குழந்தையின் தலைவலிக்கான காரணத்தை அறிந்து உதவுவது எப்படி?

“அம்மா, தலை வலிக்கிறது...”

ஒரு குழந்தை இப்படிச் சொன்னவுடன் நாம் என்ன செய்வோம்?

தண்ணீர் குடிக்கச் சொல்வோம். சிறிது நேரம் படுக்கச் சொல்வோம். தூக்கம் குறைந்ததா, சாப்பிட்டதா என்று பார்ப்போம்.

இவை அனைத்தும் முக்கியமானவை.

ஆனால் சில நேரங்களில் இன்னொரு கேள்வியும் கேட்க வேண்டியிருக்கலாம்:

“தலைவலி ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பு குழந்தையின் மனதில் என்ன நடந்துகொண்டிருந்தது?”

குழந்தைகளின் தலைவலிக்கு பல உடல்ரீதியான காரணங்கள் இருக்கலாம். அதே நேரத்தில் stress, anxiety, பள்ளி அழுத்தம், தூக்கக் குறைவு மற்றும் emotional distress போன்ற காரணிகளும் சில குழந்தைகளிடம் தலைவலியைத் தூண்டவோ அதிகரிக்கவோ முடியும்.

எனவே தலைவலியை “உடல் பிரச்சினை” அல்லது “மனப் பிரச்சினை” என்று உடனடியாக இரண்டாகப் பிரிப்பதைவிட, குழந்தையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வதே சிறந்த அணுகுமுறை.

முதலில் குழந்தையிடம் மென்மையாகப் பேசுங்கள்

தலைவலி எப்போது ஆரம்பித்தது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்.

குழந்தையை விசாரணை செய்வதுபோல் தொடர்ந்து கேள்விகள் கேட்க வேண்டாம்.

அமைதியாகக் கேட்கலாம்:

“எப்போது தலை வலிக்க ஆரம்பித்தது?”

“இன்று பள்ளியில் உன்னை வருத்தப்படுத்திய சம்பவம் ஏதாவது நடந்ததா?”

“யாராவது உன்னிடம் கடுமையாகப் பேசினார்களா?”

“அப்போது உனக்கு பயமா, கோபமா அல்லது வருத்தமா இருந்தது?”

“இன்று சரியாக சாப்பிட்டாயா? தண்ணீர் குடித்தாயா?”

குழந்தையின் பதிலுக்கு நேரம் கொடுங்கள்.

சில குழந்தைகள் உடனடியாகப் பேசுவார்கள். மற்றவர்கள் சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகுதான் மனதில் இருப்பதைச் சொல்வார்கள்.

குழந்தைகள் மனஅழுத்தத்தை எப்போதும் வார்த்தைகளில் சொல்ல மாட்டார்கள்

பெரியவர்கள்,

“இன்று எனக்கு அதிக stress.”

என்று சொல்லிவிடலாம்.

ஒரு குழந்தையால் அதே உணர்வை அப்படியே அடையாளம் கண்டு சொல்ல முடியாமல் இருக்கலாம்.

அதற்குப் பதிலாக,

“தலை வலிக்கிறது.”

“வயிறு வலிக்கிறது.”

“பள்ளிக்குப் போக வேண்டாம்.”

“ரொம்ப tired.”

என்று சொல்லலாம்.

Stress மற்றும் anxiety சில குழந்தைகளிடம் headache, stomachache, muscle tension, sleep difficulties போன்ற physical symptoms-உடன் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம்.

ஆனால் இதன் பொருள் ஒவ்வொரு தலைவலியும் வெளிப்படுத்தப்படாத உணர்ச்சிகளால்தான் வருகிறது என்பதல்ல.

இதுதான் பெற்றோர்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான வேறுபாடு.

பள்ளியில் நடந்த ஒரு சம்பவம் காரணமாக இருக்க முடியுமா?

இருக்கலாம்.

ஒரு ஆசிரியர் கடுமையாகப் பேசியிருக்கலாம்.

நண்பர் கேலி செய்திருக்கலாம்.

தேர்வு பயம் இருக்கலாம்.

மதிப்பெண் குறைந்திருக்கலாம்.

Classroom-ல் அவமானமாக உணர்ந்திருக்கலாம்.

Bullying நடந்திருக்கலாம்.

அல்லது வீட்டில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தை நினைத்துக் கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருக்கலாம்.

இத்தகைய emotional stress குழந்தையின் physical discomfort-ஐ அதிகரிக்கக்கூடும்.

ஆனால் குழந்தையிடம்,

“Teacher திட்டியதால்தான் உனக்கு தலைவலி வந்திருக்கிறது”

என்று பெற்றோர் முன்கூட்டியே காரணத்தைச் சொல்லக்கூடாது.

அதற்குப் பதிலாக குழந்தையின் அனுபவத்தை திறந்த மனதுடன் கேட்க வேண்டும்.

குழந்தையின் உணர்வை முதலில் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்

குழந்தை,

“Teacher எல்லோருக்கும் முன்னால் திட்டினார்”

என்று கூறுவதாக வைத்துக்கொள்வோம்.

உடனடியாக,

“நீ என்ன தவறு செய்தாய்?”

என்று கேட்பதைவிட,

“அது உனக்கு வருத்தமாக இருந்திருக்கும். என்ன நடந்தது என்று சொல்ல விரும்பினால் நான் கேட்கிறேன்.”

என்று ஆரம்பிக்கலாம்.

பின்னர்,

“ஒருவர் கோபத்தில் கூறிய ஒரு வார்த்தை உன்னுடைய முழு மதிப்பையும் தீர்மானிக்காது. நாம் என்ன நடந்தது என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, அடுத்து என்ன செய்யலாம் என்று பார்க்கலாம்.”

என்று சொல்லலாம்.

இது குழந்தைக்கு emotional safety கொடுக்கிறது.

Positive Reframing என்றால் நடந்ததை மாற்றிக் கற்பனை செய்வதா?

இங்கே கவனமாக இருக்க வேண்டும்.

ஒரு ஆசிரியர் உண்மையில் குழந்தையை அவமானப்படுத்தியிருந்தால்,

“Teacher உன்னைப் பாராட்டினார் என்று கற்பனை செய்”

என்று சொல்லி உண்மையான அனுபவத்தை மாற்ற முயற்சிப்பது அவசியமில்லை.

அதற்குப் பதிலாக ஆரோக்கியமான reframing என்பது:

“Teacher அப்படிச் சொன்னது எனக்கு வலித்தது. ஆனால் அந்த ஒரு சம்பவம் நான் திறமையற்றவன் என்று அர்த்தமல்ல.”

“நான் தவறு செய்திருந்தாலும் அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள முடியும்.”

“என்னிடம் பல நல்ல திறமைகள் இருக்கின்றன.”

என்று நிகழ்விற்கு சமநிலையான புதிய அர்த்தத்தை உருவாக்குவது.

நடந்ததை மறுப்பது healing அல்ல; நடந்தது நமது self-worth-ஐ நிர்ணயிக்காமல் இருக்கக் கற்றுக்கொள்வதே முக்கியம்.

குழந்தையின் strengths-ஐ நினைவூட்டுங்கள்

ஒரு negative experience குழந்தையின் முழு கவனத்தையும் பிடித்துக்கொள்ளும்போது, வாழ்க்கையின் மற்ற நல்ல அனுபவங்களை நினைவூட்டலாம்.

அவர் பெற்ற பாராட்டுகள், நண்பர்களுடன் இருந்த மகிழ்ச்சியான தருணங்கள், படிப்பில் செய்த முன்னேற்றம், விளையாட்டு அல்லது creative skills போன்றவற்றைப் பேசலாம்.

உதாரணமாக:

“ஒரு நாள் கஷ்டமாக இருந்தது. ஆனால் உன் முழு பள்ளி வாழ்க்கையும் அந்த ஒரு நாளல்ல.”

“நீ செய்த நல்ல விஷயங்களையும் நினைத்துப் பார்ப்போம்.”

இது நடந்த கஷ்டமான அனுபவத்தை மறுப்பதல்ல. அதை ஒரு பெரிய, சமநிலையான perspective-ல் பார்க்க உதவுவது.

மனதை அமைதிப்படுத்தினால் தலைவலி குறையுமா?

Stress ஒரு trigger அல்லது aggravating factor ஆக இருக்கும் சில குழந்தைகளுக்கு relaxation உதவக்கூடும்.

அமைதியான இடத்தில் ஓய்வு, போதுமான தண்ணீர், சரியான உணவு, தூக்கம், screen break, மெதுவான breathing மற்றும் emotional reassurance போன்றவை உதவியாக இருக்கலாம்.

ஆனால் “positive thoughts உருவாக்கும் chemicals தலைவலிக்கான மருந்து” என்று கூறுவது அறிவியல் ரீதியாக மிகைப்படுத்தப்பட்ட கருத்து.

Relaxation மற்றும் emotional regulation pain perception மற்றும் stress response-ஐ பாதிக்கக்கூடும். ஆனால் அவை மருத்துவ காரணமுள்ள தலைவலிக்கான universal cure அல்ல.

குழந்தையின் தலைவலிக்கு வேறு என்ன காரணங்கள் இருக்கலாம்?

குழந்தையின் headache-க்கு emotional stress மட்டுமின்றி migraine, viral illness, dehydration, தூக்கக் குறைவு, உணவைத் தவிர்த்தல், eyesight problems மற்றும் பல காரணங்கள் இருக்கலாம்.

எனவே recurrent headache-ஐ மனஅழுத்தம் என்று மட்டும் முடிவு செய்துவிடக்கூடாது.

ஒரு எளிய headache diary வைத்துக்கொள்வதும் உதவும்:

தலைவலி வந்த நேரம், அதற்கு முன்பு குழந்தை என்ன செய்தது, உணவு/தண்ணீர், தூக்கம், screen use, பள்ளியில் நடந்த நிகழ்வுகள், emotional state மற்றும் தலைவலி எவ்வளவு நேரம் நீடித்தது என்பவற்றைக் குறித்துக்கொள்ளலாம்.

இதனால் pattern இருக்கிறதா என்பதை பெற்றோரும் மருத்துவரும் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

எப்போது மருத்துவரை அணுக வேண்டும்?

தலைவலி அடிக்கடி திரும்பத் திரும்ப வந்தால், அதிகரித்தால் அல்லது குழந்தையின் பள்ளி, தூக்கம் மற்றும் அன்றாட செயல்பாடுகளை பாதித்தால் குழந்தை மருத்துவரின் மதிப்பீட்டைப் பெறுவது நல்லது.

குறிப்பாக திடீரென மிகவும் கடுமையான தலைவலி, தலைக்காயத்திற்குப் பிறகு headache, தொடர்ந்து வாந்தி, மயக்கம், பார்வை மாற்றம், நடப்பதில் அல்லது பேசுவதில் சிரமம், உடலின் ஒரு பகுதியில் பலவீனம், கடுமையான காய்ச்சல் அல்லது குழந்தையின் வழக்கமான நடத்தையில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம் போன்றவை இருந்தால் உடனடியாக மருத்துவ உதவி பெற வேண்டும்.

உளவியல் ஆதரவு எப்போது தேவைப்படலாம்?

மருத்துவ மதிப்பீட்டுடன் சேர்த்து குழந்தைக்கு தொடர்ந்து:

பள்ளிக்குச் செல்ல பயம், தேர்வு anxiety, bullying தொடர்பான distress, அடிக்கடி அழுதல், தூக்கப் பிரச்சினை, அதிகமான worry அல்லது காரணம் கண்டறிய முடியாத recurrent physical complaints இருந்தால் psychological assessment உதவியாக இருக்கலாம்.

Psychotherapy-ன் நோக்கம் “எல்லா உடல் பிரச்சினைகளையும் மனதால் குணப்படுத்துவது” அல்ல.

மாறாக குழந்தையின் stress, anxiety, emotional regulation மற்றும் coping skills-ஐ மேம்படுத்த உதவுவதே அதன் பங்கு.

பெற்றோர் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டிய முக்கியமான விஷயம்

குழந்தை தலைவலிப்பதாகச் சொன்னால்,

“இதெல்லாம் உன் மனதில்தான் இருக்கிறது”

என்று நிராகரிக்காதீர்கள்.

அதேபோல்,

“நிச்சயமாக யாரோ உன்னை மனதளவில் பாதித்திருக்கிறார்கள்”

என்றும் உடனடியாக முடிவு செய்யாதீர்கள்.

முதலில் கேளுங்கள்.

உடலை கவனியுங்கள்.

உணர்வுகளையும் கவனியுங்கள்.

தொடர்ந்து இருந்தால் மதிப்பீடு பெறுங்கள்.

இதுதான் குழந்தைக்கு பாதுகாப்பான அணுகுமுறை.

முடிவுரை

ஒரு குழந்தையின் தலைவலி என்பது ஒரு symptom. அதன் பின்னால் ஒரே ஒரு காரணம் இருக்க வேண்டியதில்லை.

சில நேரங்களில் உடல் காரணம் இருக்கலாம்.

சில நேரங்களில் stress ஒரு trigger ஆக இருக்கலாம்.

சில குழந்தைகளிடம் இரண்டும் ஒன்றாகவும் இருக்கலாம்.

எனவே குழந்தையை குற்றம் சொல்லாமல், பயமுறுத்தாமல், அதன் உடல் அறிகுறியையும் உணர்வையும் மதித்து அணுகுங்கள்.

“உனக்கு என்ன நடந்தது என்று சொல்லலாம். நான் கேட்கிறேன். நாம் சேர்ந்து புரிந்துகொள்வோம்.”

என்ற பெற்றோரின் ஒரு செய்தியே குழந்தைக்கு பெரிய emotional safety-ஐ உருவாக்கக்கூடும்.

Calmscious பயிற்சிகள் மூலம் குழந்தைகளின் thought patterns, emotional regulation மற்றும் stress-management திறன்களைப் புரிந்துகொள்ளவும் பயிற்சி செய்யவும் உதவலாம். அதே நேரத்தில் உடல் அறிகுறிகளுக்குத் தேவையான மருத்துவ மதிப்பீட்டைத் தவிர்க்கக்கூடாது.