13 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பிரிவை முடிவு செய்த மனைவி: ஒரு மன்னிப்பு திருமணத்தின் திசையை மாற்றியது எப்படி?

“அவர்மீது எனக்குக் கோபமோ வெறுப்போ இல்லை. ஆனால் இனிமேல் அவருடன் வாழ்ந்தால் நாங்கள் இருவருமே மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியாது.”

திருமணமாகி 13 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு என்னைச் சந்தித்த ஒரு பெண் கூறிய வார்த்தைகள் இவை.

அவர் தனது திருமண வாழ்க்கையைச் சரிசெய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் வரவில்லை.

கணவரை மாற்ற வேண்டும் என்றும் வரவில்லை.

பழிவாங்க வேண்டும் என்றும் நினைக்கவில்லை.

அவர் விரும்பியது அமைதியான பிரிவு.

பல வருடங்களாக ஏற்பட்ட emotional pain-க்குப் பிறகு, இந்த உறவைத் தொடர்வதைவிட மரியாதையுடன் விலகுவதே தனக்கும் குடும்பத்திற்கும் நல்லது என்ற முடிவிற்கு அவர் வந்திருந்தார்.

ஆனால் அடுத்த சில மாதங்களில் நிகழ்ந்த மாற்றங்கள், அந்தத் திருமணத்தை இருவருமே முற்றிலும் வேறொரு கோணத்தில் பார்க்க வைத்தன.

காதலில் தொடங்கிய 13 ஆண்டுகால திருமணம்

அது ஒரு காதல் திருமணம்.

ஒருகாலத்தில் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் விரும்பியே வாழ்க்கையைத் தொடங்கியிருந்தனர்.

ஆனால் திருமணத்திற்குப் பிறகு வாழ்க்கையைப் பற்றிய இருவரின் expectations மற்றும் goals வேறுபட்டிருப்பதை மனைவி உணர ஆரம்பித்தார்.

அவருக்கு பெரிய தொழில் கனவுகள் இருந்தன.

வருமானத்தை அதிகரிக்க வேண்டும்.

வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்த வேண்டும்.

குழந்தைகளுக்கு நல்ல கல்வி வாய்ப்புகளை உருவாக்க வேண்டும்.

தொழிலில் தொடர்ந்து முன்னேற வேண்டும்.

கணவரோ, கிடைக்கும் வருமானத்திற்குள் எளிமையாகவும் நிம்மதியாகவும் வாழ்வதே போதுமானது என்ற அணுகுமுறையைக் கொண்டிருந்தார்.

இரண்டில் ஒன்று சரி, மற்றொன்று தவறு என்று சொல்ல முடியாது.

ஆனால் இரண்டு வேறுபட்ட வாழ்க்கை மதிப்புகள் உரையாடப்படாமல் போகும்போது, அவை உறவில் conflict-ஆக மாறலாம்.

மனைவி தொழிலில் உயர்ந்தார்; உறவில் விலகல் அதிகரித்தது

கணவரிடமிருந்து தான் எதிர்பார்த்த அளவிற்கு ஆதரவு கிடைக்கவில்லை என்று அவர் உணர்ந்தாலும், தனது முயற்சியை நிறுத்தவில்லை.

தொழிலில் தொடர்ந்து முன்னேறினார்.

வருமானம் அதிகரித்தது.

சமூக அங்கீகாரமும் கிடைத்தது.

ஆனால் அந்த வெற்றிகளுக்கு நடுவிலும் ஒரு emotional need நிறைவேறாமல் இருந்ததாக அவர் உணர்ந்தார்:

“என் வாழ்க்கைத்துணை என்னைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”

“என் முயற்சியை அவர் அங்கீகரிக்க வேண்டும்.”

“என் வளர்ச்சியை அவர் தனது எதிரியாகப் பார்க்கக்கூடாது.”

அதே நேரத்தில் தனது கணவரைப் பற்றிய நல்ல விஷயங்களையும் அவர் மறுக்கவில்லை.

“அவர் குழந்தைகளுக்கு மிகச் சிறந்த தந்தை. குழந்தைகளைக் கவனித்துக்கொள்வதில் அவரை யாருடனும் ஒப்பிட முடியாது. பெரும்பாலான நேரங்களில் அவர் நல்லவர்தான்.”

என்றார்.

பிரச்சினை வேறொரு இடத்தில் இருந்தது.

சில நிமிடக் கோபம்; பல நாட்கள் நீடித்த மனக்காயம்

மனைவி அவர் சொன்ன ஒரு விஷயத்தை மறந்துவிட்டால், உடனடியாகச் செய்யாமல் விட்டால் அல்லது அதற்கு அவர் எதிர்பார்த்த முக்கியத்துவத்தைத் தரவில்லை என்றால் கணவர் அதிகமாகக் கோபப்படுவதாக அவர் விவரித்தார்.

சில நேரங்களில் குரலை உயர்த்திப் பேசுவார்.

சில நேரங்களில் உறவினர்கள் அல்லது மற்றவர்கள் முன்னிலையிலும் அவமானமாக உணர வைக்கும் விதத்தில் பேசுவார்.

கணவருக்கு அது சில நிமிடங்களுக்கான anger expression ஆக இருந்திருக்கலாம்.

ஆனால் மனைவிக்கு அதன் emotional impact சில நிமிடங்களில் முடிந்துவிடவில்லை.

ஒரு சம்பவம்.

அதற்குப் பிறகு இன்னொன்று.

மீண்டும் இன்னொன்று.

ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல unresolved hurt சேர்ந்துகொண்டே இருந்தது.

ஒருவருக்கு “நான் கோபத்தில் சொன்னேன்” என்று முடிந்த சம்பவம், மற்றொருவரின் மனதில் நீண்டகால காயமாக இருக்கலாம்.

“என் வெற்றி அவருக்கு insecurity கொடுக்கிறதா?”

ஒரு கட்டத்தில் மனைவி தனது கணவரின் நடத்தைக்கு ஒரு காரணத்தைக் கண்டுபிடிக்க முயன்றார்.

தான் தொழிலில் உயர்ந்ததும், அதிகமான வருமானம் மற்றும் recognition பெற்றதும் கணவருக்குள் insecurity உருவாக்கியிருக்கலாம் என்று நினைத்தார்.

அது அவருடைய interpretation.

அந்த நேரத்தில் கணவரின் நடத்தைக்கான உண்மையான காரணத்தை உறுதியாகத் தீர்மானிக்க முடியாது.

கோபத்தின் பின்னால் insecurity இருக்கலாம். Stress இருக்கலாம். Learned communication pattern இருக்கலாம். Emotional Regulation difficulty இருக்கலாம். பழைய அனுபவங்கள் இருக்கலாம். அல்லது பல காரணிகள் ஒன்றாக இருக்கலாம்.

எனவே “மனைவி வெற்றி பெற்றதால் கணவர் insecure ஆனார்” என்று முடிவு செய்வதைவிட, அவரது அனுபவத்தையும் நடத்தையையும் தனியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது.

“இந்தத் திருமணத்தை மீண்டும் சரிசெய்ய விரும்புகிறீர்களா?”

ஆலோசனையின்போது அவரிடம் கேட்டேன்:

“நீங்கள் இப்போது என்ன நடக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்கள்? இந்த உறவை மீண்டும் சரிசெய்ய முயற்சி செய்ய விரும்புகிறீர்களா?”

அவரது பதில் தெளிவாக இருந்தது.

“இல்லை. 13 ஆண்டுகளில் போதுமான வேதனையை அனுபவித்துவிட்டேன். அவர்மீது எனக்குக் கோபமோ வெறுப்போ இல்லை. அவரைக் காயப்படுத்தவும் விரும்பவில்லை. ஆனால் இனிமேல் சேர்ந்து வாழ்ந்தால் இருவரும் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியாது என்று நினைக்கிறேன்.”

அவர் சண்டையில்லாத separation-ஐ விரும்பினார்.

அதே நேரத்தில் இரண்டு விஷயங்களைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டார்.

குழந்தைகளின் emotional wellbeing.

மற்றும் பிரிவை கணவர் எவ்வாறு எதிர்கொள்வார் என்பது.

தான் திருமணத்தில் தொடர விரும்பவில்லை என்றாலும், கணவருக்கு மனரீதியான பாதிப்பு ஏற்பட வேண்டாம் என்ற அக்கறையும் அவரிடம் இருந்தது.

ஒருவரை வற்புறுத்தி psychotherapy-க்கு கொண்டுவர முடியுமா?

ஒருவரின் வாழ்க்கைத்துணை therapy தேவை என்று நினைப்பதால் மட்டும் psychotherapy பயனளிக்கும் என்று சொல்ல முடியாது.

Therapy-க்கு consent, willingness மற்றும் participation முக்கியம்.

எனவே கணவர் தன்னுடைய விருப்பத்துடன் உதவியை நாடுவது முக்கியம் என்று விளக்கப்பட்டது.

பொருத்தமான வரம்புகளுடனும் சம்மதத்துடனும் emotional wellbeing குறித்த பொதுவான தகவல்கள் அவரிடம் சென்றடைந்தன.

ஆரம்பத்தில் அவற்றைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவர், பின்னர் தானாகவே தொடர்புகொண்டார்.

அதன் பிறகுதான் அவரது psychotherapy தொடங்கியது.

முதலில் வெளிவந்தது குற்றச்சாட்டுகள்

ஆரம்ப sessions-ல் அவர் மனதில் இருந்தவற்றை வெளிப்படுத்தினார்.

மனைவி தன்னைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

தனக்கு மரியாதை கொடுக்கவில்லை.

தனது கருத்துகளை மதிக்கவில்லை.

என்று அவர் உணர்ந்திருந்தார்.

இந்தக் கட்டத்தில் உடனடியாக,

“நீங்கள் தவறு; உங்கள் மனைவிதான் சரி”

என்று தீர்ப்பளிப்பது therapy அல்ல.

அதேபோல் அவரது கோபத்தை நியாயப்படுத்துவதும் therapy அல்ல.

முதலில் அவரது thoughts, emotions மற்றும் experiences-ஐ judgement இல்லாமல் புரிந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது.

கோபத்திற்குக் கீழே என்ன இருந்தது?

Sessions தொடர்ந்தபோது அவர் தனது வாழ்க்கையின் பழைய அனுபவங்களைப் பற்றியும் பேச ஆரம்பித்தார்.

குழந்தைப் பருவத்தில் ஏற்பட்ட வேதனையான அனுபவங்கள், பள்ளியில் சந்தித்த அவமானங்கள் மற்றும் self-worth-ஐ பாதித்த நினைவுகள் குறித்து பகிர்ந்துகொண்டார்.

அவை அவரது தற்போதைய நடத்தைக்கு எவ்வாறு தொடர்புடையதாக இருக்கலாம் என்பதையும் ஆராய முடிந்தது.

இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கிறது.

Childhood wounds இருப்பதால் ஒருவர் கத்துவது சரியாகிவிடாது.

கடந்தகால அனுபவங்கள் தற்போதைய reactions-ஐப் புரிந்துகொள்ள உதவலாம்.

ஆனால் அவை மற்றவரை அவமானப்படுத்துவதற்கான justification அல்ல.

Explanation என்பது excuse அல்ல.

இதுதான் therapy-ல் முக்கியமான திருப்பமாக இருந்தது.

“எனக்கு ஏன் கோபம் வருகிறது?” என்பதிலிருந்து “என் கோபம் மற்றவருக்கு என்ன செய்கிறது?” என்பதற்கு

தனது anger triggers-ஐ கவனிக்க ஆரம்பித்தார்.

கோபம் அதிகரிக்கும் முன்பு உடலில் என்ன நடக்கிறது?

மனதில் என்ன thought வருகிறது?

எதை disrespect என்று interpret செய்கிறார்?

உடனடியாகக் கத்துவதற்குப் பதிலாக எப்படி pause செய்யலாம்?

தனது disappointment-ஐ எப்படித் தெளிவாகச் சொல்லலாம்?

மற்றவரின் perspective-ஐ எப்படி கேட்கலாம்?

என்பவற்றில் வேலை செய்யப்பட்டது.

Emotional Regulation, communication, self-awareness மற்றும் self-care போன்ற பகுதிகளிலும் கவனம் செலுத்தப்பட்டது.

காலப்போக்கில் அவர் தனது reactions-ஐ வேறுவிதமாக அணுக ஆரம்பித்ததாகக் கூறினார்.

ஆனால் மிக முக்கியமான மாற்றம் கோபம் குறைந்தது மட்டுமல்ல.

தனது நடத்தையின் impact-ஐ அவர் பார்க்க ஆரம்பித்தது.

பொறுப்புணர்வு உருவான தருணம்

ஒருநாள் அவர் கூறினார்:

“கடந்த 13 ஆண்டுகளில் என்னுடைய நடத்தையால் என் மனைவி எவ்வளவு காயப்பட்டிருக்கிறார் என்பதை இப்போது புரிந்துகொள்கிறேன். யாரோ சொல்லியதால் அல்ல. நான் உண்மையாக உணர்ந்ததால் அவரிடம் மன்னிப்புக் கேட்க விரும்புகிறேன்.”

இந்த வாக்கியம் முக்கியமானது.

ஏனெனில் healthy relationship repair-ல் “Sorry” என்ற ஒரு வார்த்தை மட்டும் போதுமானதல்ல.

உண்மையான repair-ல்:

தான் செய்ததை ஏற்றுக்கொள்வது,

அதனால் மற்றவருக்கு ஏற்பட்ட impact-ஐ புரிந்துகொள்வது,

excuse சொல்லாமல் responsibility எடுப்பது,

மன்னிக்கும்படி அழுத்தம் கொடுக்காமல் இருப்பது,

மற்றும் behavior change-ஐ தொடர்ந்து காட்டுவது

முக்கியம்.

மனதாரக் கேட்கப்பட்ட மன்னிப்பு

அவர் தனது மனைவியிடம் பேசினார்.

கடந்தகாலத்தில் தனது நடத்தையால் ஏற்பட்ட வலியை ஏற்றுக்கொண்டார்.

கோபத்தை நியாயப்படுத்தவில்லை.

“நான் இப்படித்தான்” என்று சொல்லவில்லை.

உடனடியாக மன்னிக்க வேண்டும் என்றும் கேட்கவில்லை.

தனது நடத்தைக்குப் பொறுப்பேற்று, மாற்றத்தைத் தொடர விரும்புவதாகத் தெரிவித்தார்.

பல ஆண்டுகளாக,

“எனக்கு ஏற்பட்ட வலியை இவர் புரிந்துகொள்ளவே இல்லை”

என்று உணர்ந்திருந்த மனைவிக்கு இந்த உரையாடல் வேறுபட்ட அனுபவமாக இருந்தது.

“இப்போது அனைத்தும் வேறுபட்டதாகத் தெரிகிறது”

சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு அந்தப் பெண் மீண்டும் தொடர்புகொண்டார்.

அவர் கூறியது:

“ஒருவர் தான் செய்த தவறுகளை உண்மையாக உணர்ந்து, அதனால் ஏற்பட்ட வலியைப் புரிந்துகொண்டு, தன்னை மாற்றிக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கும்போது உடனடியாக அவரிடமிருந்து விலகிச் செல்ல வேண்டியதில்லை என்று இப்போது உணர்கிறேன். புதிய புரிதலுடன் எங்கள் வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டமைக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை வந்திருக்கிறது.”

இது அவருடைய தனிப்பட்ட முடிவு.

Therapy அவரை திருமணத்தில் தொடருமாறு கட்டாயப்படுத்தவில்லை.

கணவரின் மாற்றம் அவருக்கு ஒரு புதிய possibility-ஐ பார்க்க உதவியது.

இறுதி முடிவு அவருடையதே.

இந்த மாற்றம் எதனால் ஏற்பட்டது?

இந்தக் குடும்பத்தின் மாற்றத்தை,

“Childhood Trauma கண்டுபிடிக்கப்பட்டது; அதனால் marriage சரியாகிவிட்டது”

என்று எளிமைப்படுத்தக்கூடாது.

Relationship change பொதுவாக பல காரணிகளை உள்ளடக்குகிறது.

இந்த அனுபவத்தில் முக்கியமாகத் தெரிந்தவை:

Self-awareness.
Emotional regulation.
Accountability.
Respectful communication.
Empathy.
Consistent behavioural change.

Psychotherapy கடந்தகாலத்தைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு இடத்தை உருவாக்கியது.

ஆனால் கடந்தகாலத்தைப் புரிந்துகொண்டதோடு வேலை முடிவடையவில்லை.

தற்போதைய நடத்தைக்குப் பொறுப்பேற்பதே மாற்றத்தை உறவில் காணக்கூடியதாக மாற்றியது.

மன்னிப்பு மட்டும் போதுமா?

எல்லா சூழல்களிலும் இல்லை.

ஒரு relationship-ல் பல ஆண்டுகளாக emotional hurt இருந்தால் trust ஒரே conversation-ல் திரும்பிவிடாது.

ஒரு genuine apology முக்கியமான தொடக்கம்.

ஆனால் அதற்குப் பிறகு consistent behavior தேவை.

குரலை உயர்த்தாமல் பேசுவது.

Public humiliation-ஐ நிறுத்துவது.

Boundaries-ஐ மதிப்பது.

மற்றவரின் goals-ஐ கேட்பது.

Disagreement வந்தாலும் dignity-ஐ பாதுகாப்பது.

மீண்டும் தவறு நடந்தால் responsibility எடுப்பது.

இவை தொடர்ச்சியாகத் தெரிந்தால்தான் Emotional Safety மீண்டும் உருவாக முடியும்.

குழந்தைகளுக்காக மட்டும் திருமணத்தில் தொடர வேண்டுமா?

இல்லை.

குழந்தைகள் இருப்பதால் எந்தச் சூழலிலும் பெற்றோர் சேர்ந்து வாழவேண்டும் என்று பொதுவாகக் கூற முடியாது.

குழந்தைகளுக்கு பெற்றோர் ஒரே வீட்டில் இருப்பது மட்டுமல்ல முக்கியம்.

அவர்கள் பார்க்கும் relationship environment-உம் முக்கியம்.

தொடர்ச்சியான கத்தல், அவமானப்படுத்துதல், பயம் அல்லது hostility நிறைந்த சூழல் குழந்தைகளின் wellbeing-ஐ பாதிக்கலாம்.

மாறாக பெற்றோர் disagreement-ஐ மரியாதையுடன் கையாள்வது, மன்னிப்பு கேட்பது, emotional regulation மற்றும் healthy communication ஆகியவற்றைக் குழந்தைகள் பார்க்கும்போது ஆரோக்கியமான relationship skills-ஐ கற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.

எல்லா திருமணங்களையும் psychotherapy காப்பாற்றுமா?

இல்லை.

Psychotherapy-ன் வெற்றியை “திருமணம் பிரியாமல் இருந்ததா?” என்பதைக் கொண்டு மட்டும் அளவிடக்கூடாது.

சில couples மீண்டும் இணைந்து உறவை ஆரோக்கியமாக மாற்றலாம்.

சிலர் தெளிவான boundaries-உடன் தொடரலாம்.

சிலர் மரியாதையுடன் பிரிவதே ஆரோக்கியமான முடிவு என்று தீர்மானிக்கலாம்.

குறிப்பாக violence, coercive control, threats அல்லது safety concerns இருக்கும் சூழலில் reconciliation-ஐ அழுத்தமாக முன்னிறுத்தக்கூடாது. பாதுகாப்பு முதன்மையானது.

Therapy-ன் நோக்கம் ஒரு குறிப்பிட்ட முடிவைத் திணிப்பது அல்ல; தெளிவான, பாதுகாப்பான மற்றும் பொறுப்பான முடிவை எடுக்க உதவுவது.

கோபத்தின் பின்னால் காயம் இருக்கலாம்; ஆனால் காயம் கோபத்திற்கு அனுமதி அல்ல

இந்த அனுபவம் சொல்லும் முக்கியமான பாடங்களில் ஒன்று இதுதான்.

சில நேரங்களில் வெளியில் தெரியும் பிரச்சினை anger.

அதன் கீழ் insecurity இருக்கலாம்.

Shame இருக்கலாம்.

Rejection sensitivity இருக்கலாம்.

Unresolved emotional pain இருக்கலாம்.

Learned behaviour இருக்கலாம்.

ஆனால் அதன் காரணத்தை கண்டுபிடித்தவுடன் பொறுப்பு முடிந்துவிடுவதில்லை.

“எனக்கு ஏன் இப்படியாகிறது?” என்பதைப் புரிந்துகொள்வது healing-ன் ஒரு பகுதி.

“இதனால் மற்றவருக்கு என்ன ஆகிறது?” என்பதைப் புரிந்துகொள்வது responsibility-ன் ஒரு பகுதி.

இரண்டும் சேர்ந்தால்தான் relationship change-க்கு வாய்ப்பு உருவாகிறது.

முடிவுரை

13 ஆண்டுகளாக சேர்ந்த வலியை ஒரு therapy session அழித்துவிட முடியாது.

ஒரு apology கடந்தகாலத்தை மாற்றிவிடவும் முடியாது.

ஆனால் ஒருவர் தனது நடத்தையை உண்மையாகப் பார்க்க ஆரம்பிக்கும்போது,

தனது மனக்காயங்களைப் புரிந்துகொள்ளும்போது,

அவற்றை மற்றவரைக் காயப்படுத்துவதற்கான காரணமாக பயன்படுத்தாமல் இருக்கும்போது,

தனது நடத்தைக்குப் பொறுப்பேற்கும்போது,

மற்றவரின் வலியை empathy-யுடன் புரிந்துகொள்ளும்போது,

மற்றும் மாற்றத்தை வார்த்தைகளில் அல்லாமல் செயல்களில் தொடர்ந்து காட்டும்போது—

ஒரு உறவின் எதிர்காலம் மீண்டும் பேசப்படக்கூடியதாக மாறலாம்.

அந்தப் பேச்சின் முடிவு எப்போதும் reunion ஆக இருக்க வேண்டியதில்லை.

சில நேரங்களில் அது healthier marriage ஆக இருக்கலாம்.

சில நேரங்களில் healthier separation ஆக இருக்கலாம்.

ஆனால் இரண்டிலும் தேவைப்படுவது ஒன்றே:

விழிப்புணர்வு.
உணர்வுப் பொறுப்பு.
மரியாதை.
பாதுகாப்பு.
தெளிவு.

ஒருவர் தனது மனநலத்தில் மாற்றத்தை உருவாக்கும்போது அதன் தாக்கம் அவரிடம் மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை.

அது வாழ்க்கைத்துணையையும் குழந்தைகளையும் குடும்பத்தின் emotional environment-ஐயும் சென்றடையக்கூடும்.

உளவியல் சிகிச்சை என்பது யார் சரி, யார் தவறு என்று தீர்ப்பளிப்பதற்காக அல்ல. நம்மை நாம் புரிந்துகொண்டு, நமது நடத்தைக்குப் பொறுப்பேற்று, ஆரோக்கியமான வாழ்க்கை மற்றும் உறவுத் தேர்வுகளை உருவாக்க உதவுவதற்கான ஒரு வாய்ப்பாக இருக்கலாம்.

நீங்களும் உளவியல் சிகிச்சை அணுகுமுறைகளை கற்றுக்கொள்ள:
Calmscious WhatsApp Group