AI-ஆ? மருத்துவமா? மனித சமுதாயத்திற்கு உண்மையான ஆபத்து எது?

இன்று உலகம் முழுவதும் ஒரு கேள்வி தொடர்ந்து விவாதிக்கப்படுகிறது:

“Artificial Intelligence மனித சமுதாயத்திற்கு ஆபத்தாக மாறுமா?”

AI வேகமாக வளர்கிறது.

Medicine வளர்கிறது.

Medical technology வளர்கிறது.

Diagnosis இன்னும் துல்லியமாகிறது.

Surgery இன்னும் advanced ஆகிறது.

ஆனால் இந்த வளர்ச்சிகளுக்கு நடுவில் இன்னொரு முக்கியமான கேள்வியையும் நாம் கேட்க வேண்டும்:

மனிதனின் மனம், உணர்வுகள், பயம், மனஅழுத்தம் மற்றும் psychological wellbeing பற்றி நாம் போதுமான அளவு கவனம் செலுத்துகிறோமா?

Technology-ஐயோ medicine-ஐயோ எதிரியாகப் பார்க்க வேண்டியதில்லை.

ஆனால் technological மற்றும் medical progress-க்கு இணையாக human understanding வளரவில்லை என்றால் healthcare முழுமையானதாக இருக்காது.

25 வயது இளைஞர் என்னை சிந்திக்க வைத்தார்

சமீபத்தில் 25 வயது இளைஞர் ஒருவர் psychotherapy support-க்காக வந்தார்.

அவர் குறைமாதத்தில் பிறந்தவர்.

குழந்தைப் பருவத்தில் சில developmental difficulties இருந்ததாகக் கூறினார்.

அதைத் தொடர்ந்து பல வருடங்களாக மருத்துவமனைகள், மருத்துவ பரிசோதனைகள், treatment மற்றும் பல surgeries என அவரது வாழ்க்கையில் health-related experiences அதிகமாக இருந்துள்ளன.

இவை அனைத்தும் அவரது உடலுடன் தொடர்புடைய மருத்துவ வரலாறு.

ஆனால் அவருடன் பேசும்போது இன்னொரு முக்கியமான பகுதி வெளிப்பட்டது.

பயம்.

தன் உடலைப் பற்றிய பயம்.

உடல்நிலையில் மீண்டும் ஏதாவது ஆகிவிடுமோ என்ற பயம்.

Surgery மற்றும் pain பற்றிய பயம்.

எதிர்காலத்தைப் பற்றிய uncertainty.

“எனக்கு என்ன ஆகுமோ?” என்ற தொடர்ச்சியான கவலை.

அவருடைய physical history-ஐ மட்டும் பார்த்தால் இந்த emotional burden முழுமையாகத் தெரியாமல் போகலாம்.

ஒவ்வொரு மருத்துவ அனுபவத்தையும் அனுபவிப்பது ஒரு மனம்

ஒரு surgery என்பது மருத்துவருக்கு ஒரு medical procedure.

ஆனால் patient-க்கு அது:

பயம்,

வலி,

uncertainty,

hospital environment,

recovery,

அடுத்ததாக என்ன நடக்கும் என்ற கவலை

ஆகியவற்றுடன் இணைந்த ஒரு மனித அனுபவமாகவும் இருக்கலாம்.

அதனால்தான் நாம் நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டியது:

ஒவ்வொரு உடலுக்கும் பின்னால் ஒரு மனம் இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு வலியையும் அனுபவிப்பது ஒரு மனிதர்.

ஒவ்வொரு diagnosis-ஐயும் கேட்பது ஒரு மனம்.

ஒவ்வொரு surgery-யையும் எதிர்கொள்வது ஒரு மனிதர்.

ஒவ்வொரு uncertainty-யையும் சுமப்பதும் ஒரு மனம்தான்.

Psychotherapy-ல் என்ன செய்தோம்?

அவருடைய medical treatment-ஐ மாற்றுவது psychotherapy-ன் நோக்கம் அல்ல.

மாறாக அவருடைய:

health-related fear,

anxiety,

body awareness,

catastrophic thoughts,

relaxation,

emotional regulation,

உடலை அணுகும் விதம்,

எதிர்காலத்தைப் பற்றிய thoughts

போன்றவற்றில் psychological work ஆரம்பித்தோம்.

அடுத்தடுத்த sessions-ல் அவர் மனதளவில் அமைதியாக உணர்வதாகவும், உடலை அதிக நம்பிக்கையுடன் அணுக முடிவதாகவும், சில physical discomfort குறைவாக உணரப்பட்டதாகவும் தெரிவித்தார்.

இது ஒரு individual experience.

இதிலிருந்து psychotherapy அவரது underlying physical condition-ஐ குணப்படுத்தியது என்று முடிவு செய்ய முடியாது.

ஆனால் அவரது physical condition-ஐ அவர் எப்படி அனுபவிக்கிறார், புரிந்துகொள்கிறார், cope செய்கிறார் என்பதில் psychological support உதவியிருக்கலாம்.

இந்த வேறுபாடு மிகவும் முக்கியம்.

Medicine vs Psychotherapy அல்ல

Medicine மற்றும் psychology-ஐ இரண்டு எதிரிகளாக நிறுத்துவது சரியான healthcare approach அல்ல.

சில physical conditions-க்கு medication தேவை.

சிலவற்றுக்கு surgery தேவை.

சில mental-health conditions-க்கு psychotherapy முக்கியமாக இருக்கலாம்.

சிலருக்கு psychiatric medication தேவைப்படலாம்.

சிலருக்கு medical care + psychotherapy இரண்டும் தேவைப்படலாம்.

அதனால் கேள்வி:

“Medicine வேண்டுமா? Psychotherapy வேண்டுமா?”

என்பதல்ல.

“இந்த மனிதரின் முழுமையான தேவைகள் என்ன?”

என்பதுதான்.

நோயை மட்டும் பார்க்கிறோமா? மனிதரையும் பார்க்கிறோமா?

Diabetes இருக்கும் ஒருவர் அதைப் பற்றி மிகவும் பயப்படலாம்.

Cancer treatment பெறும் ஒருவர் uncertainty-யால் தூங்க முடியாமல் இருக்கலாம்.

Surgery செய்த ஒருவர் மீண்டும் hospital செல்லவே பயப்படலாம்.

Chronic pain உள்ள ஒருவர் தனது வாழ்க்கை இனி இயல்பாக இருக்காது என்று நினைக்கலாம்.

அந்த இடங்களில் medical treatment மட்டும் அல்லாமல் appropriate psychological support-உம் meaningful ஆக இருக்கலாம்.

இதுதான் whole-person healthcare.

மனமும் உடலும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை

Chronic stress மற்றும் emotional distress sleep, appetite, concentration, pain perception, fatigue, physical activity, self-care மற்றும் treatment adherence போன்றவற்றை பாதிக்கக்கூடும்.

அதேபோல் physical illness-உம் anxiety, depression, fear மற்றும் emotional distress-ஐ அதிகரிக்கக்கூடும்.

மனம் உடலை பாதிக்கலாம்; உடலும் மனதை பாதிக்கலாம்.

ஆனால் இந்த உண்மையை மிகைப்படுத்தியும் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது.

“எல்லா நோய்களுக்கும் stress தான் காரணம்” என்பது சரியல்ல.

அதேபோல் “positive thinking இருந்தால் எந்த நோயும் வராது” என்பதும் அறிவியல் ரீதியாக உறுதி செய்ய முடியாத கூற்று.

அன்பாலும் Positive Thinking-ஆலும் எல்லா நோய்களையும் தடுக்க முடியுமா?

“கண்டிப்பாக எல்லா நோய்களையும் வராமல் தடுக்க முடியும்” என்று கூற முடியாது.

Genetics, infections, ageing, environment, metabolic factors, injuries, lifestyle மற்றும் பல biological காரணிகள் நோய்களில் பங்கு வகிக்கின்றன.

அன்பான குடும்ப சூழல், emotional safety, healthy coping, exercise, sleep, nutrition, preventive healthcare மற்றும் psychological wellbeing ஆகியவை ஆரோக்கியமான வாழ்க்கையை ஆதரிக்கலாம்.

ஆனால் அவை எல்லா நோய்களுக்கும் absolute protection அல்ல.

Positive thinking என்பது disease-prevention guarantee அல்ல; adversity-ஐ எதிர்கொள்ளும் psychological resource.

இந்த distinction நமது message-ஐ இன்னும் வலிமையானதாக மாற்றுகிறது.

அன்றாட அனுபவங்கள் ஏன் முக்கியம்?

மனித மனம் பெரிய traumatic events-ஆல் மட்டுமே பாதிக்கப்படுவதில்லை.

நமது everyday experiences-உம் psychological development-ல் பங்கு வகிக்கின்றன.

ஒரு கடுமையான வார்த்தை ஒரு அனுபவம்.

தொடர்ச்சியான விமர்சனம் ஒரு அனுபவம்.

அவமானப்படுத்தப்படுவது ஒரு அனுபவம்.

புறக்கணிக்கப்படுவது ஒரு அனுபவம்.

அதே நேரத்தில்—

அன்பும் ஒரு அனுபவம்.

பாராட்டும் ஒரு அனுபவம்.

அங்கீகாரமும் ஒரு அனுபவம்.

பாதுகாப்பாக உணர்வதும் ஒரு அனுபவம்.

“நான் உன்னுடன் இருக்கிறேன்” என்று ஒருவர் சொல்வதும் ஒரு அனுபவம்.

ஒரே ஒரு அனுபவம் ஒருவருடைய எதிர்காலத்தை நிர்ணயித்துவிடாது.

ஆனால் repeated experiences குழந்தைகள் மற்றும் பெரியவர்கள் தங்களை, மற்றவர்களை, relationships-ஐ மற்றும் உலகத்தை எப்படி புரிந்துகொள்கிறார்கள் என்பதில் பங்கு வகிக்கலாம்.

இந்த விழிப்புணர்வு பள்ளியிலிருந்தே தொடங்க வேண்டுமா?

குழந்தைகளுக்கு Mathematics, Science, Language போன்ற academic subjects கற்றுக்கொடுப்பதுடன் mental-health literacy மற்றும் age-appropriate life skills-க்கும் இடம் கொடுக்கலாம்.

உதாரணமாக:

எண்ணங்களுக்கும் facts-க்கும் உள்ள வேறுபாடு என்ன?

Emotion வந்தால் அதை எப்படி identify செய்வது?

கோபத்தை எப்படி healthy-ஆக express செய்வது?

Fear வந்தால் என்ன செய்யலாம்?

Stress-ஐ எப்படி recognize செய்வது?

ஒருவரிடம் மரியாதையாக disagreement தெரிவிப்பது எப்படி?

Bullying நடந்தால் யாரிடம் உதவி கேட்பது?

ஒரு நண்பர் emotional distress-ல் இருந்தால் trusted adult-ஐ எப்படி அணுகுவது?

போன்ற practical skills கற்றுக்கொடுக்கப்படலாம்.

Mental-health education என்பது குழந்தைகளுக்கு “உனக்கு disorder இருக்கிறது” என்று label செய்வது அல்ல. வாழ்க்கையை கையாளும் psychological skills-ஐ கற்றுக்கொடுப்பது.

எதிர்கால Healthcare எப்படி இருக்க வேண்டும்?

எதிர்கால மருத்துவமனையை கற்பனை செய்து பாருங்கள்.

ஒருவருக்கு physical condition diagnosis செய்யப்படுகிறது.

Doctor அந்த disease-ஐ treat செய்கிறார்.

அதே நேரத்தில் தேவையானவரிடம்:

“இந்த diagnosis உங்களை emotionally எப்படி பாதிக்கிறது?”

என்றும் கேட்கப்படுகிறது.

Severe health anxiety இருந்தால் psychological support கிடைக்கிறது.

Family overwhelmed ஆக இருந்தால் counselling கிடைக்கிறது.

Chronic illness இருந்தால் coping skills கற்றுக்கொடுக்கப்படுகிறது.

Surgeryக்கு முன் அதிக fear இருந்தால் psychological preparation கிடைக்கிறது.

இதுதான் medical science-ஐ குறைப்பது அல்ல.

Medical science-க்கு human psychology-ஐ சேர்ப்பது.

அப்படியானால் AI உண்மையான ஆபத்தா? Medicine உண்மையான ஆபத்தா?

இந்தக் கேள்வியை AI vs Medicine என்ற போட்டியாகப் பார்க்க வேண்டியதில்லை.

AI-க்கு potential benefits இருக்கின்றன; risks-உம் இருக்கின்றன.

Medicine மனித உயிர்களை காப்பாற்றவும், நோய்களைத் தடுக்கவும், suffering-ஐ குறைக்கவும் மிகப்பெரிய பங்கு வகிக்கிறது; அதே நேரத்தில் எந்த healthcare system-க்கும் limitations, errors மற்றும் human factors இருக்கலாம்.

Psychology-க்கும் அதன் scope மற்றும் limitations உள்ளன.

எனவே மனித சமுதாயத்திற்கு நாம் கவனிக்க வேண்டிய ஒரு முக்கியமான ஆபத்து:

Technology வளரும்போது மனிதனை முழுமையாகப் பார்க்கும் பார்வை பின்னால் போய்விடுவது.

ஒரு மனிதரை data point-ஆக மட்டும் பார்க்கக்கூடாது.

ஒரு diagnosis-ஆக மட்டும் பார்க்கக்கூடாது.

ஒரு scan report-ஆக மட்டும் பார்க்கக்கூடாது.

அதேபோல் அவருடைய எல்லா physical symptoms-ஐயும் psychology என்று மட்டும் சொல்லிவிடவும் கூடாது.

முழு மனிதரையும் பார்க்க வேண்டும்.

Human-Centred Healthcare

எதிர்கால healthcare-க்கு technology தேவை.

AI தேவைப்படலாம்.

Advanced medicine தேவை.

Skilled doctors தேவை.

Psychologists மற்றும் mental-health professionals தேவை.

Family support தேவை.

Most importantly—

Human understanding தேவை.

AI அதிக intelligent ஆகும் உலகத்தில் மனிதர்கள் இன்னும் compassionate ஆக முடியுமா?

Medical technology அதிக advanced ஆகும் உலகத்தில் patient-ன் fear-ஐயும் நாம் கேட்க முடியுமா?

Diagnosis இன்னும் precise ஆகும் காலத்தில் அந்த diagnosis-ஐ கேட்ட மனிதரின் மனதையும் நாம் கவனிக்க முடியுமா?

இவைதான் அடுத்த தலைமுறை healthcare கேட்க வேண்டிய கேள்விகள்.

முடிவுரை

Technology வளரட்டும்.

AI வளரட்டும்.

Medicine வளரட்டும்.

Psychological science-உம் வளரட்டும்.

அதனுடன் மனித புரிதலும் வளரட்டும்.

நோயை மட்டும் பார்க்காதீர்கள்.

அதை அனுபவிக்கும் மனிதரையும் பாருங்கள்.

மருந்தை மட்டும் பார்க்காதீர்கள்.

அவருடைய பயம், stress, relationships, lifestyle மற்றும் emotional wellbeing-ஐயும் கவனியுங்கள்.

அதே நேரத்தில் மனதை மட்டும் பார்த்து உடலின் medical needs-ஐ மறந்துவிடாதீர்கள்.

Medicine + Psychology + Human Connection

இந்த மூன்றும் எதிரிகள் அல்ல.

ஒரு முழுமையான healthcare system-ன் வெவ்வேறு பகுதிகள்.

அடுத்த தலைமுறைக்கு நாம் கொடுக்க வேண்டியது நோய்களைப் பற்றிய அறிவு மட்டும் அல்ல.

தங்களுடைய மனதைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன்.
உணர்வுகளை ஆரோக்கியமாக கையாளும் திறன்.
உதவி தேவைப்படும்போது கேட்கும் திறன்.
மற்றொரு மனிதரை மரியாதையுடனும் அன்புடனும் அணுகும் திறன்.

இவை அனைத்தும் ஒரு ஆரோக்கியமான சமூகத்தை உருவாக்குவதில் பங்கு வகிக்கலாம்.

AI மனிதனை மாற்றுமா என்ற கேள்வியுடன், மனிதன் மனிதனை இன்னும் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள முடியுமா என்ற கேள்வியையும் கேட்போம்.

உளவியல் பேசுவோம்! உடல்நலத்தையும் மனநலத்தையும் கொண்டாடுவோம்.

Calmscious WhatsApp Group – இலவச ஆலோசனைக்கு இணையுங்கள்

Dr. Mehar Nithyan, PhD (Psychology)
Director – Calmscious Psychotherapy Clinic
Contact: +91 88384 28286