விசாகப்பட்டினத்தில் பள்ளியில் ஆசிரியர் கண்டித்த பின்னர் 6 வயது சிறுவன் பிரணய் தேஜ் மயங்கி உயிரிழந்த சம்பவம் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. குழந்தைகளின் fear response, உடல் தண்டனையின் தாக்கம், emotional safety மற்றும் பெற்றோர்–ஆசிரியர்களின் பொறுப்பு குறித்து உளவியல் பார்வையில் அறியுங்கள்.
Article Body
விசாகப்பட்டினத்தில் 6 வயது சிறுவன் மரணம்: குழந்தையின் பயம் பற்றி உளவியல் சொல்வது என்ன? | Dr. Mehar
ஆறு வயதுக் குழந்தையின் மரணம்: இது எப்படி சாத்தியம்? உளவியல் சொல்வது என்ன?
விசாகப்பட்டினத்தில் பள்ளி வகுப்பறையில் சிறுவன் பிரணய் தேஜ் மயங்கி பின்னர் உயிரிழந்த சம்பவம் பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்களை அதிர்ச்சியடையச் செய்துள்ளது.
ஆகஸ்ட் 20 அன்று தனியார் பள்ளியில் நடந்த சம்பவத்தில், வீட்டுப்பாடம் முடிக்காதது தொடர்பாக ஆசிரியர் சிறுவனை கண்டித்ததாகவும், CCTV காட்சியில் குழந்தை distressed நிலையில் இருப்பதும், ஆசிரியர் அவனை அறைந்ததாகக் கூறப்படும் காட்சிக்குப் பின்னர் அவன் மயங்கி விழுவதும் பதிவாகியுள்ளதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டபோது குழந்தை உயிரிழந்ததாக அறிவிக்கப்பட்டது. சம்பவம் தொடர்பாக விசாரணை தொடங்கப்பட்டதுடன், பின்னர் ஆசிரியர் கைது செய்யப்பட்டு நீதிமன்றக் காவலுக்கு அனுப்பப்பட்டதாகவும் செய்தி வெளியாகியுள்ளது.
இந்தச் சம்பவத்தைப் பார்க்கும்போது இயல்பாக எழும் கேள்வி:
“ஒரு குழந்தை இவ்வளவு திடீரென எப்படி மயங்கி உயிரிழக்க முடியும்?”
இதற்குப் பதில் சொல்லும்போது மிகுந்த பொறுப்புடன் இருக்க வேண்டும்.
முதலில் ஒரு முக்கியமான உண்மை
இந்தக் குழந்தையின் மரணத்திற்கு பயம்தான் காரணம் என்றோ, குழந்தைக்கு முன்பே பெற்றோரால் ஏற்பட்ட psychological trauma இருந்ததால்தான் இது நடந்தது என்றோ தற்போதுள்ள தகவல்களின் அடிப்படையில் கூற முடியாது.
சம்பவத்திற்குப் பிறகு வெளியான செய்திகளில், மரணத்திற்கான சரியான மருத்துவக் காரணம் post-mortem மற்றும் pathology அறிக்கைகளுக்குப் பிறகே உறுதியாகும் என்று காவல்துறை தெரிவித்திருந்தது.
எனவே இந்த ஒரு சம்பவத்தின் காரணத்தை ஊகிப்பதற்குப் பதிலாக, ஒரு குழந்தை கடுமையான பயத்தை எதிர்கொள்ளும்போது மனமும் உடலும் பொதுவாக எப்படி எதிர்வினையாற்றுகின்றன? என்பதை உளவியல் ரீதியாகப் புரிந்துகொள்வது முக்கியம்.
ஒரு குழந்தை பயப்படும்போது மூளையில் என்ன நடக்கிறது?
குழந்தையின் மூளை ஒரு ஆபத்தை உணரும்போது உடலின் இயல்பான stress response செயல்படுகிறது.
அப்போது குழந்தை:
அழலாம்
நடுங்கலாம்
அங்கிருந்து தப்பிக்க முயற்சிக்கலாம்
பேச முடியாமல் போகலாம்
உடல் உறைந்ததுபோல் நிற்கலாம்
குழப்பமடையலாம்
பெரியவரிடம் கெஞ்சலாம் அல்லது உதவி தேடலாம்
இவற்றை வேண்டுமென்றே குழந்தை செய்கிறது என்று கருதக்கூடாது.
இவை ஆபத்தை உணரும் nervous system-ன் இயல்பான fight, flight அல்லது freeze responses ஆக இருக்கலாம்.
“அவன் ஏன் எதிர்த்துப் பேசவில்லை?” என்பது சரியான கேள்வி அல்ல
ஒரு பெரியவர் கோபமாக இருக்கும்போது குழந்தை அமைதியாக நின்றால்,
“அவன் ஏன் அங்கிருந்து ஓடவில்லை?”
“ஏன் ஆசிரியரிடம் சொல்லவில்லை?”
“ஏன் தன்னை காப்பாற்றிக்கொள்ளவில்லை?”
என்று கேட்பது குழந்தையின் nervous system response-ஐ புரிந்துகொள்ளாத அணுகுமுறையாக இருக்கலாம்.
கடுமையான பயத்தில் சில குழந்தைகளால் தெளிவாக சிந்திக்கவோ, உடனடியாக வார்த்தைகளால் பதிலளிக்கவோ முடியாமல் போகலாம்.
அதனால் ஒரு குழந்தையின் silence அல்லது freezing-ஐ சம்மதமாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது.
வீட்டில் ஏற்படும் அனுபவங்கள் முக்கியமா?
ஆம். குழந்தை வளர்கின்ற சூழல் அதன் emotional development-க்கு முக்கியமானது.
வீட்டில் தொடர்ந்து:
கூச்சல்
மிரட்டல்
அவமானப்படுத்துதல்
கடுமையான விமர்சனம்
உடல் தண்டனை
பாதுகாப்பற்ற குடும்பச் சூழல்
போன்றவற்றை அனுபவிப்பது சில குழந்தைகளின் stress response மற்றும் emotional wellbeing-ஐ பாதிக்கலாம்.
ஆனால் இங்கே மிகவும் முக்கியமான வேறுபாடு உள்ளது.
வீட்டில் முன்பு தண்டனை பெற்ற குழந்தைதான் பள்ளியில் வன்முறையை “ஈர்க்கும்” என்று உளவியல் கூறுவதில்லை.
ஒரு ஆசிரியர் குழந்தையைத் தாக்கினால், அந்தச் செயலுக்கான பொறுப்பு குழந்தையின் பழைய அனுபவங்களுக்கோ பெற்றோருக்கோ மாற்றப்பட முடியாது.
வன்முறையைச் செய்கிற பெரியவருக்கும் அதைத் தடுக்க வேண்டிய அமைப்பிற்குமே அந்தச் செயலுக்கான பொறுப்பு உள்ளது.
குழந்தை வன்முறையை “ஈர்க்கிறது” என்று சொல்லலாமா?
இல்லை.
ஒரு குழந்தை வீட்டில் பாதுகாப்பற்ற சூழலில் வளர்ந்ததால், எதிர்காலத்தில் அதே மாதிரியான மனிதர்களையோ சம்பவங்களையோ இயல்பாக “attract” செய்யும் என்பது established psychological principle அல்ல.
கடந்தகால அனுபவங்கள் குழந்தையின்:
threat perception
emotional regulation
trust
attachment
coping patterns
போன்றவற்றை பாதிக்கக்கூடும்.
ஆனால் ஒரு பெரியவர் குழந்தையிடம் வன்முறையாக நடந்துகொள்வதற்கு குழந்தையின் subconscious mind காரணம் என்று கூறுவது அறிவியல் ரீதியாக சரியல்ல; அது தெரியாமலேயே பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையின் மீது பொறுப்பை மாற்றிவிடும்.
உடல் தண்டனை ஏன் சாதாரண “discipline” அல்ல?
ஒரு குழந்தையை அடிப்பதால் அந்த நேரத்தில் குழந்தை அமைதியாகிவிடலாம்.
ஆனால் அமைதியாக இருப்பது கற்றுக்கொண்டதற்கான அடையாளமாக இருக்க வேண்டியதில்லை.
அது பயத்தின் வெளிப்பாடாகவும் இருக்கலாம்.
NCPCR பள்ளிப் பாதுகாப்பு வழிகாட்டுதல்கள், குழந்தைகள் வன்முறையற்ற உடல் மற்றும் உளவியல் பாதுகாப்புள்ள சூழலில் இருக்க வேண்டும் என்றும், corporal punishment குழந்தையின் dignity மற்றும் கல்வியையும் பாதிக்கக்கூடும் என்றும் குறிப்பிடுகின்றன.
அதனால்,
“அடித்தால்தான் ஒழுக்கம் வரும்”
என்ற பழைய அணுகுமுறையிலிருந்து நாம் வெளியே வர வேண்டும்.
இந்திய சட்டம் என்ன சொல்கிறது?
இந்தியாவின் Right of Children to Free and Compulsory Education Act, 2009-ன் Section 17(1), குழந்தைகளுக்கு physical punishment மற்றும் mental harassment வழங்குவதைத் தடை செய்கிறது. மீறலுக்கு disciplinary action ஏற்படலாம்.
இது ஒரு முக்கியமான செய்தியைத் தருகிறது:
கல்வி என்பது பயமுறுத்துவது அல்ல.
Discipline என்பது வன்முறை அல்ல.
ஆசிரியரின் அதிகாரம் குழந்தையின் கண்ணியத்தை மீறுவதற்கான உரிமை அல்ல.
ஆசிரியரின் கோபத்தை குழந்தை ஏன் சுமக்க வேண்டும்?
ஆசிரியர்களும் மனிதர்கள்தான். அவர்களுக்கும் வேலை அழுத்தம், குடும்பப் பிரச்சினைகள், சோர்வு மற்றும் frustration இருக்கலாம்.
ஆனால் அவை குழந்தையை அவமானப்படுத்தவோ தாக்கவோ காரணமாக இருக்க முடியாது.
ஒரு ஆசிரியரால் தனது கோபத்தை கட்டுப்படுத்த முடியாதபோது அதன் விலையை ஒரு குழந்தை கொடுக்கக்கூடாது.
பெற்றோர்களின் பொறுப்பு என்ன?
இந்தச் சம்பவத்தில் நடந்ததாகக் கூறப்படும் செயலுக்கான பொறுப்பை பெற்றோரிடம் மாற்றக்கூடாது.
ஆனால் எல்லா பெற்றோர்களுக்கும் இதிலிருந்து ஒரு பொதுவான பாடம் இருக்கிறது.
குழந்தைக்கு வீடு ஒரு safe base ஆக இருக்க வேண்டும்.
குழந்தை வீட்டிற்கு வந்து,
“Teacher என்னை திட்டினார்.”
“எனக்கு பள்ளிக்குப் போக பயமாக இருக்கிறது.”
“ஒருவர் என்னை அடித்தார்.”
என்று சொன்னால்,
உடனடியாக,
“நீ என்ன செய்தாய்?”
என்று குற்றம் தேடுவதற்கு முன்பு,
“என்ன நடந்தது? நீ பாதுகாப்பாக இருக்கிறாயா? சொல்லு, நான் கேட்கிறேன்.”
என்று கேட்பது முக்கியம்.
பள்ளிகள் என்ன செய்ய வேண்டும்?
CCTV வைத்திருப்பது மட்டும் child safety அல்ல.
பள்ளிகளுக்கு தெளிவான child-protection system தேவை.
ஆசிரியர்களுக்கு positive discipline மற்றும் emotional-regulation training வழங்கப்பட வேண்டும். குழந்தைகள் தங்களுக்கு நடந்ததை பயமின்றி தெரிவிக்கக்கூடிய complaint mechanism இருக்க வேண்டும். பெற்றோரின் புகார்கள் உடனடியாக விசாரிக்கப்பட வேண்டும்.
NCPCR-ன் school-safety framework உடல் பாதுகாப்புடன் psychological safety-க்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது.
பெற்றோர்களுக்கும் குழந்தை வளர்ப்பு கல்வி தேவையா?
நிச்சயமாக குழந்தை வளர்ப்பு என்பது அன்பு மட்டும் சார்ந்தது அல்ல.
குழந்தையின் developmental needs, emotions, behaviour, boundaries மற்றும் communication ஆகியவற்றைப் பற்றிய அறிவும் பெற்றோருக்கு பெரிதும் உதவும்.
Parenting education, antenatal education, school-based parent workshops போன்றவற்றை பரவலாகக் கிடைக்கச் செய்வது நல்ல சமூக முதலீடாக இருக்கலாம்.
ஆனால் “parenting certificate இருந்தால்தான் ஒருவர் குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள சட்டம் அனுமதிக்க வேண்டும்” என்பது தற்போதைய சட்ட நிலை அல்ல; மேலும் அது தனிநபர் உரிமைகள் சார்ந்த பெரிய சட்ட, நெறிமுறை கேள்விகளை எழுப்பும். எனவே இதை ஒரு policy proposal ஆக மட்டுமே விவாதிக்க வேண்டும்.
மகிழ்ச்சியான குழந்தையை மட்டும் அல்ல, பாதுகாப்பாக உணரும் குழந்தையை வளர்ப்போம்
குழந்தை எப்போதும் மகிழ்ச்சியாகவே இருக்க வேண்டும் என்பது சாத்தியமில்லை.
பிரணய் தேஜின் மரணம் தொடர்பான சரியான மருத்துவ காரணத்தை அதிகாரப்பூர்வ விசாரணை மற்றும் மருத்துவ ஆதாரங்களே தீர்மானிக்க வேண்டும். உளவியல் கோட்பாட்டை மட்டும் பயன்படுத்தி அவரது மரணத்திற்கான காரணத்தை நாம் தீர்மானிக்கக்கூடாது.
ஆனால் இந்தத் துயரச் சம்பவம் நமக்கு எழுப்பும் பெரிய கேள்வியைத் தவிர்க்க முடியாது:
ஒரு குழந்தை தவறு செய்தால், அதை கற்றுக்கொடுப்பதற்கு பயமும் வன்முறையும் ஏன் தேவை?
குழந்தைக்கு ஒழுக்கம் தேவை.
எல்லைகள் தேவை.
பொறுப்புணர்வு தேவை.
ஆனால் அதைவிட அடிப்படையாக,
பாதுகாப்பு, கண்ணியம், அன்பு மற்றும் புரிதல் தேவை.
ஒரு குழந்தையை பயமுறுத்தி அமைதியாக்குவது discipline அல்ல.
அந்தக் குழந்தை தவறு செய்தாலும் பாதுகாப்பாக உணரச் செய்து, தவறிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள உதவுவதே ஆரோக்கியமான வழிகாட்டுதல்.
குழந்தைகளின் உணர்ச்சி மற்றும் நடத்தை சார்ந்த அறிவியலைப் பெற்றோர்களும் ஆசிரியர்களும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் பாதுகாப்பான குழந்தைப் பருவம் என்பது ஒரு குழந்தைக்கு நாம் கொடுக்கக்கூடிய மிக முக்கியமான அடித்தளங்களில் ஒன்று.
Dr. Mehar Nithyan | Mental Health Expert & Founder of Calmscious
Explore articles and mental health insights from Dr. Mehar Nithyan, founder of Calmscious, covering anxiety, stress, depression, emotional wellness, relationships, and personal growth.
Comments