நடத்தையை மாற்றுவதற்கு முன், அதன் பின்னால் இருக்கும் வலியைப் புரிந்துகொள்வோம்

“இந்தக் குழந்தைக்கு என்ன பிரச்சினை?”

ஒரு குழந்தை அதிகமாகக் கோபப்படும்போது, அடம்பிடிக்கும்போது, பொருட்களை வீசும்போது அல்லது aggressive behaviour காட்டும்போது நாம் கேட்கும் முதல் கேள்வி பெரும்பாலும் இதுதான்.

ஆனால் இதற்கு முன்னால் நாம் இன்னொரு கேள்வியைக் கேட்க வேண்டியிருக்கலாம்:

“இந்தக் குழந்தையின் வாழ்க்கையில் என்ன நடந்தது?”

ஒரு behaviour-ஐ மட்டும் பார்த்து ஒரு குழந்தையை மதிப்பிடுவது எளிது.

ஆனால் அந்த நடத்தைக்குப் பின்னால் இருக்கும் emotion, experience மற்றும் unmet need-ஐ புரிந்துகொள்வதுதான் குழந்தையின் மனநலத்தை அணுகுவதற்கான முக்கியமான படி.

Behaviour என்பது எப்போதும் முழுக் கதையல்ல

ஒரு சம்பவம் நிகழும்போது நமது மூளை அந்தத் தகவலை process செய்கிறது. அதற்கு நாம் அளிக்கும் அர்த்தம், முந்தைய அனுபவங்கள், தற்போதைய சூழல் மற்றும் உடலின் stress-response systems ஆகியவை நமது thoughts, emotions மற்றும் behaviour-ஐ பாதிக்கலாம்.

குறிப்பாக குழந்தைப் பருவத்தில் தொடர்ந்து ஏற்படும் கடுமையான தண்டனை, அவமானப்படுத்துதல், நிராகரிப்பு, குடும்ப conflict, bullying அல்லது பாதுகாப்பின்மை போன்ற அனுபவங்கள் சில குழந்தைகளின் emotional regulation மற்றும் threat response-ஐ பாதிக்கக்கூடும்.

அதனால் நாம் வெளியில் பார்க்கும்:

“கோபம்”
“அடம்”
“முரட்டுத்தனம்”
“Aggression”
“Bad Behaviour”

ஆகியவற்றின் பின்னால் சில நேரங்களில்,

பயம், மனவேதனை, shame, frustration, helplessness, பாதுகாப்பின்மை அல்லது புரிந்துகொள்ளப்படாத emotional needs இருக்கலாம்.

ஆனால் ஒவ்வொரு behavioural problem-க்கும் trauma மட்டுமே காரணம் என்றும் முடிவு செய்யக்கூடாது. குழந்தையின் temperament, neurodevelopmental conditions, learning difficulties, sleep, physical health, family environment மற்றும் பிற காரணிகளையும் assessment-ல் கவனிக்க வேண்டும்.

ஒரு 15 வயது சிறுவனின் அனுபவம்

சமீபத்தில் 15 வயது சிறுவன் ஒருவரின் வாழ்க்கை அனுபவத்தைக் கேட்டேன்.

அவர் பகிர்ந்த அனுபவங்கள் மனதைத் தொடுவதாக இருந்தன.

சிறுவயதிலிருந்தே தண்டனைகளும் மனதைப் பாதித்த அனுபவங்களும் இருந்ததாகக் கூறப்பட்டது.

காலப்போக்கில் அந்தச் சிறுவனிடம் அதிகமான கோபமும் கடுமையான reactions-உம் வெளிப்பட ஆரம்பித்தன.

அந்த நடத்தைக்கு பதிலாக மீண்டும் கோபம், criticism மற்றும் punishment அதிகரித்ததாகவும் குடும்பத்தினர் விவரித்தனர்.

இதனால் ஒரு cycle உருவாகியிருக்கலாம்:

Distress → Difficult Behaviour → Punishment/Conflict → More Distress → More Difficult Behaviour

இதுபோன்ற சூழலில் குழந்தையின் நடத்தையை மட்டும் நிறுத்த முயற்சிப்பது போதுமானதாக இருக்காது.

அந்த நடத்தையின் function மற்றும் அதன் பின்னால் இருக்கும் emotional experience-ஐயும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

“அவன் ஏன் இப்படி நடக்கிறான்?” என்பதை மாற்றிப் பார்ப்போம்

ஒரு குழந்தை கோபப்படும்போது,

“என்ன ஒரு மோசமான behaviour?”

என்று மட்டும் பார்க்காமல்:

“அவன் இப்போது என்ன உணர்கிறான்?”

“அவனை trigger செய்தது என்ன?”

“அவனுக்கு எங்கே பாதுகாப்பின்மை இருக்கிறது?”

“அவன் சொல்ல முடியாததை behaviour மூலம் காட்டுகிறானா?”

“இந்த behaviour-க்கு முன்பு என்ன நடந்தது?”

என்று கேட்கலாம்.

Behaviour-ஐப் புரிந்துகொள்வது அதை ஏற்றுக்கொள்வது அல்ல.

Aggression, violence அல்லது harmful behaviour இருந்தால் boundaries மற்றும் safety அவசியம்.

ஆனால் discipline என்பது humiliation அல்ல.

ஒரு குழந்தையின் நடத்தைக்கு எல்லை அமைத்தபடியே அதன் உணர்வையும் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

மனஅழுத்தம் உடலையும் பாதிக்குமா?

மனமும் உடலும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை.

Chronic stress குழந்தைகளின் sleep, appetite, concentration, fatigue, muscle tension, headaches, stomach discomfort மற்றும் overall wellbeing போன்றவற்றுடன் தொடர்புகொள்ளலாம்.

ஆனால் குழந்தைக்கு thyroid, hormonal changes, significant weight gain அல்லது வேறு physical symptoms ஏற்பட்டால் அவற்றை “மனஅழுத்தத்தால்தான் வந்தது” என்று முடிவு செய்யக்கூடாது.

Medical evaluation அவசியம்.

மருந்துக்குப் பிறகு உடல் எடை அதிகரித்தால்?

இந்தச் சிறுவனின் குடும்பம் பகிர்ந்த வரலாற்றில் mental-health treatment-க்குப் பிறகு உடல் எடை அதிகரித்ததாகவும், பின்னர் thyroid மற்றும் hormonal concerns ஏற்பட்டதாகவும் கூறப்பட்டது.

இந்த sequence மட்டும் வைத்து ஒன்று மற்றொன்றுக்குக் காரணம் என்று உறுதிப்படுத்த முடியாது.

சில psychiatric medications weight மற்றும் metabolic parameters-ஐ பாதிக்கக்கூடும்; ஆனால் எல்லா மருந்துகளும் ஒரே மாதிரி அல்ல. குழந்தையின் diagnosis, medication, dosage, duration, physical health மற்றும் laboratory findings ஆகியவற்றை அறியாமல் காரணத்தைத் தீர்மானிக்க முடியாது.

அதனால் significant weight அல்லது hormonal changes ஏற்பட்டால் treating doctor-உடன் review செய்வதும், தேவையான pediatric/endocrine evaluation பெறுவதும் முக்கியம்.

Prescribed medication-ஐ திடீரென நிறுத்தக்கூடாது.

“Shock Treatment” பற்றி ஒரு முக்கியமான தெளிவு

பொதுவாக மக்கள் “shock treatment” என்று குறிப்பிடுவது Electroconvulsive Therapy (ECT)-ஐ குறிக்கலாம்.

இதுபற்றி stigma அல்லது பயத்தை உருவாக்காமல் துல்லியமாகப் பேசுவது முக்கியம்.

ECT என்பது “கொடுமை” என்று பொதுவாக வரையறுக்கக்கூடிய treatment அல்ல. குறிப்பிட்ட கடுமையான psychiatric conditions-ல் specialist assessment, informed consent/appropriate legal safeguards மற்றும் anesthesia போன்ற மருத்துவ நடைமுறைகளுடன் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு treatment.

குறிப்பாக ஒரு 15 வயது குழந்தைக்கு ஏன் அந்த treatment வழங்கப்பட்டது, diagnosis என்ன, clinical severity என்ன, மற்ற treatments என்ன என்பதற்கான records இல்லாமல் அது சரியானதா தவறானதா என்று ஒரு case narrative-இலிருந்து தீர்மானிக்க முடியாது.

அதே நேரத்தில் குழந்தைகளுக்கான எந்த mental-health intervention-லும் diagnosis, indication, monitoring, consent, dignity மற்றும் family communication மிகுந்த கவனத்துடன் இருக்க வேண்டும்.

Psychological Support தொடங்கியபோது...

அந்தச் சிறுவனுடன் psychological work ஆரம்பித்தபோது, அவனுக்கு தனது அனுபவங்களைப் பேசுவதற்கான இடம் வழங்கப்பட்டது.

மனதில் இருந்த வலிகள், கோபம், பயம் மற்றும் experiences-ஐ மெதுவாகப் பகிர ஆரம்பித்ததாக குடும்பம் தெரிவித்தது.

அவனுடைய behaviour-ஐ மட்டும் பேசாமல்,

“நீ என்ன உணர்கிறாய்?”

“உனக்கு என்ன நடந்தது?”

“உனக்கு இப்போது என்ன தேவை?”

என்ற perspective-ல் உரையாட ஆரம்பித்தோம்.

அதே நேரத்தில் பெற்றோருடனும் psychological guidance மேற்கொள்ளப்பட்டது.

குழந்தை மட்டும் மாற வேண்டுமா?

இல்லை.

Child therapy-ல் சில நேரங்களில் மிக முக்கியமான மாற்றம் வீட்டில்தான் தேவைப்படும்.

பெற்றோருக்கு:

குழந்தையின் emotions-ஐ கேட்பது,

கோபத்தின் போது உடனடியாகக் கத்தாமல் இருப்பது,

specific positive behaviour-ஐ பாராட்டுவது,

humiliation இல்லாமல் boundaries அமைப்பது,

குழந்தையுடன் positive time செலவிடுவது,

conflict முடிந்த பிறகு relationship repair செய்வது

போன்ற approaches உதவலாம்.

இந்தக் குடும்பத்திலும் குழந்தையைச் சுற்றிய communication மாற ஆரம்பித்ததாக அவர்கள் தெரிவித்தனர்.

அவன் criticism மட்டுமல்லாமல் appreciation-ஐயும் அனுபவிக்க ஆரம்பித்தான்.

அரவணைப்பையும் புரிதலையும் உணர ஆரம்பித்தான்.

குழந்தையை மட்டும் “சரி செய்ய” முயற்சிப்பதற்குப் பதிலாக, குழந்தை வாழும் emotional environment-ஐயும் மாற்றுவது முக்கியம்.

பாராட்டுவது என்றால் தவறுகளைப் பார்க்காமல் இருப்பதா?

இல்லை.

Positive parenting என்றால் குழந்தை என்ன செய்தாலும்,

“பரவாயில்லை”

என்று சொல்வது அல்ல.

Healthy parenting-ல் warmth-உம் boundaries-உம் இரண்டும் தேவை.

உதாரணமாக குழந்தை கோபத்தில் ஒரு பொருளை வீசினால்:

“நீ கோபமாக இருப்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். ஆனால் பொருட்களை வீசுவது பாதுகாப்பானது அல்ல. முதலில் அமைதியாகலாம்; பிறகு என்ன நடந்தது என்று பேசலாம்.”

என்று சொல்லலாம்.

இங்கே emotion ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.

Harmful behaviour ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை.

Emotion-ஐ validate செய்யலாம்; behaviour-க்கு boundary அமைக்கலாம்.

Parenting Education ஏன் முக்கியம்?

ஒருவர் பெற்றோராக மாறும்போது குழந்தையின் உணவு, vaccination, growth மற்றும் physical health பற்றி பல தகவல்கள் கிடைக்கின்றன.

அதே அளவிற்கு குழந்தையின் emotional development பற்றிய education-உம் கிடைக்க வேண்டும்.

பெற்றோர்கள் அறிந்திருக்க வேண்டிய சில அடிப்படை கேள்விகள்:

குழந்தையின் உணர்வுகளை எப்படி கேட்பது?

அடிக்காமல், அவமானப்படுத்தாமல் எப்படி discipline செய்வது?

கோபத்தில் இருக்கும் குழந்தையிடம் எப்படி பேசுவது?

Tantrum மற்றும் distress-ஐ எப்படி வேறுபடுத்துவது?

Healthy boundaries எப்படி அமைப்பது?

குழந்தையிடம் மன்னிப்பு கேட்பது எப்படி?

எப்போது psychologist அல்லது psychiatrist உதவி தேவை?

Self-harm அல்லது suicide-related statements வந்தால் என்ன செய்ய வேண்டும்?

இவை parenting-ன் அடிப்படை mental-health skills ஆகப் பார்க்கப்பட வேண்டும்.

கர்ப்பகாலத்திலிருந்தே Parenting Education தேவையா?

Prenatal மற்றும் postnatal healthcare-ல் குழந்தையின் physical development மட்டுமல்லாமல் parental mental health, attachment, responsive caregiving, emotional development மற்றும் Positive Discipline பற்றிய education-ஐ வலுப்படுத்துவது பயனுள்ளதாக இருக்கலாம்.

இதை ஒரு public-health initiative ஆக விரிவாக்கலாம்.

Primary Health Centres, maternity services, schools மற்றும் community programmes மூலம் age-appropriate parenting education வழங்கப்படலாம்.

இது குழந்தைகளுக்கு ஒருபோதும் mental-health difficulty வராது என்று guarantee அளிக்காது.

ஆனால் பெற்றோருக்கு early warning signs-ஐ அடையாளம் காணவும், supportive environment உருவாக்கவும், தேவையான professional help-ஐ முன்கூட்டியே பெறவும் உதவக்கூடும்.

குழந்தைக்கு உணவு, உடை, கல்வி மட்டும் போதுமா?

அவை மிகவும் முக்கியம்.

அவற்றுடன் emotional wellbeing-உம் முக்கியம்.

குழந்தைக்கு:

கேட்கப்படும் குரல் வேண்டும்.

பாதுகாப்பாக உணரும் உறவு வேண்டும்.

அவமானப்படுத்தாத correction வேண்டும்.

வயதுக்கேற்ற boundaries வேண்டும்.

தவறு செய்த பிறகும் தன் மதிப்பு அழிந்துவிடவில்லை என்ற நம்பிக்கை வேண்டும்.

அன்புடன் வழிகாட்டும் பெரியவர்கள் வேண்டும்.

இதுதான் emotional safety-ன் ஒரு பகுதி.

தமிழகத்தில் என்ன செய்யலாம்?

குழந்தைகளின் மனநலத்தை மேம்படுத்துவது treatment services அதிகரிப்பதுடன் மட்டும் முடிவதில்லை.

Prevention மற்றும் early intervention-உம் முக்கியம்.

தமிழகத்தில் maternal-health programmes, schools மற்றும் community-health settings-உடன் parenting மற்றும் child emotional-health education-ஐ மேலும் ஒருங்கிணைப்பது குறித்து public-health அளவில் விவாதிக்கலாம்.

இதில் Positive Discipline, developmental milestones, emotional regulation, parent–child communication, bullying, digital wellbeing, adolescent mental health, self-harm warning signs மற்றும் professional referral pathways போன்றவை இடம்பெறலாம்.

குழந்தைக்கு பிரச்சினை தீவிரமான பிறகு மட்டும் குடும்பத்தை அணுகாமல், பெற்றோராகும் ஆரம்ப நிலையிலிருந்தே mental-health literacy வழங்குவது ஒரு முக்கியமான preventive approach ஆக இருக்க முடியும்.

முடிவுரை

ஒரு குழந்தை கோபமாக இருக்கிறது என்றால்,

கோபத்தை மட்டும் பார்க்காதீர்கள்.

அதற்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்று கேளுங்கள்.

ஒரு குழந்தை அடம்பிடிக்கிறது என்றால்,

அடத்தை மட்டும் நிறுத்த முயற்சிக்காதீர்கள்.

அதற்கு முன்பு என்ன நடந்தது என்பதைப் பாருங்கள்.

ஒரு குழந்தை aggressive behaviour காட்டினால்,

பாதுகாப்பிற்கான boundaries-ஐ உடனடியாக அமைக்க வேண்டும்.

அதே நேரத்தில்:

“இந்த behaviour எதை communicate செய்கிறது?”

என்ற கேள்வியையும் மறந்துவிடாதீர்கள்.

குழந்தையின் நடத்தையை மாற்றுவதற்கு முன் அதன் உணர்வைப் புரிந்துகொள்வோம்.

அந்த உணர்வைத் தீர்ப்பிடுவதற்கு முன் அதன் அனுபவத்தைப் புரிந்துகொள்வோம்.

குழந்தையை மட்டும் மாற்ற முயற்சிப்பதற்கு முன், அந்தக் குழந்தையைச் சுற்றியுள்ள பெரியவர்கள் என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் சிந்திப்போம்.

ஒரு குழந்தையின் வலியைப் புரிந்துகொள்வது தவறான நடத்தைக்கு அனுமதி வழங்குவது அல்ல; அந்த நடத்தையை பாதுகாப்பாகவும் நிலையான முறையிலும் மாற்றுவதற்கான காரணத்தைத் தேடுவது.

ஒரு ஆரோக்கியமான தலைமுறையை உருவாக்குவது நோய் வந்த பிறகு சிகிச்சை வழங்குவதில் மட்டும் தொடங்குவதில்லை.

அது ஒரு குழந்தை பாதுகாப்பாகவும், மதிக்கப்படுவதாகவும், கேட்கப்படுவதாகவும் உணரும் வீட்டிலிருந்தே தொடங்குகிறது.

உளவியல் பேசுவோம்:
Calmscious WhatsApp Group

Dr. Mehar Nithyan, PhD (Psychology)
Director – Calmscious Psychotherapy Clinic
Contact: +91 88384 28286