனுபவத்தை உருவாக்குகின்றன?”

இந்தக் கேள்விக்கான நேர்மையான பதில் பல குடும்பங்களில் மாற்றத்தின் தொடக்கமாக இருக்கலாம்.

கோபம் வருவது மனித இயல்பு.

ஆனால்,

“நான் இப்படித்தான்.”

“எனக்கு short temper.”

என்று அதை கடந்து செல்வதற்குப் பதிலாக,

“என் கோபத்தால் நான் நேசிக்கும் மனிதர்கள் தொடர்ந்து காயப்படக்கூடாது. இதை இன்னும் ஆரோக்கியமாக கையாள நான் என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?”

என்று கேட்கத் தொடங்குங்கள்.

குடும்பத்தை பாதுகாப்பது சம்பாதிப்பதும் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுவதும் மட்டும் அல்ல.

நம்முடன் வாழும் மனிதர்கள்,

“நான் மதிக்கப்படுகிறேன்.”

“என் உணர்வுகள் கேட்கப்படுகின்றன.”

“இந்த வீட்டில் நான் பயமின்றி பேச முடியும்.”

என்று உணரக்கூடிய சூழலை உருவாக்குவதும் குடும்பத்தைப் பாதுகாப்பதன் ஒரு பகுதிதான்.

உங்களுக்கு அடிக்கடி கோபம் வருகிறது என்றால், இன்று ஒரு கேள்வியை மட்டும் உங்களிடம் கேட்டுப் பாருங்கள்:

“என் கோபத்தின் பின்னால் உண்மையில் என்ன இருக்கிறது?”

அந்தப் பதிலைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குவது உங்கள் கோபத்தை மட்டுமல்ல, உங்கள் உறவுகளையும் மாற்றுவதற்கான தொடக்கமாக இருக்கலாம்.

Dr. Mehar Nithyan, PhD (Psychology)
Director – Calmscious Psychotherapy Clinic- Contact 8838428286